4

​“ฉันนึกไม่ถึงเลยว่ะ ว่านายจะเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้ ไอ้ภาส”

ชายร่างสูงโปร่ง ท่าทางกระตุ้งกระติ้ง ถึงกับค้อนขวับ เมื่อได้ยินคำเรียกถึงชื่อเดิมของตัวเอง เขาปรายตามองชายหนุ่มที่กำลังนั่งท้าวคางไปพลาง ส่ายหน้าไปพลาง สลับกับมอง ‘อดีตเพื่อนชายที่สนิทที่สุด’ ที่ต้องใช้คำว่าอย่างนี้ เพราะตอนนี้คนตรงหน้ากำลังเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง คิ้วที่เคยดกหนา กันจนเรียงเส้นสวย เขาดัดขนตาและใส่ขนตาปลอมจนงอนเช้ง แต่งหน้าสวยเด้งจนผู้หญิงเห็นแล้วยังอาย เขาสวมเสื้อเชิ้ตเปิดกระดุมโชว์อกอันน้อยนิด ผมยาวประบ่า พันผ้าพันคอสีม่วง กางเกงขาสั้นจู๋สีแดงแป๊ด พร้อมกับรองเท้าส้นสูงสีขาว ยิ่งเห็น เพลิงก็ยิ่งแอบกลุ้ม แถมกลุ้มเผื่อแผ่ไปยังคณะเพื่อนของเพื่อนสนิทเขาอีกสองคน ที่แต่งตัวไม่แพ้กับเพื่อนเขาเลยสักนิด แถมหนึ่งในนั้น แบบว่า... หน้าตาละม้ายคล้ายคนที่แสดงเป็นตัวเอกเรื่องเปาบุ้นจิ้น หนา ล่ำ ดำได้ใจ แต่สวมเสื้อซีทรูสีม่วงอ่อน กางเกงสีเขียวมะนาวอีกต่างหาก มิน่าละ เอกพงษ์หัวหน้าคนงานของเขา ถึงกับทำหน้าตาแปลกๆ ตอนที่บอกว่ามีเพื่อนของเขามาขอพบ

​“แหม...อย่ามาเรียกชื่อเก่านะฮ้า บอกว่าให้เรียกว่าแพนเค้ก ลืมไปแล้วชื่อเก่าน่ะ”

​“กรรมเวร” เพลิงถึงกับก่ายหน้าผากกันเลยทีเดียว เมื่อได้ยินชื่อที่เพื่อนรักให้เรียก

“แล้วนายยังใช้ชื่อภาสกรอยู่หรือเปล่าวะ หรือว่าเปลี่ยนไปแล้ว ไอ้แพนเค้ก เฮ้อ...”

​“ไหนๆ พ่อก็จับได้แล้ว เลยเปลี่ยนเสียเลย ชื่อจริงชื่อภาสวินีย่ะตอนนี้”

ภาสกร เอ๊ย ภาสวินีทำหน้าประหลับประเหลือกใส่เพื่อนรัก แถมควักบัตรประชาชนโชว์อีกต่างหาก เพลิงส่ายหน้าช้าๆ เขาแอบกลุ้มแทนบุพการีของเพื่อนสนิทแทนเหมือนกัน แต่ก็อย่างว่าเรื่องแบบนี้ ใครบังคับใจใครได้ ไอ้เรื่องการเบี่ยงเบนของเพื่อนสนิทที่เขาคบหามาตลอดเวลาที่เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน เพลิงก็แทบไม่ระแคะระคาย ติดต่อกับเขามาตลอด แต่ไม่ได้มาพบเจอกันนัก นอกจากโทรศัพท์คุยกัน หรือไม่ก็ทางอินเตอร์เน็ต ยิ่งมาระยะสองปีหลังที่เพลิงเก็บตัว เขาก็ยิ่งไม่ได้ไปพบเจอเพื่อนเก่ามากเท่าไหร่นัก ขนาดคนในครอบครัว เพลิงเองก็ยังไม่ได้กลับไปเยี่ยมเยือนเลย

เมื่อภาสวินี มาขอความช่วยเหลือ บอกว่าทะเลาะกับบิดาขนาดหนัก อยากจะขอมาลี้ภัยที่สวนส้มตะวันฉาย เพลิงเลยเอ่ยอนุญาต เพราะเห็นใจเพื่อนรัก เมื่อมาเห็นสภาพของเพื่อนสนิทเข้า ก็แทบอยากจะแอบหยิกตัวเองว่าฝันไปหรือเปล่า ที่เพื่อนของเขาเปลี่ยนไป จากหน้ามือเป็นหลังมือได้ถึงขนาดนี้

​“แล้ว เอ่อ...พวกเพื่อนนายล่ะ ไอ้แพนเค้ก”

เพลิงมองไปยังเพื่อนอีกสองคนของภาสวินี ที่กำลังมองเขาตาเยิ้ม เพราะรัศมีความหล่อของเพลิงที่แม้จะทำหน้ากลุ้ม ก็ยังหล่อเหลือเกินและกำลังเปล่งประกายออร่าเข้าตา

​“เค้าตามฉันมา เราร่วมหัวจมท้ายกันมาย่ะ”

สาวประเภทสองดึงเพื่อนอีกสองคนของเขา มาแนะนำกับเพื่อนสนิท ทั้งคู่ชม้อยสายตาให้กับเพลิง ที่เริ่มจะผะอืดผะอมพิกลกับสายตาโลมเลียแบบนั้น

​“นี่อั้มย่ะ”

ภาสวินีแนะนำกระเทยตัวยักษ์ อ้วนดำในชุดสีม่วงพลิ้วให้เพลิงรู้จัก เพลิงถึงกับย่นคิ้วแล้วอุทานว่า

​“หา! อ้วก”

​“ต๊ายยย! คนบ้าอะไรจะชื่ออ้วกย่ะ อั้มย่ะอั้ม หยาบคาย”

ภาสวินีตีแขนเขาดังเผี้ยะ! ทำเอาเพลิงถึงกับถอนใจเฮือก แล้วพยักหน้า

​“อั้มก็อั้ม ไม่ถามชื่อเดิมนะ กลัวรับไม่ได้ว่ะ”

​“แหม...” แม่อั้มรีบพูดเสียงห้าวแหบที่พยายามบีบให้แหลมเล็ก

“อดีตนั้นจำความไม่ได้ไปแล้วค่ะ แต่ปัจจุบันคืออั้ม” ว่าแล้วเจ้าตัวก็สะบัดผมแถมท้าย ทำเอาเพลิงกุมขมับแล้วนวดหัวคิ้วเบาๆ 

​“ถึงกับทนไม่ได้ในความสวยของอั้ม”

นั่น...เจ้าตัวยังพูดแถมท้าย เพลิงถึงกับโบกมือแล้วพูดต่อว่า

​“ทนไม่ได้ในความสวย โอเค ทนจะไม่ไหวแล้วจริงๆ ครับคุณอ้วก เอ๊ย คุณอั้ม”

​“อีกคนก็ชมพู่ เพื่อนรักของฉันเอง ฉันขาดสองคนนี้ไม่ได้ พวกเราแก๊งค์สามเหมียวเขย่าโลก ไปไหนไปด้วยกัน”

ภาสวินีประกาศ เพลิงมองหน้าชมพู่ ที่เป็นสาวประเภทสองใบหน้าเรียวยาว ฟันสองซี่ยื่นออกมาเหมือนม้า มองเขาแล้วก็กระพือขนตาปลอมไปด้วยพรึบๆ จนเพลิงมองตามนานๆ เข้าก็เริ่มปวดหัว เจ้าหล่อนก็เหมือนผู้หญิงพอใช้ เพราะดูแล้วเกือบจะสวย ถ้าไม่ติดตรงริมฝีปากหนาไปนิด ที่ทาปากไว้สีชมพูแจ่มแบบชนิดมองเห็นได้เป็นร้อยเมตร เมื่อได้รับคำแนะนำเข้า ชมพู่ก็ไหว้เขาอย่างนอบน้อม

​“ยินดีที่ได้รู้จักฮ้า คุณเพลิง”

​“ครับคุณชมพู่ พันธุ์อะไรครับเนี่ย หยุดกระพือขนตาสักพักได้ไหม ผมมองแล้วชักจะเวียนหัว”

​“ปากคอเราะร้าย น่าจับมาจูบ”

แม่ชมพู่ว่า แถมจะปรี่เข้ามาหาเขาทำเอาเพลิงลุกพรวดขึ้นเลยทันที แล้วชี้กราดทั้งสามคนทันที

​“เฮ้ย! เข้ามามีต่อยแน่ ไอ้แพนเค้ก บอกเพื่อนนายด้วยนะ ว่าอย่ามายุ่งกับฉัน”

ภาสวินีถึงกับรีบปราดเข้าไปจะเกาะแขนเพื่อนรักอย่างประจบ แต่เพลิงก็มองตาขวางไว้ก่อน มือที่ตั้งท่าจะเกาะเลยเปลี่ยนเป็น ‘คีบ’ แขนเสื้อเพื่อนสนิทไว้แทน

​“เค้าล้อเล่นเองล่ะน่า แหมๆ อย่าถือสาเลย พ่อเพื่อนสุดเลิฟของแพนเค้ก”

​“ยังไงฉันก็ยังไม่เบี่ยงเบนนะโว้ย ไอ้แพนเค้ก”

เพลิงว่า เขามองกราดพวกแก๊งค์สามเหมียว ด้วยสายตาข่มขู่แกมดุดัน

“ฉันให้พวกนายพักที่นี่ได้ ตามสบายนานเท่าที่ต้องการ แต่อย่ายุ่งกับพวกคนงานของฉัน กับฉัน โอเค?”

​“แล้วพี่หัวหน้าคนงานสุดล่ำ ยุ่งได้ไหมฮ้า”

อั้มตาเป็นประกายระยับขึ้นมาเลยทันที เพลิงมองด้วยสายตาคมกริบ ทำเอาเจ้าตัวถึงกับยิ้มแหย

“แหมๆ เค้าล้อเล่นนิดเดียว พี่เพลิงก็เครียดไปได้” 

​“เป็นอันว่านายพักได้ตามความพอใจเลยนะไอ้แพนเค้ก นายกับเพื่อนๆ ของนายถือเสียว่าที่นี่เป็นบ้าน เอ่อ...”

เพลิงกระแอม ทำน้ำเสียงให้จริงจังขึ้น เขาเองก็ไม่ได้รังเกียจบุคคลเพศที่สาม บางทีออกจะเห็นใจด้วยซ้ำ ที่บางคนก็ไม่ได้รับการยอมรับจากครอบครัวหรือสังคม ตัวเขาเองออกจะสงสารเพื่อนเก่า ที่ต้องมาค้นพบว่าตัวเองรักการเป็นเพศที่สามแบบนี้จนต้องมีปัญหากับครอบครัว เขาตบบ่าภาสวินีเบาๆ

​“นายพักให้สบายใจ ไม่ว่านายจะเป็นอะไรยังไง ฉันก็อยู่เคียงข้างนายว่ะ ไอ้ภาส เอ๊ย ไอ้แพนเค้ก แม้ว่าพ่อนายจะไม่เข้าใจนาย แต่สักวันท่านก็ต้องยอมรับได้ ในสิ่งที่นายเป็น ฉันเอาใจช่วย”

​“โฮ !”

สาวประเภทสองถึงกับปล่อยโฮ และโถมเข้ากอดชายหนุ่ม ตอนแรกจะผลักเพื่อนรักออกแต่เขาก็ถอนใจ แล้วกอดร่างสูงใหญ่พอๆ กับเขาไว้ ก่อนจะตบบ่าเอาหนักๆ เสียงห้าวทุ้มพึมพำปลอบโยนว่า

​“เชื่อว่ะไอ้แพนเค้กว่าสักวัน นายต้องทำให้พ่อนายยอมรับได้”

​“ขอบใจมากนะเพื่อน นายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันเลย”

ภาสวินีสะอื้น ใบหน้าของเขาเริ่มเลอะด้วยเมคอัพที่ไหลเปื้อน เขาผละออกจากอกกว้างของเพลิง แล้วมองเพื่อนรักตาปริบๆ

“ขอกอดอีกสักทีได้ไหม ฉันอยากได้ความอบอุ่น”

​“นายคิดอะไรกับฉันหรือเปล่าวะ”

เพลิงย่นคิ้ว ก่อนจะอ้าแขนรับเพื่อนรักแต่โดยดี ทนกล้ำกลืนความรู้สักกระอักกระอ่วนไว้ จะอย่างไรเพื่อนก็คือเพื่อนสำหรับเขาอยู่ดี

“มายอมให้กอดว่ะ แต่อย่าบ่อยนะโว้ย! ขนมันลุก” 

​“เพื่อนรักของแพนเค้ก เพลิงขา”

ภาสวินีโถมเข้ากอดเพลิงอีกที เขาดีใจที่มีคนเข้าใจเขาเพิ่มมากอีกคน แม้เขาจะเปลี่ยนไปเช่นไรก็ตามที ทำให้เขาซาบซึ้งมาก หลังจากโดนขับไสไล่ส่งจากทางบ้านอย่างไม่สนใจไยดี ใครจะอยากเป็นแบบนี้ถ้าเลือกได้ ตัวเขาเองก็อยากเลือกเกิดเป็นผู้หญิงไปเลย หรือไม่ก็อยากทำใจให้เป็นชายแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่ใช่มาเป็นครึ่งๆ กลางๆ แบบนี้

​“วุ้ย! ขออั้มกะชมพู่กอดพี่เพลิงอีกสักสองคนได้ไหมฮ้า”

เสียงของแม่อั้มแว่วมา และมองชายหนุ่มตาเป็นมันกันทั้งสองคน เพลิงถึงกับทำตาวาวใส่แล้วพูดเสียงห้าวห้วนไร้เยื่อใยว่า

​“อยากจะลองก็ได้นะครับ แต่ผมไม่รับประกันความปลอดภัย”

​“แหะ...งั้นพวกเรากอดกันเองก็ได้ฮ้า คนอะไรดุก็ดุ หล่อก็หล่อ เร้าใจเป็นที่สุด แต่อั้มก็ไม่อยากเสี่ยงหรอกฮ้าพี่เพลิง ไม่อยากทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ อิๆ ”

..................................................................................................................................................................

​ชนิตสิรีมองทิวทัศน์สองข้างทางของสวนส้มอย่างตื่นตา อากาศยามอรุณรุ่งเย็นสบายจนเกือบจะหนาว แม้จะเดินทางมาเกือบทั้งคืน แต่ภาพที่เห็นก็ทำให้เธอสดชื่นจนลืมความอ่อนเพลียไปเลย เมื่อเข้ามาในอาณาบริเวณสวนส้มตะวันฉาย สวนส้มสุดลูกหูลูกตาปรากฏขึ้นสองข้างทาง ตอนนี้อยู่ในช่วงเดือนที่ส้มกำลังเริ่มมีผลผลิต จึงมีบรรยากาศงดงามนัก ตามริมถนนปลูกต้นไม้น้อยใหญ่ไว้ร่มรื่น เป็นพวกผลไม้บ้าง หรือไม่ก็ไม้ที่ใช้ประโยชน์ได้ มีสวนดอกไม้ปลูกไว้ด้วย รวมถึงบ้านพักหลังน้อย ที่ทำไว้เพื่อต้อนรับแขกที่มาเยือน หากแต่ตอนนี้เจ้าของสวนส้มตะวันฉายคนใหม่ ต้องการความเป็นส่วนตัวมาก จนปิดการบริการด้านนี้ไปเสีย

​“สวยไหม ยัยน้อง สวนส้มตะวันฉายของพี่ชายเรา”

คุณย่าหญิงที่นั่งข้างหลานสาวพูดขึ้น เมื่อเห็นอาการของชนิตสิรี ที่เริ่มกดชัดเตอร์ถ่ายภาพ

“สวยมากจนเจ้าของสวนส้มไม่ยอมออกจากสวนส้มไปไหนเลย เฮ้อ...บ้านช่องก็ไม่ยอมกลับ สองปีมาแล้วนะนี่”  

​“โถ...”

ชนิตสิรีละสายตาจากภาพสองข้างทางอันตื่นตา แล้วหันมาสนใจคนข้างตัวแทน เธอโอบกอดร่างบางและเหี่ยวย่นเพราะวัยของคุณย่าหญิงไว้แน่นอย่างประจบ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนว่า

​“คุณย่าหญิงขา อย่าน้อยใจพี่เพลิงเลยนะคะ พี่เพลิงอาจจะยุ่งม้ากมาก ทำสวนส้มไม่ใช่จะง่ายๆ นะคะ เคยแต่ทำงานบริหาร มาทำงานเกษตรแบบนี้ คงจะยุ่งมากจริงๆ นะคะคุณย่าหญิง”

​“ย่ะ แหม...เชอะ”

ผู้เป็นย่าเชิดคางขึ้นอย่างงอนๆ กับทางทางประจบของหลานสาว ที่แก้ต่างแทนพี่ชายตัวดี

“แก้ตัวแทนตัวจริงๆ พี่ชายเราก็เกินไป ไม่คิดหรือไงกันว่ามีคนคิดถึง นี่ถ้าตาวิชญ์ไม่ติดงานก็คงแจ้นตามมาด้วยล่ะ”

​“เดี๋ยวเราเจอพี่เพลิง เราก็คุยให้หายคิดถึงกันไปเลยดีไหมคะคุณย่าหญิง” ชนิตสิรีว่าเสียงใส

“น้องจะชวนพี่เพลิงไปถ่ายรูปในสวนส้ม ตอนนี้ส้มกำลังออกลูกเลย บรรยากาศดีสุดๆไปเลยค่ะ”

​“ย่ะ แต่ถ้าย่าเจอนะ จะแอบหยิกสักทีสองที ข้อหาหมั่นไส้พี่ชายเรา”

คุณย่าหญิงว่า พลางทำคอแข็ง อย่างนึกหมั่นเขี้ยวหลานรัก ที่ทำตัวเป็นฤาษีหนีเข้าป่า ตั้งแต่เกิดเรื่องของญาตาวี

​รถยนต์สีครีมที่แล่นเข้ามาในบริเวณบ้านไม้สักหลังใหญ่ของเจ้าของสวน ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังเอาสมุดบัญชีมาเก็บมองเขม้น เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่มาเยือน เขาจึงรีบกุลีกุจอมาทักทายต้อนรับทันที

​“เชิญเลยครับ คุณท่าน พอดีคุณเพลิงเข้าไปในสวนน่ะครับ กำลังไปดูเรื่องการตัดส้มอยู่ครับ ช่วงนี้ผลผลิตเราเสียหายเยอะ คุณเพลิงเลยเข้าไปดูงานเอง เรื่องการเก็บเกี่ยวครับ”

เอกพงษ์ หัวหน้าคนงานที่รู้จักคุณย่าหญิงดี เพราะนางเคยมาเยี่ยมกริชครั้งหรือสองครั้ง จนชายหนุ่มจำได้ เขายกมือไหว้นางและชนิตสิรี ที่คนหลังต้องรีบยกมือไหว้ตอบเขาแทบไม่ทัน เพราะอ่อนอาวุโสกว่ามาก

​เอกพงษ์จัดแจงต้อนรับคุณย่าหญิงและหลานสาว เอากระเป๋าไปเก็บยังห้องพักให้อย่างเรียบร้อย ก่อนจะขอตัวเข้าไปในสวนเพื่อเรียกเจ้านายหนุ่มเกี่ยวกับแขกสำคัญที่มาเยี่ยมเยือนกันแต่เช้า

​“บ้านพักพี่เพลิงสวยจังค่ะคุณย่า ขอน้องอยู่สักสองอาทิตย์ได้ไหมคะ อยากเที่ยวเชียงใหม่มานานแล้วล่ะค่ะ จะได้ให้พี่เพลิงพาเที่ยว”

ชนิตสิรีมองกวาดไปยังบ้านไม้สักทั้งหลังอย่างชื่นชม เธอเดินสำรวจไปทั่วๆ ห้องรับแขกอย่างตื่นเต้น เครื่องประดับตกแต่งบ้านส่วนมากจะเป็นพวกไม้แกะสลัก หรือไม่ก็ของพื้นเมืองทางเหนือ ชนิตสิรีชอบนักกับของแบบนี้ จึงมองอย่างชื่นชม และเดินสำรวจไปทั่ว พร้อมกับกล้องคู่ใจ จนแทบจะลืมเหนื่อยกับการเดินทางมา และลืมคุณย่าหญิงของเธอไปเลย

​“ขอบใจจ้ะ”

คุณย่าหญิงยิ้มกว้างให้กับชายวัยกลางคน ที่เอาน้ำมาบริการนาง เขายิ้มตอบพร้อมกับเดินเลี่ยงเข้าไปทางด้านหลังบ้าน ที่เป็นห้องครัว คุณย่าหญิงย่นคิ้ว ตั้งแต่เข้ามาที่นี่นางไม่เห็นผู้หญิงเลยสักคน แม้กระทั่งคนดูแลในบ้าน หลานรักของนางยังใช้เป็นคนงานผู้ชายหรือนี่? คุณย่าหญิงถามตัวเอง ในใจชักจะเริ่มคิดไปต่างๆนานา ถึงความผิดปรกติที่ตัวเองสังเกตุเห็น

​“เพลิงฮ้า เพลิงขา มายเดียร์ อยู่ไหมเอ่ย? อุ๊ยตาย!”

เสียงห้าวที่ดัดให้แหลมปรี๊ดดังขึ้น แถมผู้ที่ก้าวเข้ามาในบ้านก็ทำเอาคุณย่าหญิงแทบเป็นลม แก้วน้ำเย็นที่ยกขึ้นจบแทบจะหล่นจากมือ เมื่อเห็นเจ้าของเสียงถนัด

​“ใครคะเนี่ย?”

เจ้าตัวเอามือทาบอก คุณย่าหญิงเองก็มองภาสวินีตาค้างไปเลย แถมอ้าปากหวอเสียด้วย สาวประเภทสองอยู่ในเสื้อคลุมสีชมพูอ่อน พอกหน้าด้วยครีมจนขาววอก ลักษณะนี้จะไม่ทำให้คุณย่าหญิงตกใจได้อย่างไร ก็เขาเล่นเรียกหลานรักของเธอว่า ‘มายเดียร์’ คุณพระคุณเจ้าช่วย ! สาวประเภทสองคนนี้เรียกหลานชายของเธอว่าที่รัก!

​“กรี๊ด!” คุณย่าหญิงร้องได้แค่นั้นแล้วก็เป็นลมล้มพับไปเลยทันที

​“ว้าย! อกกระเทยแหกค่า คุณยายขา เป็นลมทำไม้ หนูตกใจนะเนี่ย ต๊าย... หรือเราจะสวยเกินไป คุณยายขา คุณยาย!”