23

​“คุณน้องขา มามะขอพี่แพนเค้กกอดที”

ภาสวินีอ้าแขนกว้าง ชนิตสิรีหัวเราะเมื่อเห็นสาวประเภทสองที่เธอถูกชะตาทำแบบนั้น ร่างบางเพรียววิ่งเข้าไปหาเขาทันทีอย่างไม่ลังเล แถมทำแก้มป่องให้กับภาสวินีหอมแก้มนวลๆ นั่นอีกทีข้างละฟอด นราวิชญ์ที่เดินลงมาจากบันไดชั้นสอง เห็นสิ่งที่น้องน้อยกับเพื่อนรักของพี่ชายกระทำต่อกันพอดี

ชายหนุ่มเดินตรงไปหาผู้ที่มีศักดิ์เป็น ‘น้องสาว’ อย่าลืมตัว ภาสวินีที่กำลังกอดชนิตสิรีเห็นชายหนุ่มหน้าตาคมเข้ม นัยน์ตาคมกริบ นิ่งสนิท ที่มองจ้องเขาแบบตาไม่กระพริบ ความนัยของสายตาทำให้รับรู้ว่าเขากำลังถูกไม่พอใจ จากชายหนุ่มผู้นี้ มือที่กอดชนิตสิรีจึงคลายลงอย่างรวดเร็ว 

​‘ให้ตายสิ ใครกันนะ คลับคล้ายคลับคลา หน้าตาเหมือนเคยเห็นที่ไหน แต่ดูท่าทางดุและหวงคุณน้องเป็นบ้า’ เขาคิดในใจ

​“ยัยน้อง นายเพลิงไปไหนแล้ว”

นราวิชญ์ถามเสียงเรียบ แล้วโอบบ่าบอบบางเข้ามาหาตัว แม้ว่าภาสวินีจะหลงลืมความรู้สึกแบบผู้ชายแท้ๆ มากลายเป็นผู้หญิงไปเสีย เขาก็ยังมองออกว่า ‘เสือ’ ตรงหน้าเขาหวงลูกอ่อนอย่าง ชนิตสิรีมากขนาดไหน

​“พี่เพลิง ไปในเมืองกับยัยตวงน่ะค่ะ พี่วิชญ์ นี่พี่แพนเค้กค่ะ”

ชนิตสีรีเงยหน้าขึ้นมาบอกกับเขาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ไม่รู้สักนิดว่านราวิชญ์กำลังรู้สึกแบบไหน ภาสวินียิ้มแหยให้กับชายหนุ่ม แล้วแนะนำตัวอย่างรวดเร็ว

​“พี่เป็นเพื่อนเพลิงขาน่ะจ้ะ ชื่อแพนเค้ก ชื่อเก่าแบบว่า ภาสกร”

​“อ๋อ...หึ หึ”

นราวิชญ์มีสีหน้าเปลี่ยนไปเมื่อเขาแนะนำตัวแบบนั้น พลางกวาดสายตามองชายหนุ่มตรงหน้า ที่ตอนนี้แทบไม่เหลือเค้าเดิม วันนี้ภาสวินีไฉไลในชุด เสื้อโปโลสีชมพูหวาน และมีผ้าพันคอสีม่วง กางเกงยีนฟิตเปรี๊ยะสีขาว รองเท้าส้นสูงสีเดียวกับกางเกง ผมของเขายาวประบ่าซอยอย่างเก๋และทำสีน้ำตาลเหลือบทอง นี่เขาแทบจะจำเพื่อนสนิทของพี่ชายไม่ได้จริงๆ เขายังจำภาสกรในมาดเดิมได้ เพราะเคยอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันกับเพลิง หากแต่เขาเรียนช้ากว่าเพลิงปีหนึ่ง เคยเห็นภาสกรในบทบาทนักกีฬาของมหาวิทยาลัยมาก่อน นึกไม่ถึงเลยว่าชายหนุ่มจะเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้

​“หน้าตาของน้องสุดหล่อคุ้นมากเลย น้องวิชญ์... น้องนราวิชญ์ น้องนายเพลิงใช่ไหมเนี่ย? ตายแล้ว! ยิ่งอายุเยอะ ยิ่งหน้าตาดีม้าก... มาก”

​“ครับ ผมเอง วิชญ์นั่นแหละครับ หึ หึ ไม่น่าเชื่อว่านี่คือพี่ภาส ผมเลยจำไม่ได้เลย”

นราวิชญ์ตอบยิ้มๆ ภาสวินีมองเขาอย่างชื่นชม ก่อนจะโพสท่าของตัวเองราวกับนางแบบบ้าง พลางถามเสียงแหลม

​“พี่ละค้า เปลี่ยนไปบ้างหรือเปล่า อิๆ สวยขึ้นมะ”

​“สวยครับ”

นราวิชญ์ตอบ คนฟังแทบจะถลามาให้รางวัลเป็นจุ๊บสักฟอด แต่หากพอเข้าใกล้ เห็นสายตาของนราวิชญ์แล้วก็สะดุดกึก

​‘อีตาน้องชายของเพลิงขานี่ ท่าทางใช่เล่นเสียที่ไหน สุ่มสี่สุ่มห้าไป โดนเตะเอาง่ายดายแน่นอนเลยเรา’

​“ว่าแต่พี่สาวอีกสองคนไปไหนหรือคะ พี่แพนเค้ก”

ชนิตสิรีถามเสียงแจ๋ว เธอขยับจะไปเกาะแขนของภาสวินี หากแต่นราวิชญ์รั้งไว้เสียก่อน โดยการออกแรงที่โอบบ่าเธอไว้ รั้งร่างบอบบางไม่ให้ผละจากเขา จนเจ้าตัวต้องหันมามองผู้มีศักดิ์เป็นพี่ชายแล้วทำตาโต

“พี่วิชญ์มีอะไรกับน้องเหรอคะ?”

​“คือว่า...”

นราวิชญ์นิ่งไปนิด เมื่อคิดว่าจะรั้งชนิตสิรีไว้แบบไหนดี แม้ว่าเพื่อนรักของพี่ชาย จะหัวใจกลายเป็นหญิงไปแล้ว หากแต่เขากลับรู้สึกร้อนเร่าประหลาด เมื่อเห็นว่าภาสวินีสนิทสนมกับยัยน้องของเขามาก ถึงขั้นหอมแก้มกันแบบนี้

​“ถ้าไม่มีอะไร น้องขอไปคุยกับพี่แพนเค้กให้หายคิดถึงก่อนนะคะพี่วิชญ์ พี่แพนเค้กน่ารักมาก เป็นคนทำผมใหม่ให้น้องด้วยนะคะ”

เจ้าตัวรีบอวด พลางยิ้มตาหยีให้พี่ชายที่ยังนิ่งอึ้ง แล้วเดินไปเกาะแขนของภาสวินี เดินคุยกันกระหนุงกระหนิงจากไปทันที ทิ้งให้นราวิชญ์มองตาม แล้วบ่นพึมพำกับตนเองเบา ๆ อย่างลืมตัวว่า

​“ยัยน้องนะยัยน้อง ยังไงก็เป็นผู้ชาย ไปปล่อยให้เขาหอมแบบนั้นได้ยังไงกันนะ ไม่ระวังตัวบ้างเลย เฮ้อ...”

​“พี่แพนเค้ก รู้จักพี่วิชญ์ของน้องด้วยเหรอคะ”

ชนิตสิรีเอ่ยถามขึ้น ขณะที่เธอนั่งเล่นอยู่ที่บ้านปีกไม้หลังเล็ก ของภาสวินีและเพื่อนสาวอีกสองคน หญิงสาวนั่งเล่นอยู่ริมระเบียงหน้าบ้าน ที่มีชุดเก้าอี้ไม้วางอยู่ ภาสวินีเดินไปรินน้ำส้มคั้นสดๆ จากในตู้เย็นของเขามาเสริฟท์ พลางพยักหน้า

​“รู้จักสิจ๊ะ พี่กับเพลิงขาเป็นนักกีฬา ส่วนวิชญ์น่ะ เป็นหนุ่มกิจกรรม พวกเจ้าพ่อค่ายอาสา”

​“โห”

ชนิตสิรี อ้าปากค้าง เธอไม่ค่อยได้สุงสิงกับพี่ชายทั้งสองนัก เมื่อพวกเขาเรียนมหาวิทยาลัย เพราะตัวเธอเองก็เริ่มมีเพื่อนเพศเดียวกัน เรียนรุ่นเดียวกันแล้ว จึงไม่ค่อยได้เกาะแจพวกเขาเหมือนอย่างในสมัยเด็ก อีกอย่างหนึ่ง นราวิชญ์อยู่ที่บ้านของเขา นานครั้งจะมานอนบ้านคุณย่าหญิง ยิ่งพอเขาอยู่ในช่วงเป็นหนุ่มเต็มตัว พี่ชายคนนี้ของเธอก็ห่างหายไป ไม่เหมือนกับเพลิง ที่อยู่บ้านเดียวกัน ตัวนราวิชญ์ไปเรียนปริญญาโทต่อที่เมืองนอกด้วย เลยยิ่งห่างเหินกันไปใหญ่ ชนิตสิรีจึงสนิทสนมกับเพลิงมากเสียกว่านราวิชญ์ แถมพี่ชายคนนี้ของเธอก็ดูยากนัก เพราะบุคลิกยิ้มๆ เฉยๆของเขา ยากแก่การเดาใจ บางทีชนิตสิรีก็คิดในใจว่า ตอนนี้เธอแทบจะไม่รู้จักพี่ชายคนรองของเธอเลยสักนิด ยิ่งมาตอนหลังที่เธอต้องทำงานใกล้ชิดกับเขาด้วยแล้ว นราวิชญ์ก็ยิ่งแปลกไป จนบางครั้งหญิงสาวก็นึกสงสัย ว่าทำไมเขาถึงหัวโบราณกับเธอมากมายเอาจริงๆ