บทที่ 3

            “ไม่ครับคุณย่า” เขาปฏิเสธเสียงแข็ง

            “ถ้าแกยังดึงดันที่จะไม่ทำตามความต้องการของฉันล่ะก็ ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าย่า ฉันจะถือซะว่าไม่มีหลานอย่างแก”

            “ถึงขั้นจะตัดขาดความสัมพันธ์กันเลยเหรอครับคุณย่า”

            “ก็ถ้าแกไม่แต่งงานกับศิศิราก็คงต้องเป็นแบบนั้น หลานคนเดียวฉันตัดได้ และถ้าฉันกับพ่อแม่ของแกเป็นอะไรไปล่ะก็ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของนิธิพัฒน์โภคินจะถูกยกให้กับการกุศล เงินสักบาทก็อย่าหวังว่าจะได้จากเรา”

            นอกจากจะตัดขาดความสัมพันธ์แล้ว เขายังจะถูกตัดขาดออกจากกองมรดกมหาศาลของนิธิพัฒน์โภคินอีกด้วย

            ฟ้าถล่มดินทลายเป็นอย่างไรอัทธวีร์เพิ่งจะเข้าใจก็วันนี้เอง

            “จะให้ผมแต่งงานกับผู้หญิงที่ผมไม่เคยรู้จักหน้าค่าตากันมาก่อนได้อย่างไรกันล่ะครับคุณย่า” อัทธวีร์โอดครวญ

            เขารู้สึกทดท้อในความโชคร้ายของตัวเอง ก่อนจะตวัดสายตามองหาตัวช่วย และก็ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นมารดาของเขา เขาวิงวอนเธอด้วยสายตาว่าให้ช่วยเหลือลูกชายสุดที่รักคนนี้ที ตอนนี้เขาต้องการตัวช่วยอย่างเร่งด่วน

            อณิมาจึงหันไปพูดกับมารดาของสามี

            “ที่อัทธ์พูดมาก็มีส่วนถูกนะคะคุณแม่ เราควรให้อัทธ์ได้ทำความรู้จักและคบหาดูใจกับหนูซินสักระยะหนึ่ง ก่อนที่จะหมั้นหมายหรือจัดพิธีแต่งงานให้พวกเขา”

            แต่อัมพกาไม่เห็นด้วยอีกทั้งยังโต้กลับไปว่า “ทั้งคู่เคยรู้จักกันนานแล้ว แต่นายอัทธ์จำหนูซินไม่ได้ล่ะสิ”

            “เพราะแบบนั้นไงคะณิถึงได้ขอเวลาจากคุณแม่ ให้พวกเขาได้คบหาดูใจกันอีกสักระยะหนึ่ง เพื่อที่จะได้ทำความคุ้นเคยก่อนที่จะมาใช้ชีวิตร่วมกัน”

             การสนทนาระหว่างแม่และคุณย่าทำให้อัทธวีร์นึกถึงคู่ปรับเก่าในวัยเด็กอย่างศิศิรา ลิงทโมนที่คอยแกล้งเขาทุกครั้งที่มีโอกาส

            อย่าบอกนะว่าหนูซินของคุณย่าคือลิงทโมนที่เขาเคยเจอบ่อยๆ ในวันเด็ก

            เขารู้สึกสังหรณ์แปลกๆ ว่าผู้หญิงที่คุณย่าหามาให้ จะเป็นคนคนเดียวกับคู่ปรับเก่าที่เขาเกลียดแสนเกลียด เพื่อความแน่ใจทำให้เขาเอ่ยถาม

            “หนูซินคนดีของคุณย่าคงจะไม่ใช่คู่ปรับเก่าในวัยเด็กของผมใช่ไหมครับ”

            “คนเดียวกันนั่นล่ะ”

            คำตอบที่ได้รับจากผู้เป็นย่าก็เป็นไปอย่างที่เขาคิด

            “อัทธ์ยังจำได้เหรอลูกว่าตอนเด็กๆ เคยไปเล่นกับหนูซินบ่อยๆ แม่นึกว่าอัทธ์ลืมไปแล้วซะอีก”

            “จำไม่ได้หรอกครับจนกระทั่งคุณย่ากับคุณแม่เอ่ยถึง”

            เมื่อรู้ว่าเจ้าสาวของเขาคือคู่ปรับเก่าในอดีต ก็ยิ่งทำให้อัทธวีร์ปฏิเสธเรื่องการแต่งงานกับเธอแบบหัวชนฝา เขายืนยันคัดค้านการคลุมถุงชนในครั้งนี้ จนบิดาของเขาต้องพูดโน้มน้าวจิตใจ

            “พ่อว่าอัทธ์ควรทำตามความต้องการของคุณย่านะลูก”

            “ที่ผ่านมาผมไม่เคยขัดใจคุณย่า แต่คงต้องยกเว้นเรื่องนี้ครับพ่อ”

            อัมพกาไม่ได้ว่าอะไรเธอแค่ยกหูโทรศัพท์ เรียกเกรียงไกรทนายความประจำตระกูลให้เข้ามาพบในวันพรุ่งนี้ เพื่อที่จะเปลี่ยนแปลงเงื่อนไขในพินัยกรรม เมื่อเห็นท่าทางที่เอาจริงของคุณย่า ทำให้อัทธวีร์ต้องยอมอ่อนข้อให้ เขาเลือกที่จะถอยกลับมาตั้งหลัก เพื่อหาวิธีที่จะเลิกล้มการแต่งงานในครั้งนี้ ดีกว่าจะตั้งหน้าตั้งตาเอาชนะคะคานกับบุคคลอันเป็นที่รักอย่างคุณย่า

            “ก็ได้ครับ”

            “หมายความว่าไง!”

            “ผมจะทำตามความต้องการของคุณย่า แต่ขอเวลาสามเดือนในการคบหาดูใจหนูซินของคุณย่า ก่อนที่จะมีการหมั้นหมายหรือจัดพิธีแต่งงาน”

            “ก็ในเมื่อแกจะตามใจย่าแล้วทำไมต้องตั้งเงื่อนไข”

            “ผมแค่อยากทำความรู้จักกับเธอให้มากกว่านี้”

            “ก็ดีเหมือนกันนะครับ ให้พวกเขาได้รื้อฟื้นความสัมพันธ์กันสักหน่อย แค่สามเดือนเองครับคุณแม่”

            “นั่นสิคะคุณแม่ อัทธ์กับหนูซินไม่ได้เจอกันนานหลายปี ณิว่าให้เวลาพวกเขาได้ศึกษาดูใจกันก่อนที่จะจัดพิธีก็เป็นเรื่องที่ดีนะคะ”

            “ก็ได้ย่าจะให้เวลาตามที่อัทธ์ขอ แต่ย่ามีข้อแม้บางอย่าง อัทธ์ต้องเขียนเป็นลายลักษณ์อักษรว่าจะไม่บิดพลิ้ว ครบกำหนดสามเดือนเมื่อไรอัทธ์จะต้องเข้าพิธีแต่งงานกับหนูซินตามฤกษ์ที่ผู้ใหญ่หามาให้ ถ้าอัทธ์เล่นตุกติกอัทธ์จะต้องยอมรับเงื่อนไขที่ครอบครัวจะยกทรัพย์สมบัติทุกอย่างให้กับการกุศล”

            เข้าใจละว่าทำไมตระกูลนิธิพัฒน์โภคินถึงได้มั่นคงเป็นปึกแผ่นมาจนถึงทุกวันนี้

            คงเพราะความเขี้ยวระดับสิบของบรรพบุรุษของเขาแน่แท้ที่ทำให้เป็นเช่นนั้น ดูเหมือนว่าประมุขของตระกูลอย่างคุณย่าก็ได้รับนิสัยนี้มาเช่นกัน

            “ตกลงครับคุณย่า”

            อัทธวีร์จำใจเขียนสัญญาฉบับนั้นพร้อมกับคิดแผนการในหัว หลังจากทุกคนลงนามเป็นพยานแล้วเขาก็ยื่นเอกสารฉบับนั้นให้ผู้เป็นย่า

            “ผมขอเบอร์โทรศัพท์ของซินด้วยนะครับคุณย่า จะได้โทรติดต่อเพื่อสานสัมพันธ์”

            ปากบอกสานสัมพันธ์แต่ที่จริงแล้วเขาจะตัดสัมพันธ์เธอต่างหาก

            อัมพกายื่นนามบัตรของศิศิราให้อัทธวีร์ พร้อมกับพูดกำชับเขา

            “ดูแลหนูซินให้ดีล่ะ ห้ามทำอะไรรุ่มร่ามกับเขาเด็ดขาดเข้าใจไหม”

            “เข้าใจแล้วครับคุณย่า ผมจะดูแลหนูซินคนดีของคุณยาชนิดยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมเลยครับ ขอตัวก่อนนะครับ”

            เมื่ออัทธวีร์เดินคล้อยหลังไป อนวัชก็หันมาพูดกับมารดา

            “คุณแม่สบายใจขึ้นแล้วใช่ไหมครับที่อัทธ์ยอมรับปากแต่งงานกับหนูซิน”

            “ยังเชื่อใจร้อยเปอร์เซ็นต์ไม่ได้หรอกวัช ปลาไหลใส่สเก็ตอย่างนายอัทธ์ไม่มีวันยอมสิ้นฤทธิ์ง่ายๆ แน่ เรื่องนี้เราคงต้องติดตามดูกันต่อไป”