تسجيل الدخول“เบื่อเรื่องอะไร!”
“ก็คุณย่าจะจับฉันคลุมถุงชนกับแม่ตัวแสบคู่ปรับเก่าในวัยเด็กของฉันน่ะสิ”
“สมัยนี้ยังมีการจับคลุมถุงชนกันหลงเหลืออยู่อีกเหรอ”
“ก็คุณย่าของฉันนี่ไง”
“แล้วนายตอบท่านไปว่ายังไง”
“ฉันก็ปฏิเสธ คุณย่าถึงขั้นจะตัดขาดความสัมพันธ์ และขู่ว่าจะตัดฉันออกจากกองมรดก พร้อมกับยกทรัพย์สมบัติทั้งหมดให้กับองค์กรการกุศล”
สิงหนาทหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าที่บ่งบอกถึงความเซ็งสุดขีดของเพื่อน
“นายหัวเราะอะไร มันตลกตรงไหน ฉันกำลังพูดเรื่องซีเรียสกับนายอยู่นะ”
“โอเค ขอโทษก็ได้ นึกแล้วก็อดขำไม่ได้ ใครจะคาดคิดว่าคาสโนว่าตัวพ่ออย่างนาย สุดท้ายจะต้องมาเจอกับสถานการณ์เช่นนี้”
“ถ้านายเป็นฉันนายจะทำยังไงกับเรื่องนี้”
สิงหนาทไม่ตอบแต่เลือกที่จะย้อนถามกลับไป
“แล้วนายมีวิธีรับมือกับเรื่องนี้ยังไง”
“ฉันจะเกลี้ยกล่อมให้ศิศิราเป็นฝ่ายยกเลิกการแต่งงานในครั้งนี้ด้วยตัวเอง”
“มันจะสำเร็จเหรอ คงไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกมั้ง”
“ถึงจะไม่ง่ายแต่ก็ต้องทำ เพราะฉันไม่มีทางเลือกอื่น ฉันมีเวลาสามเดือนในการที่จะเปลี่ยนใจเธอ ให้ยกเลิกการแต่งงานในครั้งนี้ซะ นั่นเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับฉัน”
แต่สิงหนาทกลับเห็นต่างและบอกให้อัทธวีร์ยอมแต่งงานกับคู่ปรับเก่าอย่างเธอ
“ทำไมนายถึงแนะนำแบบนี้”
“ก็ถ้าฉันเป็นนายฉันจะยอมแต่งงานกับคนที่ผู้ใหญ่เลือกให้ เพื่อความชอบธรรมในการเป็นผู้รับมรดกมหาศาลของครอบครัว หลังจากนั้นจะเลิกกันก็ว่ากันไป”
“ฉันไม่แต่ง...ไม่ว่ายังไงฉันก็จะไม่ยอมแต่งงานกับเธอเด็ดขาด”
“แล้วนายจะทำยังไง จะยอมให้ทรัพย์สมบัติมหาศาลของตระกูลนาย ตกไปอยู่กับองค์กรการกุศลอย่างนั้นเหรอ”
“ไม่มีทาง”
“ดื้อแพ่งไปก็เท่านั้น นายไม่มีวันเอาชนะคุณย่าของนายได้หรอก”
“ฉันถึงได้จำใจรับปากว่าจะแต่งงานกับศิศิรา และขอเวลาสามเดือนเพื่อสานสัมพันธ์”
“แต่นายจะเอาเวลาสามเดือนนั้นเพื่อทำให้เธอตัดสัมพันธ์นาย”
“ใช่ ฉันจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้เธอเป็นฝ่ายยกเลิกการแต่งงาน โดยจะเริ่มจากการเจรจาก่อน”
“และถ้ามันไม่ได้ผลล่ะ”
“ฉันก็ต้องหาวิธีอื่น อาจจะทำตัวเสเพล ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า ผู้หญิงดีดีที่ไหนจะทนพฤติกรรมเจ้าชู้เพลย์บอยแบบนี้ได้ นายว่าจริงไหม”
“เวลาพูดมันง่าย แต่ตอนลงมือทำให้มันได้ผลตามที่หวังไว้บอกเลยว่ายาก แต่ก็ขออวยพรให้นายโชคดี ทำให้สำเร็จละกัน”
“แน่นอน ฉันไม่ชอบการถูกบังคับ โดยเฉพาะเรื่องแต่งงานยิ่งแล้วใหญ่”
“ว่าแต่เจ้าสาวของนายเป็นใคร”
“เธอเคยเป็นเพื่อนบ้านในวัยเด็กของฉันก่อนที่เราจะย้ายมาอยู่ที่นี่ ยายของเธอเป็นเพื่อนสนิทของคุณย่า ยัยเด็กแสบนั่นชอบหาเรื่องแกล้งฉันได้ทุกครั้งที่เจอหน้ากัน”
“นายก็เลยไม่ชอบหน้าเธอ แต่คุณย่าของนายเกิดความคิดอยากสานสัมพันธ์ให้สองตระกูลเป็นทองแผ่นเดียวกัน”
“ทำนองนั้น พูดแล้วเซ็ง ดื่มกันดีกว่า”
สองหนุ่มนั่งดื่มแอลกอฮอล์ดีกรีแรงอย่างสบายอารมณ์
“รู้ไหมว่าเธอมีอาชีพอะไร”
“คุณย่าบอกเธอเป็นนักวิชาการ และเป็นอาจารย์สอนในมหาวิทยาลัย ดูท่าว่าคงจะแต่งตัวคร่ำครึ ใส่แว่นตาหนาเตอะแน่นอน”
“สมัยนี้อาจารย์หน้าตาสวยหุ่นแซ่บมีให้เห็นเยอะแยะไป ไม่จำเป็นต้องแต่งตัวเหมือนครูไหวใจร้ายอย่างที่นายบรรยายมา ว่าไม่ได้นะเธออาจจะถูกใจนายก็ได้ ไม่ได้เจอกันนานหลายอย่างอาจเปลี่ยนไป ลองไปพบเธอก่อนอย่าเพิ่งรีบตั้งป้อมต่อต้าน”
“พูดเรื่องนี้ทีไรเซ็งทุกที”
สองหนุ่มนั่งพูดคุยและดื่มร่วมกันอีกพักใหญ่ ก่อนจะแยกย้ายกันกลับ เพราะสิงหนาทมีคิวถ่ายละครในตอนเช้ามืดวันพรุ่งนี้
“นายขับรถกลับไหวแน่นะอัทธ์”
“ไหวสิ เหล้าแค่นี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก”
“ระวังด่านตรวจด้วยล่ะ เขายิ่งรณรงค์เมาไม่ขับกันอยู่”
“รู้แล้ว...นายเองก็ขับรถกลับดีดี”
“นายก็เหมือนกันนะ ไว้เราค่อยนัดมาดื่มสังสรรค์กันอีก”
จากนั้นก็แยกย้ายต่างฝ่ายต่างขับรถกลับบ้านของตนเอง แม้จะมีอาการมึนเมาแต่ทั้งคู่ก็ขับรถกลับบ้านได้อย่างปลอดภัย
วันต่อมา...
อัทธวีร์ไปตามนัดและไปถึงก่อนเวลา เขาตรงเข้าไปทักทายมารดาของศิศิรา แม้จะไม่ได้พบกันนานหลายปีแต่เขายังคงจดจำเธอได้เป็นอย่างดี
“สวัสดีครับ...จำผมได้ไหมครับน้าศิ”
“คุณอัทธ์”
“ใช่ครับ”
“เราไม่ได้เจอกันนานมากน้าจำเกือบไม่ได้เลย”
“น้าศิสบายดีนะครับ”
“สบายดีค่ะ นัดกับซินไว้ใช่ไหมคะ ซินยังมาไม่ถึงเลยค่ะ เชิญคุณอัทธ์นั่งรอตรงนี้สักครู่นะคะ”
ศิรินทราเดินนำอัทธวีร์มาที่โต๊ะในมุมที่เงียบสงบ
“เชิญนั่งก่อนค่ะ กินอะไรดีคะ เดี๋ยวน้าจะไปจัดเตรียมให้”
“อะไรก็ได้ครับ ผมกินได้หมดไม่เรื่องมากหรอกครับ”
“น้าจะรีบไปจัดเตรียมให้นะคะ”
“ไม่ต้องรีบหรอกครับผมยังไม่หิว รอให้ซินมาก่อนก็ได้ครับ น้าศินั่งคุยกับผมสักครู่ได้ไหมครับ”
“ได้สิคะ คุณอัทธ์มีอะไรจะคุยกับน้าเหรอคะ”
“พูดเล่นใช่ไหมคะ” “ใครว่าผมพูดเล่น ผมพูดจริงทำจริงเสมอคุณก็รู้” “ไม่ค่ะ” เธอเน้นคำชัดเจน “ทำไมล่ะซิน คุณกับผมต่างก็เป็นลูกคนเดียวน่าจะรู้ดีว่ามันเหงาแค่ไหน การที่เรามีลูกด้วยกันหลายๆ คนพวกเขาจะได้ไม่เหงาเพราะมีเพื่อนเล่น ตกลงนะซิน” อัทธวีร์พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “ยังไม่เข็ดอีกเหรอคะที่ต้องอดหลับอดนอนช่วยซินเลี้ยงลูก” “ไม่!” แต่เมื่อหันเห็นสายตารู้ทันของภรรยา ทำให้เขาต้องเปลี่ยนคำพูด “โอเค ผมยอมรับว่ามันก็เหนื่อย แต่เป็นความเหนื่อยที่สร้างความสุขให้กับผม และรู้ดีว่าคุณเหนื่อยกว่าผมเยอะ แต่ผมก็ยังอยากให้เรามีลูกด้วยกันมากกว่านี้ เรามาเพิ่มสมาชิกให้กับครอบครัวของเรากันดีกว่า ผมว่าเอิร์ธกับไอซ์คงอยากได้เพื่อนเล่นเพิ่มแล้วล่ะ” “ลูกหรือพ่อกันแน่คะที่อยากได้สมาชิกเพิ่ม” “ทั้งลูกทั้งพ่อ อย่าปฏิเสธผมเลยนะซิน ถึงคุณปฏิเสธผมก็มีวิธีที่จะทำให้คุณคล้อยตามผมได้อยู่ดี” “โอเคค่ะ ซินจะมีลูกให้คุณจนคุณเบื่อเลย” “ไม่มีคำว่าเบื่อ คุณน่าจะรู้ดีกว่าใครว่าผมชอบทำลูก
นักข่าวส่วนใหญ่ต่างก็บ่นเสียดายนักเตะฝีมือดีเช่นเขาก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อในการสนทนา “มีความเป็นไปได้ไหมว่าน้องเอิร์ธจะหันมาเล่นฟุตบอลอาชีพเหมือนคุณพ่อในอนาคต” “เขาเพิ่งจะสามขวบเอง ผมว่ามันเร็วเกินไปที่จะตอบคำถามนี้ แต่เราคงไม่บังคับลูก ไม่ว่าเขาอยากจะเป็นอะไร เราสองคนในฐานะพ่อและแม่ก็พร้อมที่จะให้การสนับสนุนเขาเสมอ” “ทราบมาว่าคุณหวงลูกสาวคนนี้มาก” “ผมก็รักและห่วงลูกทั้งสองคนนั่นล่ะครับ แต่เพราะน้องไอซ์ยังเล็กมาก ผมกับซินก็เลยต้องใส่ใจน้องไอซ์มากกว่าพี่เอิร์ธนิดหนึ่ง” “ตั้งใจว่าจะมีทายาทสักกี่คนคะ” “กี่คนดีซิน” เขาหันไปเอ่ยถามภรรยาที่ยืนอยู่ข้างตัว เมื่อเห็นว่าเธอไม่ตอบอัทธวีร์จึงเป็นฝ่ายตอบคำถามนั้นเอง “ผมกับภรรยาต่างก็เป็นลูกคนเดียว ผมก็เลยตั้งใจว่าอยากจะมีลูกมากๆ มากพอที่จะตั้งทีมฟุตบอลได้เลยยิ่งดี” นัยน์ตาของศิศิราเบิกกว้างเมื่อได้ยินคำตอบของสามี จะตอบอะไรไม่เคยปรึกษากันบ้างเลย “ตั้งทีมฟุตบอลทั้งทีมเลยเหรอคะ เอาแบบนั้นเลยนะ” “ใช่!
“ไม่ใช่แค่คิดแต่ลงมือทำด้วย ถึงได้ผลลัพธ์เป็นเจ้าตัวเล็กซึ่งเป็นเสมือนพยานรักของเราสองคน” “ทีนี้ซินเชื่อคิมหรือยังว่าวิธีที่จะหยุดความเจ้าชู้ของคุณอัทธ์ได้คือซินต้องรีบมีลูกกับเขา ถ้ามีลูกสาวได้ยิ่งดี” “แทนที่เธอจะเชื่อคำแนะนำของคุณ แต่เธอกลับทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม ผมก็เลยซ้อนแผน ถ้าไม่ทำแบบนี้มีหวังกว่าน้องเอิร์ธจะได้มาเกิดคงอีกนานเลย” “แผนที่คุณเลือกใช้จัดได้ว่าเด็ดจริงๆ” “นั่นสิ ต้องผู้ชายอย่างอัทธวีร์เท่านั้นล่ะที่คิดแผนแบบนี้ออกมาได้” สิงหนาทและคิมหันต์ต่างก็ชื่นชมแผนการอันแยบยลที่อัทธวีร์นำมาใช้ ศิศิราถึงกับต้องส่ายหัวคล้ายกับเอือมระอา “พวกผู้ชายอยู่ด้วยกันทีไรก็มักจะเข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ยแบบนี้ทุกที” สามปีต่อมา... อัทธวีร์ตัดสินใจหวนกลับมาลงสนามแข่งในฐานะนักเตะอีกครั้ง หลังจากที่เคยแขวนสตั๊ดเพราะอาการบาดเจ็บจากการแข่งขันมาแล้วก่อนหน้านี้ แต่การลงแข่งในครั้งนี้จะเป็นการลงสนามแข่งเป็นครั้งสุดท้ายอย่างแท้จริง ศิศิราได้พาน้องเอิร์ธและน้องไอซ์ลูกสาววัยห้าเดือนมาดูการแข่งขัน
ในเวลานั้นเองพยาบาลได้เข็นทารกน้อยเข้ามาในห้อง ทุกคนต่างก็ตรงเข้าไปชื่นชมสมาชิกใหม่โดยพร้อมเพรียง “น่ารักน่าชังอะไรอย่างนี้ เหลนตัวน้อยของทวด” “อัทธ์ตั้งชื่อให้ลูกหรือยัง” “ซินอยากให้ลูกชื่อเอิร์ธครับพ่อ เพราะลูกเป็นโลกทั้งใบของเรา ส่วนชื่อจริงก็จะให้คุณย่าตั้งให้” “ย่าคิดไว้แล้วว่าจะให้ชื่ออัษฎาวุธ” “ชื่อเพราะดีค่ะ ซินกับคุณอัทธ์จะให้ลูกใช้ชื่อนี้” “ได้ข่าวว่าพอออกจากท้องแม่ก็ร้องเสียงดังลั่นห้องคลอดจริงไหม” “จริงครับคุณย่า” เด็กชายอัษฎาวุธดูจะเป็นเด็กอารมณ์ดี ใครอุ้มก็ไม่ร้อง เมื่อใดที่เขาได้ยินเสียงของบิดา ก็จะหันหาเพราะจดจำเสียงของผู้เป็นพ่อได้อย่างแม่นยำ เขาสามารถแยกแยะเสียงของพ่อออกจากเสียงของคนอื่นได้ คงเป็นเพราะอัทธวีร์มักจะพูดคุยกับลูก ร้องเพลง และเล่านิทานให้ลูกฟังเสมอตั้งแต่เขาอยู่ในท้อง ทำให้เขาจดจำเสียงของพ่อได้เป็นอย่างดี ศิศิราตัดสินใจที่จะเลี้ยงลูกด้วยตัวเอง โดยมีคุณย่าและแม่ของสามีอาสามาช่วยเลี้ยงอีกแรง ดูเหมือนว่าทุกคนจะมีอาการเห่อและหลงทารกน้อยคนนี
ศิศิราตักตะโก้เผือกให้เพื่อน “เมลองชิมตะโก้เผือกเจ้านี้ดูสิ คุณอัทธ์ต้องไปต่อคิวซื้อมาให้เมเลยนะ แม้จะไม่ใช่เจ้าประจำของเมแต่ซินว่าต้องอร่อยแน่ๆ” เมทนียิ้มที่เพื่อนรักยังคงจดจำได้ว่าเธอชอบกินตะโก้เผือก “ขอโทษนะซิน” “เมขอโทษซินเรื่องอะไร” “ก็เรื่องแย่ๆ ที่ทำให้เราต้องผิดใจกัน” “เรื่องมันผ่านไปแล้วซินไม่เก็บมาใส่ใจหรอก เราอย่ารื้อฟื้นเรื่องที่ทำให้เราไม่สบายใจกันเลยนะเม” “ซินหายโกรธเมแล้วใช่ไหม” “ใช่ เรามาลืมเรื่องที่เคยบาดหมางกัน และกลับมาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเหมือนเดิมนะ” “ตกลง” ทั้งสามคนต่างก็ยิ้มให้กันและกันอย่างมีความสุข ก่อนจะชวนกันกินอาหารและขนมที่ซื้อมามากมาย “เกือบลืมอวดไปเลย นี่ไงลูกชายของผมกับซิน” อัทธวีร์เห่อลูกถึงขนาดหยิบภาพอัลตร้าซาวด์ของลูกชายมาอวดเมทนี ก่อนจะอัพภาพนั้นลงไอจีด้วยความภาคภูมิใจ โดยอัพสเตตัสว่า ‘มายซัน!! อีกไม่นานเราก็จะได้เจอหน้ากันแล้วนะ’ ศิศิราอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากแซวสามีของตัวเองเมื่อเห็นการ
“ที่ผมมาวันนี้นอกจากจะมาเยี่ยมคุณแล้วก็อยากจะมาสงบศึก อะไรก็ตามที่ผมเคยทำให้คุณเข้าใจผิดจนเป็นเหตุให้คุณต้องเป็นแบบนี้ผมขอโทษ และหวังว่าคุณจะยกโทษให้ เราจะได้มาเป็นเพื่อนกันแทนที่จะเป็นศัตรู” เมทนีจ้องมองอัทธวีร์ไม่วางตา เพราะไม่รู้ว่าเขาจะมาไม้ไหนหรือมีแผนอะไร ที่จู่ๆ ก็จะมาขอเป็นเพื่อน ทั้งที่ตั้งแต่เกิดเรื่องในวันนั้นทั้งเขาและศิศิราต่างก็หายเงียบไปเลย อัทธวีร์มองเห็นความเหงาในแววตาเธอ “ผมจริงใจและอยากจะเป็นเพื่อนกับคุณจริงๆ หวังว่าเราจะเป็นเพื่อนกันได้” ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมกับยื่นมือไปตรงหน้าเธอ เมทนีจ้องมองใบหน้าของอัทธวีร์สลับกับมือของเขาที่ยื่นมาตรงหน้า ก่อนจะยื่นมือของตนเองออกไป “เราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ” “ตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้นพวกคุณก็หายเงียบไปเลย” “คุณคงได้ยินข่าวแล้วเรื่องคดีความของผม” เมทนีพยักหน้าแทนคำตอบ “คงสมน้ำหน้าผมล่ะสิ” “ตอนแรกฉันก็คิดแบบนั้น แต่พอคุณหลุดจากคดีนั้นจริงๆ ฉันก็รู้สึกโล่งใจแทนซิน” อัทธวีร์ยิ้มเมื่อได้ยินคำตอบแบบตรงไปตรงมา







