71

เสียงหรีดหริ่งเรไร เหมือนเพลงยามรัตติกาลที่ขับกล่อม ชนิตสิรีเหม่อมองไปยังท้องฟ้าด้านนอก คืนนี้เดือนมืด ฟ้าหม่นเห็นแต่ดาวออกมาทักทาย ส่วนพระจันทร์ซ่อนหลบหายไปในท้องฟ้า หน้าต่างห้องเธอเปิดกว้าง เพื่อรับลม หญิงสาวลากเก้าอี้มานั่งตรงริมหน้าต่าง และเอามือท้าวคาง ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อนึกถึงพี่ชายและเพื่อนรัก

​“ยายตวงเป็นอะไรไปนะ ทำไมดูไม่ร่าเริงเอาเสียเลย อืม...พี่เพลิงมีแฟนแล้วอย่างนั้นเหรอ จะว่าดีก็ดีนะ จะว่าไม่ดีก็ไม่ดี เสียดายที่ไม่ได้ยายตวงเป็นพี่สะใภ้แหะ”

หญิงสาวบ่นพึมพำกับตัวเอง สายตามองเหม่อไปยังความมืดด้านนอก แล้วเธอก็เห็นแสงระยับ เป็นประกายเล็กๆ หลายจุดเหมือนกับดาวบนท้องฟ้า หากแต่มันอยู่บนพื้นดิน ชนิตสิรีอุทานอย่างตื่นใจว่า

​“ว้าว! หิ่งห้อย สวยจัง”

ชนิตสิรีตัดสินใจ ลุกขึ้นแล้วเดินลงไปชั้นล่าง ตอนนี้เป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้ว และเงียบสนิท ตวงรักและนราวิชญ์คงจะเข้านอนแล้ว เธออยากดื่มด่ำความสวยงามของธรรมชาติ ลังเลนิดหนึ่งว่าจะเรียกเพื่อนสนิทดีไหม หากแต่แล้วเธอก็เปลี่ยนใจ เพราะตวงรักท่าทางจะเหนื่อยมาก เธอได้ยินเอกพงษ์กระเซ้าบนโต๊ะอาหารที่หัวหน้าคนงานหนุ่มต้องมาทานด้วยทุกวันว่า วันนี้ตวงรักทำงานหนักมาก เพราะช่วยตัดแต่งกิ่งส้ม เกือบตลอดบ่าย

​ร่างบางก้าวออกมานอกบ้าน เธอถือไฟฉายออกมาด้วยอันหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เดินไปยังทิศทางเดียวกับหน้าต่างห้องนอนของเธอ ชนิตสีรีค่อยๆ เดินลัดเลาะไปทางนั้น มีพื้นที่โล่งกว้างประมาณเกือบไร่ มีแต่พวกหญ้าวัชพีชขึ้นสูงพอสมควร ยังไม่ได้รับการแพ้วถางทำอะไร ตอนนี้มีแสงระยับงดงาม ราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า ชนิตสิรีมองอย่างชื่นชม ก่อนจะอุทานออกมากับภาพที่เห็น

​“สวยมากๆ เลย นึกว่าจะอยู่แต่กับต้นลำพู เหมือนดาวเลย สงสัยต้องบอกพี่เพลิง ว่าห้ามทำอะไรกับที่ตรงนี้เสียแล้ว หรือจะเป็นรังของมันนะ ออกมากันเต็มเลย”

ชนิตสิรีมองอย่างชื่นชม เธอนึกเสียดายที่ไม่มีกล้องวีดีโอ ไม่อย่างนั้นคงจะถ่ายภาพประทับใจนี้เก็บไว้แล้ว มีฝนตกปรอยมาเล็กน้อยเมื่อตอนบ่ายแก่ๆ ไม่ถึงกับหนักมาก พอดินชื้นพวกมันก็คงโผล่ออกมาจากใต้ดิน เพราะหิ่งห้อยมักจะมีมากตอนฤดูฝนแบบนี้

​“ยัยน้องมาทำอะไรดึกๆ”

น้ำเสียงห้าวทุ้มดังขึ้น ทำเอาคนตัวเล็กที่กำลังชื่นชมบรรยากาศที่ธรรมชาติกำลังสร้างสรรค์ถึงกับตกใจ หันขวับทันที เมื่อเห็นว่าเป็นใครเธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ขณะที่เจ้าของเสียงกอดอกมองเธอ พลางทำตาเขียว

​“พี่วิชญ์น้องตกใจหมดเลย”

​“ค่ำมืดแล้ว ย่องออกมาทำอะไรดึกๆ ดื่นๆ”

นราวิชญ์มองไปรอบๆ อย่างเป็นห่วง คนงานผู้ชายที่สวนส้มนี้ก็มีหลายคน ที่บางคนก็มีที่พักที่นี่ โดยเฉพาะหัวหน้าคนงานที่ชื่อเอกพงษ์ ที่คุยกับชนิตสิรีอย่างสนิทสนม นี่แม่ตัวดีนึกยังไงกันนะ ออกมาย่องชมดาวแบบนี้ เขามัวแต่มองแม่น้องสาวด้วยสายตาโกรธขึ้ง จนไม่ได้ดูภาพตรงหน้าเลยสักนิด

​“อย่าพึ่งมาสวดน้องเป็นคุณลุงเลยค่ะ พี่วิชญ์ดูสิคะ หิ่งห้อยเป็นร้อยๆ เลย สวยจัง”

ชนิตสิรีเอื้อมมือเขากอดแขนพี่ชายอย่างเคยชิน แล้วชี้มือให้เขามองดูความงดงามของทุ่งหิ่งห้อยเบื้องหน้า

​นราวิชญ์มองตามที่น้องน้อยชี้ แล้วถึงกับตะลึงในความงามของธรรมชาติ หิ่งห้อยนับร้อย นับพัน กำลังส่องแสงงดงาม เพื่อดึงดูดคู่ของมัน ตามแบบของธรรมชาติ ใครจะเชื่อ ว่าทุ่งหญ้ารกร้างไร้ประโยชน์ หากแต่มีความงามซ่อนไว้อยู่ ยามรัตติกาลมาเยือนแบบนี้

​“สวยไหมคะพี่วิชญ์ ถ้าได้มายืนดูกับแฟน คงจะโรแมนติคมาก”

ชนิตสิรีว่าเสียงแจ้ว คนฟังถึงกับหัวใจกระตุก ริมฝีปากเขาเม้มแน่น ภาพตรงหน้าชักจะไม่สวยงามสำหรับเขาเสียแล้ว ชายหนุ่มแกล้งพูดลอยๆ ว่า

​“กับแฟนน้องน่ะเหรอ มีด้วยหรือไงเราน่ะ”

​“แหม...มีสิคะ”

ชนิตสิรีแกล้งว่า เธอชอบว่าเขาบ่อยๆ ว่าจะขึ้นคาน เพราะไม่ยอมมีแฟน เรื่องอะไรเธอจะยอมเสียหน้าในข้อหาเดียวกับที่เธอชอบว่าเขากันเล่า

​“ใครกันน่ะยัยน้อง”

แขนแข็งแรงกระชากเธอเข้าใกล้ทันที ทำเอาชนิตสิรีตาโต นัยน์ตาคมกริบของนราวิชญ์ที่จ้องมองมา ส่งประกายหลายอย่าง มันทั้งโกรธขึ้ง เจ็บปวด น้อยใจ เสียงเขาเหมือนคำราม เมื่อถามเธอซ้ำ

​“ใครเป็นแฟนเรา!”

​“พี่วิชญ์ นี่เป็นอะไรไปคะนี่ ปล่อยน้องนะ น้องเจ็บ”

ชนิตสิรีพยายามดิ้นหนีจากอกอุ่น เธอกำลังรู้สึกประหลาด ใจเต้นอย่างไม่มีสาเหตุ นราวิชญ์ไม่ปล่อย หากแต่กลับกอดรัดกระชับแน่นเข้า และยังถามย้ำอีกรอบเสียงเขียว

​“บอกพี่มาว่าใครเป็นแฟนเรา!”

​“น้องไม่บอก พี่วิชญ์จะทำไม พี่วิชญ์ไม่ได้เป็นผู้ปกครองน้องนะ แล้วน้องก็โตแล้ว”

​“พี่รู้ว่าเราโตแล้ว”

นัยน์ตาคมส่งประกายวาบวับ ด้วยอารมณ์ภายใน

“แล้วพี่ก็ไม่ใช่ผู้ปกครอง แต่พี่เคยบอกแล้วว่าพี่หวง!”

เสียงนั้นราวกับเสียงสั่งประกาศิต ชนิตสิรีอ้าปากค้าง ใบหน้าแดงเรื่อ คนพูดเองเหมือนจะอดใจไว้ไม่ไหว เขาก้มลงมาหาริมฝีปากนุ่มหวานที่กำลังเผยอค้าง เพราะความตกใจ ก่อนที่ชนิตสิรีจะทันรู้ตัว ริมฝีปากอุ่นก็ก้มลงมาประทับแนบแน่นกับริมฝีปากอิ่มหวานของเธอ นราวิชญ์จูบเธอด้วยอารมณ์ลึกล้ำที่มันกดอัดมานานนับหลายปี ปลายลิ้นอุ่นซ่านควานหาความหวานจนชนิตสิรีเข่าอ่อน นัยน์ตาปรือ ชายหนุ่มอุ้มร่างบางขึ้นทั้งยังไม่ถอนจูบ ก่อนจะเดินพาชนิตสิรีเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ แขนเรียวคล้องคอเขาไว้ หัวใจเต้นเป็นจังหวะรัวเร็ว กับจุมพิตหวานล้ำนั่น กว่าเธอจะรู้ตัว ร่างบางก็ถูกวางลงบนเตียงกว้าง ชนิตสิรีสะดุ้งเมื่อหลังสัมผัสเตียงนุ่มที่เย็นเชียบ หญิงสาวมองเขาตาโต นราวิชญ์เหมือนเขื่อนกั้นน้ำที่กำลังแตกกระจาย เมื่อได้จูบน้องน้อยไปแล้ว มันก็เกินจะเก็บกักอารมณ์รักของตัวเองไว้ไหว

​“พะ พี่วิชญ์”

เสียงใสกล่าวตะกุกตะกัก

​“ยัยน้อง”

เสียงทุ้มนั้นหวาน ทอดอ่อน จนคนฟังใจเต้น นราวิชญ์มองไล่ใบหน้าหวานละมุน ในแสงสลัวของโคมไฟที่เขาเปิดทิ้งไว้ มือใหญ่ไล้ไปทั่วใบหน้ารูปหัวใจอย่างถนอม นัยน์ตาคมมองสบกับนัยน์ตาโตหวาน มือของชนิตสิรียันอกกว้างไว้ตรงบริเวณหัวใจของเขาที่เต้นอยู่พอดี ซึ่งมันก็เต้นเร็วไม่แพ้กับของเธอเลยทีเดียว

​“รู้ไหมทำไมว่าพี่ถึงหวงเรา ถึงคอยว่าเรานักหนา”

​“เอ่อ...”

ขนิตสิรีมองตาเขาเหมือนโดนสะกดนิ่ง ความนัยของสายตาเขา ทำให้ชนิตสิรีหน้าแดงก่ำ 

​“รู้ไหม ว่าพี่น่ะโมโหผู้ชายทุกคนที่เข้าใกล้ ที่มองยัยน้องของพี่ พี่หวงแม้กับกระทั่งนายเพลิง”

​“พี่วิชญ์”

นราวิชญ์ยิ้มให้กับคนที่อยู่ใต้ร่างแกร่งของเขา ทำเอาชนิตสิรีแทบตาพร่า กับรอยยิ้มบาดใจแบบนั้น ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ จมูกโด่งกดลงกับแก้มนวลอย่างอดไม่ได้ สูดกลิ่นหอมเก็บไว้อย่างจะให้มันเป็นกำลังใจให้กับตนเอง

​“คุณยายท่านก็รู้ ว่าพี่คิดยังไง ยัยน้องพี่รักเรานะ รักมานานแล้ว”

​“พี่วิชญ์”

ชนิตสิรีอุทานออกมาเสียงแผ่ว หัวใจเธอแทบจะหยุดเต้นด้วยความตกใจ นราวิชญ์หัวเราะเบาๆ มองเธอด้วยสายตาเป็นประกาย เมื่อได้บอกสิ่งที่มันล้นหัวอกมาตลอดระยะเวลาหลายปีแล้ว หัวใจเขาก็เหมือนได้ปลดสิ่งกังวลออกไป และมันกำลังเต็มตื้นเพราะคนในอ้อมแขน ชนิตสิรีไม่ได้ดิ้นรนหนี หรือทำเหมือนรังเกียจเขาเลย ทำให้หัวใจของเขามันพองโต มีความสุขยิ่งนัก