3

ชนิตสิรียืนชะเง้อมองไปยังทางเข้ามหาวิทยาลัย สลับกับมองนาฬิกาข้อมือไปด้วย อาการของเธอทำให้ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ อมยิ้ม แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงห้าวทุ้มว่า

​“มองหาเพื่อนรักอยู่เหรอยัยน้อง”

​“ค่ะพี่วิชญ์”

ชนิตสิรีย่นจมูก พลางเริ่มบ่นถึงเพื่อนรักของตนเอง ที่ผิดเวลามากขนาดนี้

“ยัยตวงน่ะสิคะพี่วิชญ์ นัดกับน้องตอนเก้าโมงครึ่ง ตอนนี้เกือบจะสิบโมงแล้วนะคะ ยัยเพื่อนรักของน้องยังไม่มาเลย”

​“รออีกนิดก็แล้วกัน”

นราวิชญ์พูดเสียงทุ้ม ก่อนจะปรายตามองหญิงสาวร่างเล็ก ผมยาวหยักศกถึงกลางหลังอย่างเอ็นดู เวลายิ่งผ่านไป ชนิตสิรีก็ยิ่งโตขึ้นมาเป็นหญิงสาวหน้าตาน่ารัก หวานละมุนราวกับตุ๊กตา ชายหนุ่มแอบลอบถอนใจเมื่อมองสำรวจทั่วใบหน้ารูปหัวใจ แก้มใสๆ ริมฝีปากอิ่มเรื่อนั่น ยิ่งโตก็ยิ่งสวย ยิ่งเวลาผ่านไป เจ้าตัวก็ยิ่ง...

​ชายหนุ่มเมินมองไปทางอื่นเสียที่ไม่ใช่ใบหน้าหวานๆ ของหญิงสาว ที่มีชื่อว่าเป็นเด็กในปกครองของผู้เป็นยายของเขา แม้จะไม่อยากคิดอะไรกับชนิตสิรี พยายามมองเธอในฐานะน้องสาว แต่มันก็ยากยิ่งนัก ที่จะห้ามหัวใจ ที่นับวัน มันยิ่งนอกเหนือออกจากการควบคุมของเขาไปทุกที

​“นี่ถ้ายายตวงไม่อ้อนขอไปเรียนวิชาทำขนมไทยจากคุณย่าหญิงล่ะก็ น้องทิ้งจริงๆ ด้วยนะคะ คุณย่าหญิงจะพาน้องไปเยี่ยมพี่เพลิงด้วยพรุ่งนี้ คิดถึงพี่เพลิงจะตาย ไม่ได้เจอหน้าพี่ชายมาตั้งสองปีแล้ว น้องยังไม่ได้เตรียมตัวเลย”

ชนิตสิรีแอบย่นจมูกเมื่อพูดถึงพี่ชายอีกคนของเธอ มือเรียวเกาะแขนของนราวิชญ์ เป็นกิริยาประจำที่เธอทำยามจะอ้อนเขา ทำเอาชายหนุ่มอดใจแกว่งไม่ได้ และพยายามตีหน้ายิ้มๆ นิ่งสงบ

​“อะไรกันนะ จะอ้อนเอาอะไรจากพี่ ยัยน้อง”

​“น้องสงสารพี่เพลิงจังพี่วิชญ์ สองปีแล้วนะคะ พี่เพลิงเตลิดเข้าสวนส้มไป ไม่ยอมกลับมาเยี่ยมบ้าน ดูงานที่โรงแรมอีกเลย ทิ้งทุกอย่างไปเลย เพราะผู้หญิงคนเดียวแท้ๆ เชียวนะคะพี่วิชญ์”

​“เวลาจะทำให้นายเพลิง ลืมเรื่องปวดใจไปได้เองน่ะแหละ” ชายหนุ่มว่

“นายเพลิงเป็นคนจริงจัง ยัยน้องก็รู้ คนจริงจังทุกเรื่องแบบนายเพลิง ก็เลยเจ็บลึกฝังนานไปเลย”

​“คุณย่าหญิงเองก็เป็นห่วงพี่เพลิงมากเลย รอพี่เพลิงกลับบ้าน ก็ไม่ยอมมาเสียที คราวนี้คุณย่าหญิงเลยจะไปบุกถึงถ้ำของฤาษีเพลิงกันล่ะ แต่ต้องรอให้พ้นฤดูหนาวก่อนเลยนานไปนิด คุณย่าหญิงไม่ถูกกับอากาศหนาว พี่เพลิงเล่นหนีไปอยู่เสียไกลโพ้น เกือบเหนือสุดแบบนี้”

​“หึๆ อืม นั่นเพื่อนของยัยน้องหรือเปล่าจ๊ะ”

นราวิชญ์ยิ้มเมื่อเห็นร่างสูงโปร่ง ที่วิ่งกระหืดกระหอบตรงเข้ามาหาพวกเขา กำลังยืนรออยู่หน้าตึกของคณะวิชาการโรงแรมและการท่องเที่ยว

​“มาแล้ว มาแล้ว ขอบใจที่รอนะยัยน้องมาช้าไปนิด มัวแต่ไปคุยเรื่องงานพิเศษมาคุยธุระกับอาจารย์เสร็จแล้วเหรอ?”

หญิงสาวหน้าสวยคม ปาดเหงื่อออกจากใบหน้า ผมยาวประบ่าสีน้ำตาลเข้มรวบไว้หลวมๆ เริ่มหลุดลุ่ยลงมา ใบหน้าเรียวรูปไข่ ปากอิ่ม จมูกโด่งเชิด นัยน์ตาโตคมหวาน เครื่องหน้าประกอบกันผสมไว้ทั้งสองเชื้อชาติได้อย่างเหมาะเจาะลงตัว ทำให้เธอมีใบหน้าสวยชวนมองและสะดุดตามากทีเดียว ประกอบกับรูปร่างสูงโปร่ง หากแต่อวบอิ่มในสิ่งที่สตรีควรจะมี ยิ่งดึงดูดสายตาให้มีแต่คนหันมอง แม้ว่าเจ้าตัวจะอยู่ในชุดเสื้อยืดพอดีตัวสีขาวล้วนพับแขน กับกางเกงยีนสีซีดท่าทางทะมัดทะแมงห้าส่วน รองเท้าผ้าใบง่ายๆ ก็ตามที

​“เรียบร้อยนานแล้วล่ะ รอแต่ตวงน่ะแหละ ไปไหนมา น้องเกือบจะทิ้งแล้วนะตวง”

ชนิตสิรีว่า แล้วผละจากนราวิชญ์ไปเกาะแขนเพื่อนรักทันที

“มัวแต่ไปทำงกเงินที่ไหนมาล่ะจ๊ะ” 

​“ดูใช้คำเข้า สวัสดีค่ะพี่วิชญ์”

ตวง หรือตวงรักหัวเราะกิ๊กอย่างชอบใจ เธอยกมือไหว้นราวิชญ์อย่างนอบน้อม ชายหนุ่มยกมือไหว้ตอบ แล้วยิ้มให้เธอนิดหนึ่ง

​“สวัสดีจ้ะ เดี๋ยวพี่ไปเอารถก่อนนะสาวๆ”

เมื่อร่างสูงใหญ่ของผู้มีศักดิ์เป็นพี่ชายลับตาไปแล้ว ชนิตสิรีก็มองตามหลังเขา พลางหันมากระซิบเบาๆ กับตวงรัก

​“รู้ไหมตวง ว่าอ้อยน่ะ แอบชอบพี่วิชญ์ นี่ให้น้องติดต่อให้เลยนะ น้องก็ไม่กล้า กลัวพี่วิชญ์จะเอ็ดเอา”

​“อย่าเสี่ยงเลย”

ตวงรักย่นจมูก แล้วหัวเราะเบาๆ เธอค่อนข้างจะพอรู้จัก ผู้ที่เป็นเหมือนพี่ชายของเพื่อนสนิทบ้าง ชนิตสิรีไม่ได้เห็นเป็นปมด้อยต้องปิดบังอะไร เรื่องฐานะเด็กขอมาเลี้ยงของตัวเอง แถมเธอยังยกย่องพี่ชายทั้งสองให้เพื่อนสนิทที่สุดอย่างตวงรักฟังเสมอ จนตวงรักแทบจะรู้จักพี่ชายของชนิตสิรีดีแบบไม่ต้องเห็นหน้าไปเสียแล้ว แต่จะว่าไปเธอก็เคยเห็นแค่นราวิชญ์ ส่วนพี่ชายอีกคนที่ชื่อเพลิง เธอไม่เคยเห็นเลยแม้แต่ครั้งเดียว

​“นั่นน่ะสิ” ชนิตสิรีหัวเราะพลางย่นจมูก เมื่อนึกถึงพี่ชาย

“พี่วิชญ์น่ะ ไม่รู้เป็นอะไร โมโหทุกทีเวลาน้องจะติดต่อสาวๆ ให้ แปลกคน”

​“ปล่อยเค้าไว้เถอะน่า พี่เค้าอาจจะไม่ชอบเด็กๆ อย่างพวกเราก็ได้” ตวงรักหัวเราะบ้าง

“แต่ก็ไม่ได้เด็กแล้วนะน้อง พวกเราเรียนจบแล้วนี่นา เพราะแบบนี้ไง เราถึงต้องวิ่งหางานขาขวิดแบบนี้”

ประโยคหลังของเจ้าตัวมีน้ำเสียงเนือยๆ ลงไปบ้าง ชนิตสิรีมองแล้วก็ถอนใจ มือเรียวไล้แขนเพื่อนรักเบาๆ อย่างจะให้กำลังใจ

​“เอาน่า นี่ถ้าตวงยอมเข้าวงการตามที่พี่แมวมองเค้ามาชวน ก็คงจะสบายไปแล้ว”

​“ตวงไม่ชอบนี่นา ตวงอยากเป็นไกด์เหมือนพ่อต่างหากล่ะ”

น้ำเสียงของเจ้าตัวพูดอย่างหนักแน่น เมื่อได้เอ่ยถึงอาชีพที่ตัวเองใฝ่ฝันอยากจะเดินตามรอยบิดา ชนิตสิรีอมยิ้ม แล้วกอดคอเพื่อนรักไปขึ้นรถเมื่อรถคันหรูของนราวิชญ์มาจอดรอรับอยู่

​“เอาน่า แม่คนความฝันเยอะ อุดมการณ์แยะ ไปขึ้นรถกันดีกว่า จะได้ไปอ้อนขอสูตรขนมคุณย่าหญิงได้หลายสูตรหน่อย”

​ตวงรักหัวเราะเบาๆ จริงอยู่ที่ความใฝ่ฝันของเธอคือการเป็นไกด์นำเที่ยว และคิดแม้กระทั่งอยากจะทำตามความฝันอันสูงสุดของเธอ ว่าอยากจะมีรีสอร์ต หรือกิจการทัวร์เล็กๆ เป็นของตัวเอง ตอนนี้บิดาของเธอ เมธัส รับหน้าที่เป็นไกด์ พาทัวร์ตามหมู่เกาะของฝั่งทะเลอันดามัน นานครั้งเขาจะกลับบ้านที เมธัสทำงานร่วมกับเพื่อนๆ มัคคุเทศก์ด้วยกันเป็นเครือข่าย รายได้ก็ค่อนข้างดีพอใช้ เพียงแต่เขาไม่มีเวลาให้ครอบครัวก็เท่านั้นเอง ต้องปล่อยให้บุตรสาวคนเดียวอยู่กับภรรยา ผาณิต เพียงสองคน นานครั้งถึงจะกลับบ้านที ถ้าเป็นช่วงไม่ใช่ฤดูท่องเที่ยว

​ตวงรักมองออกไปทางหน้าต่างรถ ใจเหม่อคิดถึงแต่เรื่องของตนเอง เมื่อชนิตสิรีไม่ได้ชวนคุย เพื่อนรักนั่งข้างหน้ากับนราวิชญ์และกำลังคุยถึงเรื่องของพี่ชายอีกคนอย่างออกรส เมื่อตวงรักเงียบไปเจ้าตัวเลยไม่ได้ผิดสังเกตนัก มือเรียวล้วงโบว์ชัวร์ท่องเที่ยวที่เธอไปขอมาจากบริษัทท่องเที่ยวออกมาดู มีรอยยิ้มที่ริมฝีปากอิ่มทันที เมื่อเห็นภาพหิมะสีขาวโพลน สะท้อนพระอาทิตย์เป็นประกาย และภาพหุบเขาอันงดงามในกระดาษที่พิมพ์ไว้อย่างดี สวิสเซอร์แลนด์ เป็นประเทศที่ตวงรักใฝ่ฝันว่าอยากจะไปสักครั้งหนึ่ง ตอนนี้เธอกำลังพยายามหาลู่ทางหาเงิน ค่าใช้จ่ายจำนวนมหาศาลแต่ตวงรักก็ยอมแลก นั่นก็เพราะ...

​‘เป็นเมืองที่แม่กับพ่อได้เจอกัน’

น้ำเสียงยามพูดถึงอดีตภรรยา ทำให้ตวงรักตื้นตันยิ่งนัก มารดาแท้ๆ ของเธอ อังรี เป็นชาวสวิสเซอร์แลนด์ เป็นมัคคุเทศก์เหมือนบิดาของเธอ ที่ทำงานอยู่กับการพาท่องเที่ยวประเทศที่สวยงามดินแดนแห่งหุบเขา และภูมิประเทศที่ขึ้นชื่อในด้านการท่องเที่ยว ทั้งคู่พบรักกันตกลงอยู่กินด้วยกัน อังรีตามสามีมาอยู่ที่เมืองไทย แต่เมื่อคลอดตวงรักได้ไม่เท่าไหร่ เธอก็ได้ตายจากไป เมธัสทำใจอยู่นาน จนเมื่อเขาพบรักใหม่คือผาณิต คุณครูสาวผู้ใจดี หญิงสาวที่เข้าใจพ่อหม้ายลูกติดอย่างเขา เธอไม่รังเกียจตวงรัก ออกจะรักลูกเลี้ยงมากด้วย เพราะเธอมีลูกไม่ได้เนื่องจากปัญหาเรื่องสุขภาพ ผาณิตจึงรักตวงรักราวกับลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองเลยทีเดียว

​หากแต่อย่างไรก็ตาม สักครั้งหนึ่ง ตวงรักก็เฝ้าฝันและอยากจะไปเห็นเมืองเกิดของมารดาสักครั้ง มันเป็นสิ่งที่เธอเก็บไว้ในส่วนลึกของหัวใจ ว่าอยากจะไปพบเจอกับเมืองที่ทำให้มารดาและบิดารักกัน จนทำให้ตวงรัก ถือกำเนิดขึ้น

​คำนวณจากค่าใช้จ่ายที่สูงลิบลิ่วแล้ว คงจะอีกนานกว่าความฝันของเธอจะเป็นจริง ตวงรักแอบถอนใจ ตอนนี้เงินเก็บของเธอมีไม่ถึงห้าหมื่นบาท แม้จะทำงานพิเศษหนักมากขนาดไหนก็ตามที การไปเที่ยวประเทศในฝันนี้ ต้องมีเงินเป็นหลักแสนเลยทีเดียว แต่เอาเถอะ จะอย่างไร ตวงรักก็ต้องทำตามความฝันสักครั้งให้ได้ก่อนตาย เจ้าตัวท่องไว้ในใจแบบนั้น ตามแบบของคนที่มุ่งมั่นและไม่ยอมแพ้

​“อยากได้สูตรขนมอะไรล่ะจ๊ะ หนูตวง”

คุณย่าหญิงทักอย่างเอ็นดู เมื่อเห็นหญิงสาวหน้าตาคมสวยน่ารัก มีส่วนผสมของสองดินแดนอย่างลงตัว แม้จะไม่ใคร่ชอบชาวต่างชาติ ขัดตากับกิริยากระโดกกระเดก ไม่เป็นกุลสตรีตามประสาหญิงหัวโบราณ แต่ตวงรักเพื่อนสนิทของชนิตสิรีดูเหมือนจะเป็นข้อยกเว้น เพราะเจ้าตัวนอบน้อมน่ารัก หน้าตาสวยคมหวานจับใจคุณย่าหญิง ทำให้นางเอ็นดูแบบไม่มีเงื่อนไขเลยทีเดียว

​“อยากได้สูตรกระทงทอง กับจ่ามงกุฎน่ะค่ะคุณย่าหญิง ขนมสองอย่างนี้สวยมากเลย อาหารตาอาหารใจ พวกแขกที่มาพักคงจะชอบน่ะค่ะ”

ตวงรักตอบเสียงใส เธอกำลังคิดหาทางทำขนมไทยๆ วางขายในโฮมสเตย์ของญาติที่อยู่อยุธยา ที่เธอมักจะไปช่วยทำงานพิเศษด้วยการเป็นไกด์พาเที่ยว มีนักท่องเที่ยวมาเยือนบ่อยๆ รายได้ค่อยข้างดีพอสมควร แขกบางคนติดใจไกด์สาวลูกครึ่งท่าทางทะมัดทะแมงกระฉับกระเฉงอย่างตวงรัก ก็แนะนำเพื่อนๆ มาพักอีกหลายคน บางคนก็ให้ตวงรักพาเที่ยวจังหวัดอื่น เงินเก็บของเธอส่วนใหญ่ก็มาจากรายได้พิเศษทางนี้นี่เอง

​“เอาแบบนี้สิ ย่าแถมขนมช่อม่วงให้ด้วย”

คุณย่าหญิงพูดอย่างใจดี นางรู้สึกชอบที่เด็กคนหนึ่งไม่อยู่นิ่งเฉย และเป็นคนขยัน ตวงรักรีบยิ้มแป้นและพนมมือไหว้นางทันที

​“ขอบคุณมากค่ะ คุณย่าหญิง ขนมฝีมือคุณย่าหญิงอร่อยมาก ถ้าหนูได้สูตรไปล่ะก็สงสัยแขกทั้งไทยทั้งฝรั่งเหมากันเรียบ”

​“อย่ามาชมย่าเลย มาเดี๋ยวย่าจะบอกให้ไปในครัวกัน จะไปด้วยไหมยัยน้อง”

คุณย่าหญิงหันมาเรียกชนิตสิรี ที่ทำท่าจะขึ้นไปยังห้องนอนของเธอ ทิ้งเพื่อนรักไว้กับคุณย่าหญิงเสียแล้ว

​“น้องไม่ไปหรอกค่ะ คุณย่าหญิง จะเตรียมตัวไปเยี่ยมพี่เพลิง น้องไม่ถนัดงานครัว เดี๋ยวทำไฟไหม้ครัวอีก”

ชนิตสิรีอ้าง ทำเอาคุณย่าหญิงค้อนหลานสาวตัวดีขวับ แล้วบ่นว่า

​“แหม ข้ออ้างจริงเชียว อยากไปเตรียมพร้อมเที่ยวล่ะสิเรา ไปๆ แล้วถ้าทำเสร็จห้ามมาขอกินเชียวนะ ย่าจะตีมือให้”

​“ช่อม่วงของโปรดพี่เพลิงนะคะคุณย่าหญิง” ชนิตสิรีว่าเสียงแจ๋ว

“คุณย่าหญิงใจร้ายไม่ให้น้องกิน จะใจร้ายไม่ให้พี่เพลิงกินด้วยเหรอคะ” 

​“ย่ะ เฮ้อ ไปไหนก็ไป เรานี่เจ้าเล่ห์ ไม่อยากจะช่วยทำแต่อยากจะกิน ไม่ต้องเอาพี่ชายเรามาอ้างเลย ไปกันหนูตวง ปล่อยหลานสาวฉันไปเตรียมตัว กำลังเห่อกล้องตัวใหม่ว่าถ่ายรูปแล้วสวย สวนส้มตาเพลิงงานนี้คงจะพรุนแน่ๆ เพราะแม่ตัวดีคงจะเที่ยวไล่ถ่ายรูปจนปรุ”

​ตวงรักอมยิ้ม ฟังย่าหลานคุยกันเย้าแหย่กัน ชนิตสิรีเคยพูดถึงเพลิงให้ฟังอยู่หลายครั้ง เธอจำได้ว่าพี่ชายคนนี้ของชนิตสิรี อกหักหรืออะไรสักอย่างนี่แหละ ถึงกับหนีเข้าสวนไปเลย ไม่ยอมออกมาอีกเลย

​‘ความรักนี่ก็ทำให้คนเป็นเอามากแหะ จะว่าไปเราก็ไม่เคยเห็นหน้าพี่เพลิงของยัยน้องสักที หรือหน้าตาจะสุดจะทนกันนะ สาวถึงได้ทิ้ง ทั้งๆ ที่รวย ตระกูลผู้ดีเก่าแก่ แค่แบบนี้สาวๆ ก็วิ่งเข้าหาขาแทบจะขวิดแล้ว อืม...พี่วิชญ์ก็หน้าตาดูดีจะตาย ติดแต่ขรึมไปนิดเดียวเท่านั้นเอง’

ตวงรักคิดในใจ พลางแอบนึกจินตนาการหน้าตาของเพลิง ชายหนุ่มผู้พ่ายรักไปด้วย ว่าจะเป็นอย่างไรกันหนอ

................................................................................................................................................................

​“แม่ขา ตวงเอาขนมอร่อยๆ ฝีมือตวงมาฝากค่า”

ตวงรักตะโกนเสียงดัง เมื่อเข้ามาในบ้านหลังเล็กกะทัดรัดของครอบครัว ‘ชัยนภัทร’ ทำให้หญิงวัยกลางคน ที่กำลังขะมักเขม้นกับการทำอาหารในครัว ต้องตะโกนตอบตวงรักเสียงใส

​“แม่อยู่ในครัว หนูตวง กำลังทำแกงส้มชะอมชุบไข่ของโปรดหนูเลย”

ตวงรัก เดินแกมวิ่งไปทางต้นเสียงทันที เธอเอากล่องพลาสติกชูขึ้นอวด ผู้มีศักดิ์เป็นแม่เลี้ยง แล้วยิ้มอย่างสดใส ก่อนจะกล่าวอย่างภูมิใจว่า

​“นี่ค่ะ ขนมฝีมือตวง ไปเรียนมาจากตำรับชาววังเก่าเลยนะคะแม่ ขนมช่อม่วง จ่ามงกุฎ กระทงทอง เหลือมาอย่างละชิ้นสองชิ้นเอง ยัยน้องจอมตะกละแย่งตวงชิมจนเกือบหมดน่ะค่ะ”

​“ไหน”

ผาณิตรับกล่องพลาสติกบรรจุขนมที่ตวงรักอวดมาเปิดดู แล้วก็ต้องอมยิ้ม เมื่อเห็นฝีมือของลูกสาวของเธอ

“หน้าตาน่ากินจัง แม่ขอเก็บไว้เป็นของหวานหลังอาหารเย็นนะจ้ะ นี่มีแผนจะทำอะไรอีกล่ะ”

​“แหม...”

ตวงรักหัวเราะกิ๊ก เธอมองคร่าวๆ ว่าผาณิตกำลังทำอะไรอยู่ เห็นว่ามีน้ำพริกกะปิที่ทำเสร็จเรียบร้อยแล้วอยู่ในถ้วยใบเล็ก เธอจึงเปิดตู้เย็น มองหาผักเคียง สนทนากับมารดาไปด้วยและลงมือช่วยทำอาหารเย็นไปด้วย

​“รู้ทันล่ะสิ ขยันหาเงินขนาดนี้ หนูตวงจะเอาเงินไปเก็บไว้ที่ไหนหมดล่ะลูก”

​“ตวงมีจุดมุ่งหมายค่ะแม่ จุดมุ่งหมายในการผลาญเงิน”

ตวงรักตอบ แล้วหัวเราะกิ๊ก ผาณิตหัวเราะบ้างอย่างอดไม่ได้ แม่ลูกสาวไฮเปอร์อยู่นิ่งไม่เป็นของเธอคนนี้ เป็นเด็กดีคนหนึ่ง ที่ไม่เคยทำให้เธอหรือเมธัสเดือดร้อนใจ ตรงกันข้าม ตวงรักขวนขวายช่วยเหลือตัวเองทุกอย่าง ทุกทางที่จะทำได้ เธอภูมิใจในตัวลูกเลี้ยงมาก

​“จะเอาไปขายที่โฮมสเตย์เหรอลูก ท่าทางจะอร่อย ขายทั้งรสชาติและฝีมือ ขนมไทยหน้าตาน่ากินแบบนี้ เดี๋ยวนี้หาคนทำยาก เพราะวิธีการมันยุ่งยาก”

​“ว่าจะฝากแม่ไปขายที่ร้านของป้าทิพาด้วยนะคะ” ตวงรักว่าเสียงใส

“ตวงล้างผักเสร็จแล้ว เดี๋ยวยกไปรอที่โต๊ะเลยนะคะ หิวมากเลย” 

​“ทำไหวเหรอลูก”

ผาณิตพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ตวงรักหันมาย่นจมูกแล้วยกนิ้วการันตรีตัวเอง

​“ไหวสิคะ ตอนนี้รอพ่อหางานให้อยู่ ระหว่างที่ว่างงาน ตวงก็หารายได้ไปก่อนดีกว่าปล่อยเวลาให้มันอยู่เฉยๆ น่ะค่ะ”

​“เออ...พูดถึงพ่อเราแม่ก็พึ่งจะนึกได้”ผาณิตหันมาหาตวงรัก ที่กำลังจัดเรียงจานอยู่บนโต๊ะอาหาร

“พ่อเราเขาโทรมาเรื่องฝากงานให้เราน่ะ ที่โรงแรมที่กระบี่ เขาบอกว่ารอตำแหน่งว่างนิดหนึ่ง พอดีคนที่ตอนแรกว่าจะออกน่ะ เขากลับลำ พ่อเราเลยต้องหางานใหม่ให้”

​“ว้า...” ตวงรักถอนใจเฮือก พลางนั่งแปะลงกับเก้าอี้

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวตวงลองเดินหางานอีกทางดู ไม่อยากรอเป็นเด็กฝากของพ่อ ว่าแต่พ่อจะได้กลับบ้านเมื่อไหร่คะ”

​“คงอีกสามสี่เดือนล่ะลูก แกงสุกพอดีเลย กินข้าวเย็นกันดีกว่า เดี๋ยวแม่จะได้ชิมขนมฝีมือตวงด้วย ว่าจะเอาไปฝากพี่ทิพาขายได้ไหม”

ผาณิตยิ้มอย่างให้กำลังใจหญิงสาว ก่อนจะตักแกงใส่ชาม กลิ่นของอาหารหอมกรุ่นทำให้ตวงรักหันมาสนใจจัดการอาหารตรงหน้าแทน อาการกลุ้มใจเมื่อครู่หายไปชั่วคราว

​อาหารเย็นมื้อนั้นจบลง ต่อด้วยขนมฝีมือตวงรัก ผาณิตชิมแล้วก็ยกนิ้วให้ ทำเอาคนทำถึงกับปลื้มใจ เธอเริ่มวางแผนถึงการทำขนมไปฝากขายที่ร้านเบอร์เกอร์รี่ของทิพา เพื่อนของมารดาเลี้ยง อยู่ใกล้กับโรงเรียนที่ผาณิตสอนอยู่

หลังจากอาบน้ำเสร็จแล้ว หญิงสาวนั่งจดรายการข้าวของ ที่ใช้ในการทำขนมทั้งสามอย่าง และคำนวณถึงทุน รวมถึงการตั้งราคาขาย กำไรไปด้วย เพลินจนเกือบสี่ทุ่ม ตวงรักก็ปิดปากหาว นัยน์ตาที่สดใสเริ่มหรี่ปรือ หญิงสาวบิดขี้เกียจ ก่อนจะเก็บสมุดจดงานของเธอไว้ และก้าวขึ้นเตียงนอน มือเรียวหยิบโบรชัวร์ของประเทศสวิสเซอร์แลนด์ติดมือมาด้วย นัยน์ตากลมโตคมหวานของเธอ มองมันด้วยสายตาเป็นประกาย พลางเอื้อมหยิบกรอบรูปที่อยู่หัวเตียง มีรูปของบิดาสมัยยังหนุ่มเคียงคู่กับหญิงสาวหน้าหวานคม ผมสีน้ำตาลอ่อน ถ่ายคู่กัน ณ หอนาฬิกา Zytgloggeturm ที่เป็นเหมือนประตูเมืองแห่งแรกของกรุงเบิร์น เมืองหลวงของประเทศสวิสเซอร์แลนด์  สถานที่แรก ที่ท่านทั้งสองได้พบกัน ตวงรักจำได้ดี เพราะบิดามักจะเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับมารดาผู้ล่วงลับให้กับบุตรสาวฟัง เขาอยากจะให้บุตรสาวรับรู้ถึงเรื่องราวของมารดา ผาณิตเองก็ไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อย จนห้ามสามีพูดถึงภรรยาเก่า ตวงรักจึงได้รับทราบเรื่องราวความรักของท่านทั้งสองและประทับใจกับประเทศนี้มาก เก็บมันไว้เป็นความใฝ่ฝันว่าอยากจะไปเยือนสักครั้งหนึ่ง

ตวงรักลูบไล้รูปถ่ายนั้นแล้วยิ้มให้กับคนทั้งสองที่อยู่ในรูปภาพ เธอเอากรอบรูปและโบรชัวร์มากอดไว้แนบอก ริมฝีปากอิ่มสวยพึมพำกับตนเอง

“สักวัน ตวงจะเก็บเงิน ไปที่นี่ให้ได้ค่ะ ตวงอยากจะไปเมืองที่พ่อกับแม่รักกัน ต่อให้ต้องทำงานมากขนาดไหน ตวงก็ต้องทำความฝันให้เป็นจริงให้ได้”