5

​“คุณย่าหญิงครับ คุณย่าหญิง”

หญิงชราค่อยๆ ปรือตาลืมขึ้น เมื่อได้ยินเสียงห้าวทุ้มที่คุ้นเคย กลิ่นของยาสมุนไพรหอมชื่นใจที่จ่อตรงจมูก ทำให้นางรู้สึกค่อยหายวิงเวียน นางได้ยินเสียงแว่วๆ ดังขึ้นอย่างเป็นห่วงว่า

​“ตายแล้ว! เพลิงขา นี่แพนเค้กทำคุณย่าของเพลิงเป็นอะไรร้ายแรงหรือเปล่าเนี่ย?”

​“เงียบไปเลย ไอ้แพนเค้ก จะบ้าหรือไง ออกมาจากบ้านสภาพนี้ เฮ้อ...ใครเห็นไม่ตกใจก็แปลกแล้ว”

เพลิงหันมาตวาดเพื่อนสนิท ที่ยังพอกหน้าขาววอกแว้ด! 

​“พอดีขนหน้าแข้งเค้ายาว เลยจะมาขอยืมมีดโกนของเพลิงขามาโกนสักกะหน่อย”

ภาสวินีแก้ตัว คราวนี้เลยโดนเพลิงเขกหัวเอาดังโป๊ก แถมโวยส่งท้ายด้วยว่า

​“ฉันคงจะกล้าให้นายยืมอยู่หรอกนะไอ้บ้า !”

​“โอย...”

เสียงครวญของคุณย่าหญิง ทำให้หนึ่งหนุ่ม กับหนึ่งหนุ่มค่อนสาว เลิกคุยกันชั่วคราว หันขวับมาทางคุณย่าหญิงที่นอนบนโซฟา และกำลังอยู่ในความดูแลของชนิตสิรีพร้อมกัน เพลิงปราดเข้าไปจับมือเหี่ยวย่นของผู้เป็นย่ามาแนบแก้มทันที แล้วถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย

​“เป็นยังไงบ้างครับคุณย่าหญิง ผมเกือบจะเตะไอ้แพนเค้กแล้วที่ทำให้คุณย่าตกใจมากขนาดนี้”

​“แพนเค้ก”

ชนิตสิรีว่าทวนคำของพี่ชาย พลางจ้องสาวประเภทสองตาโตเลยทีเดียว ตายแล้ว! หญิงสาวคิดในใจ พระช่วย! แพนเค้ก กล้าตั้งมากชื่อนี้

​“ตาเพลิง เฮ้อ...”

สายตาของคุณย่าหญิงไม่มองหน้าหลานรัก หากแต่ไพล่ไปมองที่หน้าของ ‘แพนเค้ก’ แทน หัวใจหญิงชราอดคิดว้าวุ่นไม่ได้ตามประสาคนที่ห่วงหลานชาย ขีวิตของเพลิงที่สวนส้มตะวันฉายนี่เป็นยังไงบ้างนะ ทำไมมันมีแต่ผู้ชายเต็มสวนส้มไปหมด ปราศจากผู้หญิง แถมยังมีแม่กระเทยหน้าวอกนี่มาเรียกหลานรักเธอว่าที่รักอีก โอ๊ย! ตอนนี้คุณย่าหญิงเริ่มคิดฟุ้งซ่านไปกันใหญ่โตเสียแล้ว

​“คุณย่าหญิงมาไม่บอกกันเลย”

เพลิงประคองท่านลุกขึ้นนั่ง มือของคุณย่าหญิงยังจับยาดมและดมไปด้วย อาการวิงเวียนหายไปบ้าง กลายเป็นอาการปวดหัวขึ้นมาแทนที่ เกี่ยวกับพฤติกรรมของหลานชาย

​“ถ้าโทรมาบอกเราก็ไม่ประหลาดใจน่ะสิ แล้วแม่นี่ใครกันน่ะ”

คุณย่าหญิงปรายตามองภาสวินี ที่กำลังกระพริบตาปริบๆ มองท่านอยู่

​“เพื่อนผมเองครับ มานี่สิไอ้แพนเค้ก”

เพลิงกวักมือเรียก แล้วอดส่ายหน้าไม่ได้เมื่อเห็นสภาพเพื่อนรัก ที่ยังอยู่ในชุดคลุมสีหวาน หน้าขาววอกด้วยโคลนพอกหน้า แถมขนหน้าแข้งเริ่มยาวยุบยับอีกต่างหากถ้าเขาเป็นคุณย่าหญิงก็คงจะตกใจเหมือนกัน

​“เอ่อ...คุณย่าหญิงจำไอ้ภาส เพื่อนนักกีฬาฟุตบอลที่เป็นผู้รักษาประตูได้ไหมครับ นี่แหละครับมันล่ะ”

​“อกอีแป้นจะแตก!”

คุณย่าหญิงอุทานอย่างตกใจ พลางทำตาโต มองคนตรงหน้าเหมือนไม่อยากเชื่อ ภาสวินีไหว้ท่านอย่างนอบน้อมราวกับนางสาวไทย

​“สวัสดีฮ้า คุณย่าหญิง แหะ อดีตภาส แต่ตอนนี้แพนเค้กคะ ถ้าคุณย่าหญิงจะกรุณาอย่าเรียกชื่อเดิมของแพนแค้กจะเป็นพระคุณอย่างสูง”

​“จ้ะ แพนเค้กก็แพนเค้ก”

ท่านทำหน้าจะยิ้มก็ไม่ใช่ จะร้องไห้ก็ไม่เชิง ขณะที่รับไหว้สาวประเภทสอง เพลิงโบกมือไล่เพื่อนรักทันที

​“นายไปอาบน้ำอาบท่า ทำตัวให้ดูดีกว่านี้หน่อยนะไอ้แพนเค้ก แล้วพาเพื่อนมาแนะนำกับคุณย่าของฉันด้วย จะได้กินข้าวเช้าด้วยกัน”

​“ยังมีเพื่อนของแม่นี่อีกเหรอนี่ ตาเพลิง”

คุณย่าหญิงถึงกับหันขวับมาหาหลานชายทันที ชนิตสิรีที่ฟังอยู่เงียบๆ นั่งข้างคุณย่าของเธอ แล้วยิ้มแหยให้กับพี่ชาย

​“เพื่อนพี่เพลิงเหรอคะ ชื่อเริ่ดมาก แพนเค้ก”

​“มียิ่งกว่านี้อีก” เพลิงกลั้นขำแทบแย่กับสมญานามของสามสาว

“เดี๋ยวยัยน้องก็เจอ แต่ละคน พี่จะบ้า”

​“แล้วทำไมเค้าถึงมาพักกับเราที่สวนส้มตะวันฉายนี่ได้ล่ะ ตาเพลิง”

คุณย่าหญิงลองเลียบๆ เคียงๆ ถาม เพลิงยักไหล่ ก่อนจะบอกเล่าถึงเหตุการณ์ที่เพื่อนสนิทมาขอพักอาศัยอยู่ด้วย

​“พอดีพ่อไอ้แพนเค้ก มันรับไม่ได้น่ะครับคุณย่าหญิง ที่จู่ๆ เพื่อนของผมเปลี่ยนแปลงตัวเองมาเป็นสาวขนาดนี้ เลยจะจับมันขังและหาคู่แต่งงานให้มัน มันเลยหนีออกมาขอพักอยู่ด้วย ผมเห็นใจก็เลยให้มันพักอยู่ด้วยกัน เพื่อนลำบากมาผมทนดูดายไม่ได้หรอกครับ”

​“เป็นย่าก็คงกลุ้ม ที่จู่ๆ ลูกชายกลายเป็นลูกสาวแบบนี้”

คุณย่าหญิงว่า สายตามองหลานชายเหมือนจ้องจะจับผิด ขณะที่แกล้งถามประโยคต่อไปว่า

“จะว่าไปตั้งแต่เข้ามาสวนส้มตะวันฉายนี่ ย่าไม่เห็นผู้หญิงสักคนเลยนะตาเพลิง เป็นแดนลับแลไปแล้วหรือไงสวนส้มของเราน่ะ” 

​“คงจะแบบนั้นแหละครับ” เพลิงตอบเสียงกลั้วหัวเราะ

“ตอนนี้คุณย่าหญิงกับยัยน้องก็สวยที่สุดในสวนส้มของผมล่ะครับ หึ หึ”

​“น่าภูมิใจพิกลเลยค่ะพี่ชาย แต่ว่าบรรยากาศดีมากเลย พี่เพลิงขา พาน้องไปถ่ายรูปสวยๆ รอบๆ สวนส้มหน่อยได้ไหมคะ”

ชนิตสิรีเกาะแขนพี่ชายอย่างประจบ เพลิงมองหน้าหญิงสาวอย่างเอ็นดูก่อนจะโคลงศรีษะเธอเบาๆ

​“ไปสิ กว่าลุงคำปันจะทำกับข้าวเสร็จก็คงอีกพักล่ะ คุณย่าหญิงหิวหรือยังครับ รับโกโก้ร้อนๆ สักแก้วไหมครับ ผมจะได้จัดให้”

​“ไม่เป็นไร พายัยน้องไปเที่ยวก่อนเถอะ ย่ายังไม่ค่อยหิวหรอก รอได้”

คุณย่าหญิงว่า และมองตามหลังสองหนุ่มสาวที่เดินเกาะแขนกันไปยังสวนส้มด้านนอก นางถอนใจพลางนวดขมับ ก่อนจะบ่นพึมพำกับตนเองเสียงแผ่วว่า

​“ขออย่าให้อะไรๆ ที่เราคิดสงสัยเป็นจริงขึ้นมาเลย ตาเพลิงนะตาเพลิง อกหักครั้งเดียว หลานชายเราเป็นไปได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ไม่นะหลานย่า ถ้าเกิดแกเป็นเกย์ขึ้นมาจริงๆ เพราะเกลียดผู้หญิง พ่อกับแม่แกที่ตายไป มีหวังตายไม่เป็นสุขแน่ๆ”

..............................................................................................................................................................

​“กินนี่หน่อยนะคะ เพลิงขา มามะอั้มตักให้”

สาวประเภทสองผิวเข้มที่นั่งตรงกันข้ามกับเพลิง ชะโงกตักอาหารให้ชายหนุ่มพร้อมกับชม้อยตาใส่ท่าทางใส่จริตเต็มที่

​“วุ้ย! ของนังอั้มไม่อร่อยหรอกค่ะ ไก่ทอดเกลือ แหม...มันแอบขูดขี้ไคลตัวเองใส่ไปหรือเปล่าก็ไม่รู้นะเพลิงขา มันเค็มจะตาย อิๆ เอานี่ดีกว่า แกงฮังเลแบบจาวเหนือฝีมือชมพู่เอง”

เหมือนจะกลัวน้อยหน้ากัน อีกนางก็ตักอาหารให้ชายหนุ่ม เพลิงปรายตามองทั้งคู่ แล้วยกมือห้ามทันที

​“พอแล้ว ทั้งคู่นั่นแหละ ใครตักมาให้อีกที เป็นโดนเตะ!”

เท่านั้นแหละ ทั้งคู่จึงยิ้มแหยๆ แล้วสนใจอาหารในจานของตนเอง ภาสวินีรับหน้าที่เอาอกเอาใจผู้หญิงแท้สองคน ที่อยู่ในโต๊ะรับประทานอาหาร คุณย่าหญิงมองหลานชายอย่างสำรวจ ขณะที่ชนิตสิรีแอบหัวเราะกิ๊กๆ กับท่าทางกระตุ้งกระติ้งของทั้งอั้มและชมพู่ 

​“พี่เพลิง กลายเป็นเพลิงขาไปแล้ว อิๆ”

เธออดไม่ได้จึงกระเซ้าพี่ชาย เพลิงมองน้องสาวเหมือนจะค้อน พร้อมกับตวาดเพื่อนสนิทที่เป็นคนต้นคิดเรียกเขาว่า ‘เพลิงขา’ก่อนเสียงห้วน

​“ไอ้แพนเค้ก ถ้าได้ยินใครเรียกฉันว่าเพลิงขาอีกโดนดีแน่ ทั้งสามคนนั่นแหละ เรียกชื่อเฉยๆ ห้ามเรียกว่าเพลิงขา เข้าใจหรือเปล่า ?”

​“รับทราบฮ้า เพลิงขา”

สามเสียงประสานพร้อมกัน ทำเอาเพลิงส่ายหน้าช้าๆ ส่วนชนิตสิรีหัวเราะกิ๊กๆ อย่างถูกใจ เอกพงษ์หัวหน้าคนงาน ที่มาทานอาหารเช้ากับเจ้านายหนุ่มด้วยทุกวันก็กลั้นยิ้ม ตั้งแต่สามสามเข้ามาในสวนตะวันฉาย ก็มีเรื่องวุ่นวายแกมขำขันทุกวัน คลายเครียดดี แม้สามสามจะเป็นสาวประเภทสองที่ค่อนข้างจะมีจริตจะก้านแพรวพราว หากแต่ทั้งสามคนก็เริ่มลงมือทำประโยชน์ให้กับสวนส้มตะวันฉายบ้าง เหมือนจะอยากตอบแทนเพลิงที่ให้ที่พักอาศัย

อั้มกับชมพู่มีฝีมือในการทำอาหารพอสมควร จึงมักจะไปช่วยทำงานครัว ทำอาหารเลี้ยงคนงานในสวนส้ม ผ่อนแรงลุงคำปัน พ่อครัวไปได้เยอะมาก บางทีก็ช่วยงานในสวนส้ม ส่วน ภาสวินีมีฝีมือด้านการตัดผม จึงรับอาสาเสริมความหล่อให้กับหนุ่มๆ ในไร่และช่วยทำความสะอาดบ้านพักของเพลิง เพลิงยกบ้านปีกไม้ที่เป็นบ้านหลังเล็ก ที่อดีตเคยเปิดให้แขกมาพักให้เป็นบ้านของสามสาว เพื่อจะได้เป็นส่วนตัว

​คุณย่าหญิงเม้มริมฝีปาก นางนั่งอยู่ตรงระเบียงหน้าบ้านในยามบ่าย กำลังนั่งครุ่นคิดอะไรอยู่คนเดียวด้วยความระแวงสงสัย ยิ่งอยู่ที่สวนส้มตะวันฉายหลายวัน ยิ่งเห็นอะไรผิดปรกติไปเสียทุกที นางลอบสังเกตอาการของสามสาวที่แสดงต่อเพลิงมาหลายวันแล้ว แม้ว่าบางทีหลานชายจะขู่ฟ่อๆ เอาบ้าง แต่ทั้งสามคนก็ไม่ค่อยเข็ด ลวนลามชายหนุ่มทางสายตาและคำพูดทุกทีเมื่อมีโอกาส แม่เพื่อนรักของหลานชายนั่นหนักหน่อย เพราะบางทีก็ไปเกาะแขนประจ๋อประแจ๋กับเพลิง ทำเอาคุณย่าหญิงใจร้อนเร่า เหมือนถูกไฟเผา ไอ้ครั้นจะเอ่ยปากถามหลานรักตรงๆ ก็กลัวว่าเพลิงจะโกรธนางเอา หน้าตาของนางยังคงบึ้งตึงแฝงไปด้วยแววครุ่นคิด จนแม้กระทั่งตอนที่หลานสาวมาส่งนางเข้านอนในตอนค่ำเพลิงจัดให้ชนิตสิรีนอนคนละห้องกับผู้เป็นย่า เพราะอยากให้ท่านพักผ่อนได้เต็มที่

​“คุณย่าหญิง เป็นอะไรหรือเปล่าคะ น้องเห็นทำหน้ามุ่ยๆ”

ชนิตสิรีกล่าวทักท่าน คุณย่าหญิงส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนจะพยายามยิ้มให้หลานสาว

​“เปล่าหรอก ยัยน้อง ย่าไม่เป็นอะไร เราว่าพวกเพื่อนของตาเพลิง มันแปลกๆ หรือเปล่ายัยน้อง”

​“ขา” ชนิตสิรีทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะส่ายหน้า

“ไม่นี่คะ พวกพี่ๆ เค้าน่ารักดีออกนะคะคุณย่าหญิง น้องหัวเราะทั้งวันเลยค่ะ จนปวดท้องไปหมดแล้ว นี่อยากอยู่ต่อมากเลยค่ะ พวกพี่ๆ เค้าตลกอารมณ์ดี อยู่ด้วยแล้วคลายเครียด ขนาดพี่เพลิง เห็นดุบ้างด่าบ้างแต่บางทียังแอบขำเลยค่ะ” 

​“อย่างนั้นเหรอ? เอ่อ...เพื่อนสนิทตาเพลิงน่ะ แม่อะไรนะ แพนด้า ไม่ใช่สิ แพนเค้กน่ะ เค้าทำไมชอบมานัวเนียพี่ชายเราจังเลย”

คุณย่าหญิงบ่น นางไม่ใคร่พอใจนักหรอก ยิ่งเห็นก็ยิ่งอดคิดไม่ได้ แถมคิดไปในแง่ร้ายเสียด้วย

​“ก็ไม่นี่ค่ะ น้องเห็นแต่พี่เพลิงไล่เตะพี่แพนเค้กเอาถ้าโดนกอด ขำจะตายไปค่ะคุณหญิงย่า น้องอยากจะถ่ายคลิปไปให้พี่วิชญ์ดูจะแย่ พี่เพลิงมาดเนี้ยบ หน้านิ่ง กลายเป็นหมียักษ์ไล่อาละวาด เตะคนจนลืมทำหล่อ อย่างขำเลยค่ะคุณย่าหญิง”

ชนิตสิรียังหัวเราะกิ๊กแถมท้าย เมื่อนึกถึงภาพที่เธอเห็นเมื่อบ่าย 

​“อืม...”

​“นี่ถ้าไม่ติด น้องต้องไปทำงานฝึกเป็นเลขานุการของพี่วิชญ์ น้องขออยู่อีกหลายอาทิตย์แน่เลยค่ะคุณย่าหญิง ที่สวนส้มตะวันฉาย ทั้งสวย ทั้งสนุก อาหารฝีมือพี่อั้มกับชมพู่ก็อร่อย อ้อ...นี่พี่แพนเค้กก็ตัดผมให้น้องนะคะ สวยไหมคะ”

เจ้าตัวหันอวด ผมยาวหยักศกยาวเกือบกลางหลัง กลายเป็นทรงใหม่ยาวประบ่า ทำสีผมให้อ่อนลงเป็นสีน้ำตาลเข้ม ซอยไล่อย่างเก๋ ดัดลอนใหญ่และทำผมหน้าม้าแทนผมยาวเสมอกันเหมือนเดิม คุณย่าหญิงเหมือนพึ่งจะสังเกตหลานสาวว่าเปลี่ยนแปลงไปก็ตอนที่ชนิตสิรีบอกนี่แหละ

​“สวยขึ้นเยอะเลยหลานย่า ดูเปรี้ยวขึ้น นี่ตาวิชญ์เห็นคงจะตกใจนะ ที่ยัยน้องเด็กกะโปโลของตัวน่ะ เปลี่ยนเป็นสาวสวย”

​“แหม...”

ชนิตสิรีหัวเราะพลางส่ายหน้า เมื่อนึกถึงนราวิชญ์ บุคคลที่เธอนับถือเหมือนเป็นพี่ชายอีกคนหนึ่ง เขาคงไม่มีวันมองเธอว่าเป็นสาวสวยได้อย่างที่คุณย่าหญิงบอกหรอก ร้อยวันพันปีนราวิชญ์มักจะเห็นเธอเหมือนเป็นเด็กน้อยอยู่เสมอๆ

​“พี่วิชญ์ไม่มีทางเห็นน้องเป็นสาวหรอกค่ะคุณย่าหญิง วันก่อนยังดุน้องอยู่เลย ตอนที่สวมชุดทำงานไปอวด บอกว่าสั้นไป น้องซุ่มซ่ามเดี๋ยวก็ไปทำเปิ่น เปิดอะไรต่อมิอะไรหรอก บ่นน้องให้หาชุดใหม่ แล้วพาไปซื้อด้วยนะคะ”

ชนิตสิรีบ่น คุณย่าหญิงอมยิ้ม ก่อนจะนึกถึงหน้าหลานชายอีกคนที่นางมีศักดิ์เป็นยาย นราวิชญ์ดูยาก ต่างจากเพลิง แต่บางครั้งเจ้าตัวก็เผย ‘อะไร’ ออกมาให้จับได้ ซึ่งคุณย่าหญิงก็แน่ใจว่าตัวนางเองจับ ‘อะไร’ ในตัวหลานชายได้เหมือนกัน

​“เค้าหวงน่ะสิ อยากจะใส่อะไรก็ใส่ไปเถอะ ยัยน้อง ย่าว่าเราขาสวยดีออก อย่าไปฟังพี่เรามากเลย”

คุณย่าหญิงว่า ทำเอาชนิตสิรีย่นจมูก

​“นั้นน่ะสิคะ พี่วิชญ์ทำเป็นคนแก่ไปได้ ทำเหมือนลุงหวงหลาน บ่นนั่นบ่นนี้ทั้งวัน น้องล่ะเบื่อ พี่เพลิงเสียอีกอยู่ด้วยยังสนุกกว่า ถึงจะดุๆ อารมณ์ร้อนไปบ้างก็ตามที น้องไปนอนก่อนนะคะคุณย่าหญิง ฝันดีค่ะ”

เธอโอบร่างของคุณย่าหญิงแล้วจุ๊บเบาๆ ตรงแก้ม ก่อนจะเดินฮัมเพลงจากไปยังห้องนอนของตัวเองเพื่อพักผ่อนบ้าง

​“ลุงหวงหลาน” นางทวนคำของเด็กในปกครอง แล้วก็หัวเราะอย่างถูกใจ

“เฮ้อ...ตาวิชญ์ ลุงเลยนะหลานยาย เห็นทีต้องปรับปรุงตัวแล้วล่ะ ไม่อย่างนั้น ยัยน้องไม่มีวันมองแกแบบอื่นแน่ๆ”

​คุณย่าหญิงก้าวขึ้นเตียง เพื่อจะเตรียมสวดมนต์นอน หากแต่หูของเธอกลับแว่วเสียงแจ้วๆ อยู่ด้านล่าง จึงชะโงกหน้าต่างมองลงไป

​อุแม่เจ้า! คุณพระคุณเจ้า!

คุณย่าหญิงยกมือทาบอก เมื่อเห็นภาพเบื้องล่าง เพลิงกำลังนั่งดื่มกับสามสาว แล้วคุยกันอย่างสนุกสนาน ดีนะที่มีเอกพงษ์หัวหน้าคนงานอยู่ด้วย คุณย่าหญิงรีบเมินสายตาออกมาจากภาพนั้นทันที เมื่อเห็นสาวประเภทสองนางหนึ่งเดินไปใกล้หลานชาย

​‘สงสัยเราต้องทำอะไรบางอย่างเสียแล้วกระมัง’

คุณย่าหญิงก่ายหน้าผากบนเตียงนุ่ม แล้วบอกกับตัวเอง นางอยู่ที่นี่ไม่ได้ตลอดเวลา เพื่อดูแลหลานรัก และแอบสอดส่องพฤติกรรมหลานชาย จะทำอย่างไรกันดีนะ หญิงชราคิดอย่างสับสนถึงวิธีที่จะได้รับรู้ความเคลื่อนไหวของเพลิง