72

​“พี่ไม่เคยรักใครมาก่อน และพี่ก็รู้สึกแบบนี้กับน้องน้อยของพี่คนเดียว พี่อยากจะดูแลปกป้องยัยน้องตลอดไป อนุญาตพี่นะจ๊ะ”

​ชนิตสิรีไม่ทันตอบรับหรือปฏิเสธเขา เพราะหัวใจเธอกำลังหวั่นไหว สับสนไปหมดกับอารมณ์หวามไหว ที่เกิดขึ้น ริมฝีปากของนราวิชญ์ก็ประกบมาหาความหวานจากริมฝีปากอิ่มอีกรอบ จนเธอตัวอ่อนไปหมด กับสัมผัสนั้น ชนิตสิรียังบอกตัวเองไม่ได้ ว่าเธอกำลังรู้สึกแบบไหนกับคนที่กำลังตระกรองกอดเธออยู่ตอนนี้ นราวิชญ์ถอนจูบอย่างเสียดาย แล้วซุกซบหน้ากับซอกคอนุ่ม มือใหญ่ของเขาเริ่มเลื่อนไล้สอดเข้าใต้ชายเสื้อนอนของชนิตสิรี ไล้สัมผัสผิวเนียน ส่วนริมฝีปากได้รูปก็ขบเม้มเนื้อนวลอย่างมันเขี้ยว และตามอารมณ์ที่พุ่งทะยานสูงเกินจะควบคุมได้

​“พี่วิชญ์ พี่วิชญ์ขา พอก่อนนะคะ”

ชนิตสิรีเอ่ยห้ามเป็นเสียงครวญ พยายามผลักใบหน้าคมสันที่ตอนนี้เริ่มไล่ซุกซนตามมือเขา กระดุมเสื้อนอนของเธอถูกปลดออกจนหมดแถวแล้ว มือเขากำลังสัมผัสกับผิวเนื้ออิ่มนวลของทรวงอกสาวภายใต้บราสีหวาน ใบหน้าเขากำลังจะซุกซบกับเนื้อหวานนั่น นิ้วเรียวปิดริมฝีปากเขาไว้ ตัวเธอกำลังสั่นไปหมดเพราะความกลัวเขาและสับสนกับอารมณ์ของตัวเอง

​“ยัยน้อง น่ารักเหลือเกิน ขอพี่ชื่นใจหน่อยนะจ๊ะ”

เสียงห้าวเอ่ยพร่า มือเขาอีกข้าง สอดเข้าด้านหลังปลดตะขอเสื้อชั้นในของชนิตสิรี หญิงสาวถึงกับทำตาโตเมื่อรับรู้ว่าบราเธอกำลังจะหลุดออกจากกัน เพียงแค่เขาผลักขึ้น ก็คงเห็นเนื้อนวลของสาวได้เต็มตา จึงรีบเอ่ยปากห้ามเขาเสียงสั่น

​“พี่วิชญ์ ขอเวลาน้องหน่อยนะคะ”

​“ทำไม? เราจะไปหาแฟนเราหรือไงกัน”

น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนเป็นห้าวห้วน รวมถึงประกายตาระยับหวาน ที่แปรเปลี่ยนไปทันที ชายหนุ่มคำรามในลำคอก่อนจะพูดเสียงห้วน

​“พี่ไม่ยอมหรอกนะ พี่รักของพี่มาตั้งนาน”

​“พี่วิชญ์ อื้ม...”

เสียงห้ามเขาเงียบไป เมื่อนราวิชญ์เลื่อนตัวขึ้นมาจุมพิตริมฝีปากนุ่ม เขาแกล้งบดแรงเหมือนจะลงโทษคนตัวเล็ก ที่กำลังถูกกักอยู่ใต้ร่างใหญ่ มือเขาปลดเสื้อตัวน้อยที่ห่อหุ้มทรวงสวยออกจนได้ แถมด้วยเสื้อนอนของชนิตสิรี ที่ตอนนี้มันปลิวหายไปทางไหนแล้วก็ไม่รู้ มือเขาเคลื่อนให้ความอบอุ่นแทนบราตัวสวย และเริ่มไล้เรื่อย จนชนิตสิรีครางฮือ แขนเรียวโอบรอบคอเขาอย่างลืมตัว ชายหนุ่มละริมฝีปากจากปากนุ่ม ก่อนจะพึมพำเสียงแหบ

​“ยัยน้องของพี่ น่ารักเหลือเกิน ขอพี่ได้ไหม”

ชายหนุ่มไล้มืออีกข้าง ไถลเลื่อนไปที่หน้าท้องเนียนเรียบ มันทำให้ชนิตสิรีเหมือนจะรู้ตัว เสียงหวานใสที่เปล่งมาจากริมฝีปากที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระค่อนข้างสั่นพร่า ตอนนี้อารมณ์เธอกำลังโลดแรงไม่แพ้เขา หากแต่สำนึกความถูกต้องกำลังเตือนเธอ มือเรียวจับข้อมือเขาไว้ ก่อนจะมองตาเขาอย่างเว้าวอน

​“พี่วิชญ์ น้องเอ่อ...พี่วิชญ์อย่าทำอะไรน้องเลยนะคะ”

​“พี่ขอแค่ชื่นใจ เท่านั้นเองนะคนดี รับรองจะไม่ทำอะไรมากไปกว่านี้ ขอพี่จูบอีกทีนะครับ”

นิ้วเรียวปิดริมฝีปากเขาไว้ ชนิตสิรีสั่นหน้า ใบหน้าหวานแดงเรื่อ หัวใจเต้นแรงแทบจะโลดออกมาแล้ว เธอมองสบกับนัยน์ตาหวานฉ่ำปรือของนราวิชญ์อย่างขอร้องและออดอ้อน

​“พี่วิชญ์ขา น้องกำลังสับสนไปหมดแล้ว นี่พี่วิชญ์รักน้องจริงๆ น่ะเหรอคะ”

​“จริงสิจ๊ะ”

เสียงห้าวทุ้มเอ่ยตอบ นราวิชญ์พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ มือเขาผละจากทรวงนุ่มและหน้าท้องเนียน เปลี่ยนเป็นกอดรอบร่างเล็กอวบอิ่มนั่นแทน เขากำลังจะพยายามระงับใจและเรียกสติของตัวเอง ที่มันเริ่มออกนอกลู่นอกทาง เขาพลิกลงมาจากร่างบาง และกอดประทับชนิตสิรีไว้กับอก มือเขาลูบหลังนุ่มและผมของเธอเล่นเบาๆ

​“ถ้าอย่างนั้น ปล่อยน้องไปนะคะ เราอย่าทำแบบนี้เลย น้องไม่อยากทำผิดต่อคุณย่าหญิง”

ชนิตสิรีพึมพำอุบอิบ นราวิชญ์เกร็งตัวนิดหนึ่ง เมื่อได้ยินชื่อของคุณยายของเขา ก่อนจะถอนหายใจ น้ำเสียงห้าวทุ้มเอ่ยต่อรอง

​“ถ้าอย่างนั้น น้องนอนที่ห้องกับพี่คืนนี้นะ แล้วถ้าคุณยายกลับมา พี่จะให้คุณแม่ไปขอนะจ๊ะ”

​“ได้ยังไงกันคะ พี่วิชญ์ใจร้อนจัง”

ชนิตสิรีย่นจมูก เขาจู่โจมเธอเหลือเกิน จนเธอแทบจะหายใจหายคอไม่ทันอยู่แล้วตอนนี้ แถมยังมาพาเธอตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายต่อหัวใจมากขนาดนี้อีก หากแต่คนฟังกลับตีความไปเป็นอย่างอื่น นราวิชญ์พูดเสียงห้วน

​“ทำไม! น้องจะกลับไปหาแฟนน้องอีกหรือไงกัน ถ้าอย่างนั้นพี่ไม่มีทางรอแน่ๆ”

นิ้วเขาทำท่าจะเกี่ยวเอวกางเกงนอนของเธอลง ชนิตสิรีรีบห้ามเสียงหลง

​“อย่าค่ะพี่วิชญ์ น้องมีแฟนที่ไหนกัน น้องก็แค่ล้อเล่น ใครจะไปนึกว่าพี่วิชญ์จะเอ่อ...โมโหน้องจนทำอะไรแบบนี้ ไม่อย่างนั้นน้องไม่พูดเสียดีกว่า”

น้ำเสียงตอนท้ายออดอ่อย นราวิชญ์ฟังแล้วก็ใจชื้น มือเขาละจากขอบกางเกงเธอเปลี่ยนมากอดเอวบางไว้ตามเดิม นิ้วแข็งแรงไล้ไปด้วยอย่างซุกซน เสียงห้าวทุ้มถามเธออย่างออดอ้อน

​“ถ้าอย่างนั้น น้องไม่มีใครใช่ไหมจ๊ะ ตอบให้พี่ชื่นใจหน่อยสิคนดี”

​“น้องจะไปมีเวลาจีบกับใครละคะ มีคุณลุงแก่ๆ คนหนึ่งตามแจเลย แค่ใส่เสื้อคอลึกหน่อย กระโปรงสั้นนิด ก็ตวาดน้องแหวๆ ไล่ให้น้องไปเปลี่ยน”

ชนิตสิรีว่า ทำเอาชายหนุ่มหัวเราะหึ เขาเชยคางมนให้มาสบตากับเขา สายตานั้นบอกว่ารักเธออย่างเปิดเผย จนคนมองหัวใจอุ่นวาบและเต็มตื้น

​“รักพี่บ้างไหม? คนดี”

​“น้องยังไม่ตอบได้ไหมคะ”

นัยน์ตากลมโตที่มองสบกับเขา มันส่องประกายยังลังเลไม่แน่ในนัก แต่ใจเธอก็ไม่เคยคิดรังเกียจเขา หากแต่สัมพันธ์ที่ต้องเปลี่ยนไปจากพี่ชายเป็นคนรัก มันยังรวดเร็วนักสำหรับชนิตสิรี

​“ไม่ตอบก็ไม่เป็นไรนะจ๊ะ แต่ว่าคืนนี้นอนกับพี่ที่นี่นะ พี่จะกอดจนกว่าน้องจะแน่ใจว่า รู้สึกกับพี่เหมือนกับที่พี่รู้สึกกับน้องไหม?”

นราวิชญ์ว่า มองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ชนิตสิรีหน้าแดงก่ำ มือเรียวทุบอกเขาก่อนจะพยายามทรงตัวลุกขึ้นนั่ง ตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวเธอเหลือแต่เพียงแค่ กางเกงนอนและซับในตัวสวยเท่านั้นที่ห่อหุ้มกาย คนตัวโตนี่ก็ใจร้อน แถมมือไวเป็นไฟ ไว้ใจได้ที่ไหนกันเล่า เธอไม่กลัวเขาเท่ากลัวใจตัวเองหรอก

​“ไม่เอานะคะ พี่วิชญ์”

​“นะจ๊ะ นะ...พี่แค่กอด แล้วก็ขอจูบราตรีสวัสดิ์เท่านั้นเอง ดึกมากแล้ว นอนกับพี่ที่นี่แหละจ้ะ สัญญาว่าจะไม่ทำอะไรมากกว่าสองอย่างนี้จริงๆ”

ก่อนที่ชนิตสิรีจะได้ตอบรับ หรือปฏิเสธ ริมฝีปากอุ่นก็ปิดลงมาเป็นการตัดสินใจอย่างเผด็จการเองเสียแล้ว และกว่าที่เธอจะหลับไปได้ในอกกว้างคืนนั้น ชนิตสิรีก็แทบช้ำไปแล้วทั้งตัวเพราะฝีมือและฝีปากของคนตัวโตที่เหมือนจะนิ่งเย็นชา หากแต่ซ่อนความเร่าร้อนดุจเปลวเพลิงไว้อย่างนราวิชญ์ เธอคงต้องยอมตามใจเขาเรื่องไปสู่ขอเธอเสียแล้วละมั้ง ชนิตสิรีคิดอย่างเพลียๆ เมื่อในที่สุดเขาก็หยุดปลุกเร้าหากำไรให้กับตนเองเสียที เป็นหลับปุ๋ย แขนเขายังกอดเธอไว้แน่น และไม่ยอมให้เธอสวมเสื้อ อกสาวแนบกับอกกว้างเปลือยแทบจะเป็นเนื้อเดียวกัน ถ้าไม่อย่างนั้นเธอเป็นอันต้องโดนปล้ำก่อนเข้าหอแน่นอนเลย ใครจะรู้ว่าคุณลุงวิชญ์จะใจร้อนได้แบบนี้กันนะ...