25

เพลิงลอบมองเสี้ยวหน้าละมุนหวานของคนข้างๆ ตวงรักกำลังชิมส้ม ที่เขาทำการทดลองกับสวนส้มที่เป็นพันธมิตรกัน อย่างสวนส้มแสงตะวัน พวกเขามาที่สวนส้มแห่งนี้เพราะส้มที่ทำการทดลองเพาะพันธุ์ใหม่ออกผลสุกได้ที่แล้ว เพลิงจึงชวนเธอแวะที่นี่หลังจากทำธุระในเมืองเสร็จ เจ้าของสวนส้มแสงตะวันที่ออกมาต้อนรับ เป็นหญิงสาวหน้าตาสวยมากคนหนึ่งเลยทีเดียว หลังจากไปแวะดูแปลงที่ทำการปลูกแล้ว เธอก็เด็ดผลส้มมาให้เพลิงและตวงรักทำการทดลองชิมดู ที่ตรงชุดเก้าอี้ไม้ที่ตั้งอยู่หน้าบ้านไม้สักหลังงามของเธอ หญิงสาวชมเปาะออกมาทันที เมื่อลิ้มรสส้มพันธุ์ใหม่เข้าไป

​“อร่อยมากเลยค่ะ หวานเปรี้ยวกำลังดี ใยไม่มาก ทานง่าย เมล็ดก็ไม่ค่อยมี”

​“สำเร็จแล้วล่ะคะ คุณเพลิง”

เจ้าของเสียงหวานใส เป็นหญิงสาวหน้าหวาน ผมยาวเรี่ยเอว เครื่องหน้าหวานละมุน เธอยิ้มกว้างให้กับเพลิง สายตาที่มองเขาเป็นประกายระยับ จนตวงรักอดมองแล้วแอบคิดไม่ได้ว่า ลูกสาวเจ้าของสวนส้มแสงตะวัน น่าจะคิดลึกซึ้งกับเจ้านายหนุ่มของเธอแน่นอน ก็หูตาหวานขนาดนั้นนี่นา เธอลอบมองพฤติกรรมของเพลิง ที่ทำหน้านิ่ง ยิ้มเหมือนตามมารยาทตอบเท่านั้นเอง

​“เราต้องลองดูผลผลิตอีกรอบละครับ ว่าจะได้แบบนี้หรือเปล่า ถ้าได้ผลแบบเดิม เราก็ลุยกันเต็มที่ไปเลย ว่าแต่ว่า วันนี้คุณอาแสงไม่อยู่เหรอครับ คุณขวัญ”

​“ไม่อยู่ค่ะ พ่อไปประชุมกับกำนัน เกี่ยวกับเรื่องโครงการทำโฮมสเตย์ จัดเที่ยวสวนส้มในตำบลน่ะค่ะ เห็นว่าสวนส้มตำบลเรามีอยู่สามสี่ที่ สวยๆ ทั้งนั้น น่าจะพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยวได้ คุณเพลิงไม่สนใจบ้างเหรอคะ สวนส้มตะวันฉายเองก็เคยทำเป็นรีสอร์ตเล็กๆ เหมือนกัน แล้วทำไมปิดไปเสียล่ะค่ะ”

ขวัญรวี ถามเขายิ้มๆ เธอนึกพึงใจรูปร่างหน้าตา และนิสัยของชายหนุ่มเจ้าของสวนส้มตะวันฉายคนใหม่นี้มาก เขาเป็นชายหนุ่มที่พร้อมทั้งรูปสมบัติ และทรัพย์สมบัติ แถมยังโสดแบบนี้ หาได้ง่ายๆ ที่ไหน เสียแต่เขาท่าทางเย็นชา และไม่มีท่าทีจะสนใจใครสักนิด

ขวัญรวีเป็นบุตรสาวของแสง เจ้าของสวนส้มแสงตะวัน และบิดาของเธอเป็นหุ้นส่วนของโรงแรมขนาดห้าดาวของเชียงใหม่ พึ่งเรียนจบมาหมาดๆ และกลับมาช่วยงานบิดา ทั้งในสวนส้มและงานโรงแรม เพียงแค่พบหน้ากับเพลิง ที่เป็นเพื่อนต่างวัยของบิดา หัวใจของเธอก็หวั่นไหวเสียแล้ว หากแต่โอกาสใกล้ชิดเขาไม่ใคร่จะมีนัก เพราะเมื่อเธอเผลอไปแสดงทีท่ากับเขาว่าชอบเขาเมื่องานเลี้ยงที่จัดในโรงแรมของเธอครั้งหนึ่ง เพลิงก็เหมือนจะหลีกหนี ไม่ยอมคุยกับเธอเอาเสียเลย มันยิ่งเหมือนจะท้าทายขวัญรวีได้อย่างไม่เคยเป็น ก็เขาเป็นคนแรกที่ปฏิเสธเธอนี่นา

​“ไม่ดีกว่าครับ ทำสวนส้มอย่างเดียวดีกว่าไม่วุ่นวายดี เป็นอันว่าวันนี้ผมพอใจกับผลของส้มพันธุ์ใหม่ของพวกเรามากเลย ขอกลับไปด้วยนะครับ ไปให้คนงานในสวนลองชิมกันดู”

​“ว่าแต่จะตั้งชื่อส้มพันธุ์นี้ว่าอะไรคะ ขวัญอยากตั้งว่า…”

หญิงสาวมองเขาด้วยนัยน์ตาหวานระยับ แล้วพูดประโยคต่อไปด้วยน้ำเสียงอ่อนเชื่อม

“ส้มหวานใจตะวัน ดีไหมคะ ฟังลิเกไปหรือเปล่า แต่เพราะส้มพันธุ์นี้ ทำให้ขวัญได้ทำงานกับคุณเพลิง ขวัญเลยรู้สึกว่ามันประทับใจมากเลยน่ะค่ะ อยากให้มีคำว่าตะวัน ที่สวนส้มของเรามีเหมือนๆ กัน และส้มของเราก็หวานเข้าไปในใจคนกินมาก…เหมือนกับเจ้าของสวนส้มตะวันฉาย” 

​“แค่ก แค่ก”

ตวงรักที่ทานส้มเพลินๆ ถึงกับสำลักออกมาทันที เมื่อได้ยินประโยคที่สาวสวยพูดขึ้น เพลิงเองหลบสายตาของขวัญรวี แล้วหันมาส่งแก้วน้ำให้กับพนักงานสาวหนึ่งเดียวของสวนส้มตะวันฉาย พลางใช้มือใหญ่ลูบหลังไหล่ให้เธอด้วย

​“เป็นอะไรไปน่ะ คุณตวงค่อยๆ ทานก็ได้”

​“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”

ตวงรักปาดน้ำตา แล้วพึมพำขอบคุณเขาเสียงแผ่ว ก่อนจะรับน้ำจากมือเขามาจิบ นัยน์ตาคมหวานแอบลอบมองสตรีตรงหน้า ที่มองกิริยาของเพลิงและเธอ ด้วยสายตาไม่ใคร่พอใจนัก ตวงรักเองก็ลอบมองขวัญรวีเหมือนกัน ดูท่าทางหญิงสาวจะมองเธอแบบไม่เป็นมิตร ตวงรักเลยยิ้มแหยให้

​“เดี๋ยวผมขอตัวเข้าไปดูต้นกล้าพันธุ์ แล้วก็ไปเก็บส้มเพิ่มสักนิดหนึ่งก็แล้วกัน ไปด้วยกันไหมคุณตวง”

​“ไม่เป็นไรคะ ตวงขอรอตรงนี้ก็แล้วกัน”

​“เดี๋ยวขวัญจะรับรองลูกน้องของเพลิงเองค่ะ เชิญตามสบายเลยนะคะ ขวัญจะให้อ้ายบุญไปช่วยเพลิงนะคะ”

เธอตะโกนร้องเรียกหัวหน้าคนงานที่มีชื่อว่าบุญ ให้เดินตามเพลิงไป เธอกำลังหาโอกาสที่จะได้อยู่คุยกับพนักงานสาวคนใหม่ของเพลิง สวนส้มตะวันฉายไม่เคยมีผู้หญิงทำงานมาก่อน เท่าที่เธอรู้ว่า แล้วแม่นี่เป็นใครมาจากไหนกันนะ ถึงได้อภิสิทธิ์ไปทำงานในสวนส้ม ของชายที่เธอหมายตาไว้

​“คุณตวงมาทำงานกับเพลิงนานแล้วเหรอคะ ?”

​“พึ่งมาทำได้สามอาทิตย์น่ะค่ะ”

ทำไมตวงรักจะรู้ไม่ทันสายตา และท่าทีของขวัญรวี หญิงสาวยิ้มกว้างให้อย่างเป็นมิตร พลางเอ่ยย้ำความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเจ้านายให้แน่ชัด เพราะเธอไม่อยากให้ผู้หญิงตรงหน้าที่กำลังจ้องเธอตาเขม็งเข้าใจผิด

​“คุณย่าของคุณเพลิง ส่งตวงมาช่วยเรื่องงานเอกสารน่ะค่ะ ไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย”

​“อ้อ...”

ขวัญรวีพยักหน้า พลางมองไล่เครื่องหน้าคมสวย ที่ผสมกันได้อย่างลงตัวของสองเชื้อชาติ ที่ปรากฏตรงหน้าเธอ ยอมรับอย่างหนึ่งว่า สาวเจ้านามว่าตวงรัก เป็นหญิงสาวที่รูปงามหาตัวจับยากคนหนึ่ง ขนาดเธอเองก็ถือได้ว่าเป็นคนสวยคนหนึ่งหากแต่ก็รับกับตัวเองแบบไม่เต็มใจนักว่า หน้าตาหวานของเธอ มันจืดเจื่อนไปเมื่อเจอกับตวงรัก เพราะเธอหน้าตาแบบสาวเหนือ ขาว หน้าหวาน หากแต่ตวงรักนั้น หน้าตาคมหวานมีเสน่ห์ชวนมอง ยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าสวย ไม่น่าเบื่อ

​“คือว่า ตวงอยู่ในฐานะพนักงานจริงๆ นะคะคุณขวัญวางใจได้เลย”

ตวงรักพูดตรงๆ ทำเอาขวัญรวีถึงกับมองเธอแล้วย่นคิ้ว

​“เอ๊ะ”

​“เรื่องคุณเพลิงน่ะค่ะ”

ตวงรักขยิบตา ทำเอาสาวมั่นอย่างขวัญรวีเริ่มหน้าแดง อดนึกอายไม่ได้ว่าตัวเองทำตัวออกนอกหน้าไปไหมหนอ จนตวงรักถึงกับจับได้แบบนี้

​“คุณเพลิง ทำไมเหรอคะ”

หญิงสาวแกล้งทำไก๋ ขณะที่ตวงรักอมยิ้ม ก่อนจะพูดลอยๆ ขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใสว่า

​“อืม...สวนส้มตะวันฉายน่ะ ไม่มีผู้หญิงสักคน แม้แต่ตวงเอง เจ้าของสวนส้มเองก็คงมองว่าไม่ใช่ผู้หญิงหรอกค่ะ คุณขวัญวางใจได้เลย ตามสบายเลยนะคะ เจ้านายของตวงน่ะ โสดสนิทเลยค่ะ”

​“แหม...”

ขวัญรวีตอนนี้หน้าแดงก่ำเลยทีเดียว เธอหัวเราะเบาๆ แก้เก้อ รู้สึกชอบตวงรักขึ้นมาในทันที กับความเป็นคนฉลาดและตรงๆ แบบนี้ เธอมองตวงรักพลางอมยิ้ม

​“ถ้าขวัญจะไปรับคุณตวง ไปเที่ยวชมเชียงใหม่บ้าง ตอนวันหยุด จะได้ไหมคะ เจ้านายจะอนุญาตหรือเปล่า”

​“ยินดีมากเลยค่ะ ตั้งแต่มานี่ตวงก็ได้แต่ทำงานในสวนส้ม ไปเที่ยวแค่พระธาตุดอยสุเทพที่เดียวเองนะคะ แถมไม่มีเพื่อนผู้หญิงที่นี่เลยสักคนเดียว จนตวงนึกว่าตัวเองสวยที่สุดในเชียงใหม่ไปแล้วล่ะค่ะ หึ หึ”

​“ถ้าแบบนั้น ขวัญว่างๆ ยังไงจะไปเยี่ยมนะคะ”

ขวัญรวีว่า ตวงรักพยักหน้าทันที

​“ได้เลยค่ะ”

​“ไปกันได้แล้ว คุณตวง เรียบร้อยแล้วครับผม กลับก่อนนะครับ คุณขวัญ”

เสียงห้าวทุ้มของเพลิง ดังขัดจังหวะสนทนาของสองสาวขึ้น ตวงรักแอบขยิบตากับขวัญรวี แล้วลดเสียงเป็นกระซิบให้ได้ยินกันสองคน

​“ยังไงก็ไปได้บ่อยๆ นะคะ เอาตวงเป็นข้ออ้างก็ได้ อิๆ กลับก่อนนะคะ”

ประโยคทิ้งท้ายของเธอทำให้ขวัญรวีหัวเราะ พลางพยักหน้าตอบ เพลิงเห็นสองสาวยิ้มแย้มแจ่มใสให้กันขนาดนั้น ก็อดสงสัยไม่ได้ เพราะว่าขวัญรวีนั้น เป็นคนค่อนข้างถือตัวคนหนึ่งเลยทีเดียว เท่าที่เขารู้จักมา อาจจะเพราะฐานะของเธอก็เป็นได้ ทำให้หญิงสาวค่อนข้างวางตัว เขาเลยทึ่งที่ตวงรักสามารถทำให้หญิงสาวสวยจอมหยิ่งแถมมาดมั่นอย่างขวัญรวียิ้มออก ชายหนุ่มแกล้งกระแอมเบาๆ เมื่อออกรถมาจากสวนส้มแสงตะวันได้สักระยะ แล้วพูดลอยๆ ขึ้นว่า