73

ตวงรักถอนหายใจเฮือก พลางเอามือนวดขมับเบาๆ เมื่อคืนเธอนอนแทบไม่หลับเลย แถมยังตื่นแต่เช้าเสียด้วย เธอกำลังเหมือนนับเวลาถอยหลัง รอเพลิงกลับมาที่สวนส้มตะวันฉายพร้อมกับ...คนรัก

​คิดมาถึงตรงนี้แล้วหญิงสาวก็ถอนใจอีกเฮือก ชนิตสิรีกับนราวิชญ์เหมือนจะยังไม่ตื่นทั้งคู่ ตวงรักกำลังเตรียมอาหารเช้าในครัวหลังจากที่ไปเดินเตร่ช่วยงานที่สวนส้มมาเล็กน้อยแล้ว เธอไม่อยากปล่อยตัวเองให้ว่างเลยจริงๆ ใจมันคิดไปถึงแต่ใบหน้าคมสันของใครบางคน ทำไมกันนะ ...หรือว่าที่เธอเจ็บปวดมากขนาดนี้ เพราะเธอกำลัง...

​เพล๊ง! แก้วกาแฟเลื่อนหลุดมือเมื่อเจ้าตัวเหม่อลอยกับความรู้สึกของตัวเอง เสียงแก้วแตกทำให้ตวงรักตื่นจากภวังค์ และรีบก้มลงเก็บเศษแก้วแตกทันที

​“ยายตวง ทำอะไรน่ะ เสียงดังจัง”

ชนิตสิรีว่าก่อนจะย่นคิ้วเมื่อเห็นเพื่อนสนิทกับกำลังก้มๆ เงยๆ กับพื้นครัวมีเศษแก้วกระจายเกลื่อน

“อะไรน่ะ ทำแก้วแตกหรือไง มาน้องช่วย”

​“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ วันนี้ตวงทำข้าวต้มกุ้ง แล้วก็จะชงกาแฟเผื่อพี่วิชญ์น่ะ ดันซุ่มซ่ามทำแก้วแตก”

​“วันนี้พี่เพลิงจะพาแฟนมาจริงๆ เหรอนะ ดีจังน้องจะรอดู ตอนที่ยายเวียร์หน้าเหลือสองนิ้ว”

ชนิตสิรียิ้มกริ่ม แล้วเริ่มหยิบจับช่วยเพื่อนสนิทเตรียมอาหารเช้า

​“อืม...เราก็อยากเห็น”

เสียงของตวงรักเครือแผ่ว มือเรียวสั่นเมื่อเอาเศษแก้วไปทิ้ง หญิงสาวกัดริมฝีปาก หลับตา พยายามนับหนึ่งให้ถึงร้อย เพื่อสงบใจตัวเอง เป็นอะไรไปนะยัยตวง ทำไมต้องเสียใจด้วย น้ำตาอย่าไหลนะ เธอกลัวประการหลังที่สุด มันจะฟ้องใครต่อใครเข้าน่ะสิ ว่าเธอรู้สึกอย่างไรกับนายจ้างหนุ่ม

​“เดี๋ยวยายตัววุ่นนั่นก็ต้องมาขอทานข้าวเช้ากับเรา เชื่อสิตวง”

ชนิตสิรีย่นจมูก เมื่อเตรียมจานชามเสร็จแล้ว น้องขอเป็นเด็กเสริ์ฟอาหารให้แม่เวียร์นะ จะทำให้แสบเลย”

​“จะไปแกล้งอะไรพี่เวียร์เค้าล่ะ”

ตวงรักหันมาปรามเพื่อนรัก ก่อนจะยกโถข้าวต้ม เดินตามหลังชนิตสิรีมาที่โต๊ะอาหาร

“แค่พี่เวียร์เห็นแฟนคุณเพลิง ก็เกินพอแล้ว เห็นคนที่เรารักมีคนอื่น เจ็บปวดมากนะยัยน้อง”

​“หืม?”

กระแสเสียงบางอย่างของเพื่อนรักทำให้ชนิตสิรีเอะใจอะไรบางอย่าง เธอหันมามองตวงรัก ที่กำลังตักข้าวต้มใส่ชาม ใบหน้าสวยคมหวานของเพื่อนสนิทดูเศร้าอย่างบอกไม่ถูก นัยน์ตาคมกลมโตมีรอยหมอง แถมมีรอยช้ำที่ขอบตาจนเห็นได้ชัด ชนิตสิรีกระแอมเบาๆ

​“ยายตวง เอ่อ...เธอกับพี่เพลิงสนิทกันมากไหม ?”

​“ก็อืม...”

ตวงรักยิ้มเศร้า ๆ

“ก็เรื่องที่ว่าเค้าจะเป็นเกย์น่ะแหละ ตวงเลยอาสาช่วย ตวงเห็นใจคุณย่าหญิง แล้วก็เห็นใจคุณเพลิงด้วย ก็เลยอยากจะช่วย หลังๆ มาตวงกับคุณเพลิงก็เลยสนิทกัน เขานับตวงเป็นเพื่อนรักด้วยนะ”  

ตวงรักเผลอว่าเสียงแผ่ว เธอก็คงเป็นได้เพียงแค่นั้นสินะ เพื่อนรักของเขา...

​“พี่เพลิงนับเธอเป็นเพื่อนรักเลยเหรอยายตวง ว้าว!”

ชนิตสิรียังคงมองใบหน้าของเพื่อนรักไม่วางตา ตวงรักกัดริมฝีปาก แล้วพยักหน้า ก่อนจะชวนชนิตสิรีคุยเรื่องอื่นเสีย เพื่อให้พ้นจากเรื่องที่เธอกำลังเจ็บปวดหัวใจไม่ยอมหยุดเสียที

​“กินข้าวกันก่อนเลย หรือจะรอพี่วิชญ์ล่ะยัยน้อง”

​“เอ่อ...”

ชื่อของนราวิชญ์ทำให้ชนิตสิรีอดหน้าแดงเรื่อขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ กว่าเธอจะหนีกลับห้องได้ก็แทบตาย เพราะเขาทับเธอไว้เกือบทั้งตัว คิดแล้วชนิตสิรีก็ยิ่งหน้าร้อนตัวร้อนไปหมด ตวงรักมองเพื่อนสนิทที่หน้าแดงขึ้นเรื่อยๆ ก็ขมวดคิ้ว สายตาเธอบังเอิญไปเห็นรอยประหลาดที่ซอกคอของเพื่อนรัก ที่เห็นได้ชัดเพราะชนิตสิรีสวมเสื้อเชิ้ตสีอ่อนคอกว้าง รอยนั้นมีตรงบริเวณเนินอกเพื่อนรักอีกสองสามรอย มันเป็นจ้ำๆ เธอจึงทักทันที

​“อะไรกัดคอน่ะยัยน้อง แดงเชียว หรือจะแพ้แมลงนะ เอายาหรือเปล่า? ”

​“อุ้ย!”

ชนิตสิรีถึงกับทำตาโต ใบหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม แล้วกัดริมฝีปากอิ่ม นึกถึงว่า‘แมลง’ ตัวไหนกันนะที่มาก่อเหตุกับเนื้อตัวของเธอ ตวงรักมองแล้วก็หรี่ตา

​“ทำไมหน้าแดง ตัวแดงไปหมดล่ะยัยน้อง แพ้หรือเปล่า ไหนดูหน่อยสิ ในสวนแบบนี้บางทีมีตัวอะไรแปลกๆ เผื่อจะแพ้หนัก”

​“ไม่มีอะไรนะยายตวง”

มือเธอกุมคอเสื้อไว้แน่นเลยทีเดียว ความง่วงงุนเพราะไม่ใคร่ได้นอนนักทำให้ชนิตสิรีไม่ได้สำรวจตัวเองก่อนออกมาจากห้องของเธอ หญิงสาวโบกมือห้ามเพื่อนพัลวันเลยทีเดียว

​“ยัยน้องนี่ก็แปลก ไม่ให้ดูไม่ดูก็ได้ หายาทาเสียนะ เป็นห่วงหรอก”

ตวงรักย่นจมูกใส่เพื่อนรัก ที่ยังคงหน้าแดงจัด กุมคอเสื้อตัวเองไว้แน่น ชนิตสิรีกลัดกระดุมถึงเม็ดบนสุดเลยทีเดียวแล้ว ตอนที่ตวงรักเอาชามข้าวต้มกรุ่นควันหอมให้กับเธอ ตวงรักมองเพื่อนก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ แล้วบ่นพึมพำ

​“กลัวยาหรือไงกันนะ ทำเป็นเด็กไปได้ คอยดูนะถ้าแพ้ ผื่นขึ้นทั้งตัวหมดสวยล่ะก็ จะสมน้ำหน้าให้”

​“อรุณสวัสดิ์ครับ น้องตวง ยัยน้อง”

น้ำเสียงห้าวทุ้มที่ดังขึ้นทำเอาชนิตสิรีถึงกับสะดุ้งโหยง เธอแทบจะมุดหนีเขาลงไปอยู่ใต้โต๊ะทานข้าวเสียแล้วถ้าทำได้ ใจเต้นแรงขึ้นมาทันที นราวิชญ์มองคนตัวเล็กที่กำลังนั่งอยู่ด้วยสายตาวาวหวาน ก่อนจะทรุดลงนั่งข้างเธอ ตวงรักเอ่ยฟ้องกับพี่ชายของชนิตสิรีทันที มือเธอก็ตักข้าวต้มให้ชายหนุ่มไปด้วย

​“อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่วิชญ์ ดูยัยน้องหน่อยนะคะ ไม่รู้ไปโดนตัวอะไรกัดมา คอแดงเลยค่ะ ตวงจะหายาทาให้ก็ไม่เอา ทำงอแงเป็นเด็ก”​

​“ตัวอะไรกัดหรือจ๊ะ ไหนพี่ดูหน่อย”

นราวิชญ์หรี่ตา พลางอมยิ้ม ขณะที่ชนิตสิรีทำตาดุๆ ใส่เขา หน้าแดงเรื่อ เธอพยายามเอามือปิดตรง ‘ร่องรอย’ ของแมลงจอมเจ้าชู้ แต่นราวิชญ์ก็เห็นเข้าจนได้ นัยน์ตาคมเป็นประกายวับ ภาพหวานและรสละมุนกรุ่นเข้ามาในหัวใจเขาทันที ชายหนุ่มยิ้ม ก่อนจะกระซิบข้างหูน้องน้อยเสียงเบา

​“ตัวอะไรกัดนะ”

​“ตัวเองน่ะแหละ”

ชนิตสิรีตอบเสียงเบา หน้าแดงจัด แล้วแอบหยิกชายหนุ่มใต้โต๊ะ ทำเอานราวิชญ์ต้องสูดปาก ก่อนจะมองเธออย่างคาดโทษ

​“เดี๋ยวเถอะ พี่จะกัดให้แดงทั้งตัวเลย คุณยายจะได้ให้เราแต่งงานกันเร็วๆ”

​“คนบ้า!”

ชนิตสิรีแอบว่าเขา แล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อตวงรักทักเธออย่างเป็นห่วงขึ้นมาอีกรอบ

​“ถ้าแพ้มากคันมาก ทายานะยัยน้อง”

​“จ้ะ น้องคงไม่แพ้หรอก แค่แมลงเจ้าชู้น่ะยายตวง”

ว่าแล้วเธอก็หันมาย่นจมูกใส่นราวิชญ์ ที่หัวเราะหึ หึ อย่างอารมณ์ดี ตวงรักมองแล้วก็นึกสงสัยอะไรบางอย่าง หากแต่เธอก็สะบัดหน้าเบาๆ ว่าตัวเองคิดเลอะเทอะไปเสียแล้ว หญิงสาวคนข้าวต้มและเริ่มทานอาหารของตัวเองช้าๆ ใจกระหวัดนึกถึงใครบางคนที่ชอบข้าวต้มกุ้ง เขาชมว่าเธอทำอร่อยมาก

เฮ้อ...นึกแล้วตวงรักก็ชักจะทานอาหารไม่อร่อยเสียแล้ว เธอกำลังคิดหาวิธีที่จะไม่ต้องอยู่เห็นหน้าคนรักของเพลิง ว่าจะทำอย่างไรดี แค่รู้ยังเจ็บขนาดนี้ ถ้าเห็นจะเจ็บขนาดไหนหนอ

​เสียงรถยนต์แล่นเข้ามาในบ้าน ทำให้ทุกคนมองสบตากัน แล้วร่างสูงเพรียวเย้ายวนของใครคนหนึ่งก็ถือวิสาสะ เดินก้าวเข้ามาในบ้าน เมื่อชนิตสิรีเห็นแขกยามเช้าเข้าก็ถึงกับวางช้อนอย่างกระแทกกระทั้น

​“สวัสดีค่ะ ทุกคน เพลิงยังไม่กลับมาอีกเหรอคะ โรงแรมที่คุณวิชญ์แนะนำ บริการดีมากเลยค่ะ”

              ญาตาวีทรุดนั่งตรงกันข้ามกับชนิตสิรีแบบไม่ต้องรอใครเชิญ ก่อนจะหันมายิ้มหวานให้กับตวงรักที่กำลังคนข้าวต้มในชามของตัวเองเล่น

​“ขอพี่สักถ้วยนะคะ น้องตวงทำอาหารอร่อย แม่ครัวที่โรงแรมยังสู้ไม่ได้เลย”

​“หน้าด้าน”

ชนิตสิรีว่าลอยๆ ทำเอาญาตาวีคอแข็ง ขณะที่นราวิชญ์กระแอมเป็นเชิงปราม

​“เดี๋ยวตวงจัดการให้นะคะ”

​“ยายตวง อย่าตักให้เยอะนักนะ น้องกลัวไม่อิ่ม ข้าวต้มฝีมือตวงอร่อยมาก น้องก็ชอบเหมือนกัน”

ชนิตสิรีว่าทันที ญาตาวีหรี่ตา ถ้าเธอจะต่อสู้กับน้องสาวของเพลิง เธอต้องใจเย็น เพราะชนิตสิรีฤทธิ์มาก ปากจัดนัก นัยน์ตาคมหวานเหลือบไปเห็นรอยอะไรบางอย่างโดยบังเอิญที่ซอกคอของหญิงสาว ที่เห็นได้รำไรยามเจ้าตัวขยับตัว ญาตาวียิ้มเยือนทันที ร่องรอยแบบนี้เธอเดาได้ง่ายดาย และไม่พลาดว่ามันคือ ‘รอย’ อะไร น้องสาวสุดท้องของบ้านภัทรภูมิเดชาก็เปรี้ยวไม่ใช่หยอกเหมือนกัน

​“ตัวอะไรกัดคอหรือคะ คุณน้อง”

​“อุ๊ย!”

ชนิตสิรียกมือขึ้นกุมคอของตัวเองทันที แล้วหน้าแดงซ่าน เคาระห์ดีที่เธอปิดกระดุมขึ้นสูง มันจึงเห็นรอยจ้ำแค่รอยเดียว คำทักของญาตาวีไม่ทำให้แค่ชนิตสิรีหน้าแดง นราวิชญ์เองก็ถึงกับสำลักข้าวต้ม

​“น้ำค่ะพี่วิชญ์”

ตวงรักรีบรินน้ำให้เขาอย่างตกใจ ญาตาวีหรี่ตาแล้วเอ่ยเสียงหวาน

​“อืม ตัวแบบนี้พี่ก็เคยโดนกัดนะคะ”

เสียงนั้นเอ่ยอย่างมีเลศนัย

“อีกสองวันคงจางไปบ้าง ตัวแบบนี้ชอบกัดตอนกลางคืน ในห้องนอน แถมสองต่อสองเสียด้วย จริงไหมคะ คุณนราวิชญ์ ระวังน้องสาวหน่อยนะคะ หึ หึ” 

​“....”

คราวนี้ทั้งสองหนุ่มสาวเงียบทั้งคู่ แถมแอบหันมองสบตากันอีกต่างหาก ต่างฝ่ายก็หน้าแดงซ่านขึ้นมาทันที ตวงรักมองอาการของชนิตสิรีและนราวิชญ์ก่อนจะเอียงคออย่างสงสัย คำพูดของญาตาวีกำกวมชวนให้คิดมาก ญาตาวีหัวเราะเสียงแหลม หน้าแดงขนาดนี้คงจะโกรธน้องสาวมากแน่ๆ ทำไมนราวิชญ์ที่เป็นผู้ชายจะไม่รู้เล่า ว่ามันร่องรอยของอะไร แมลงที่ไหนก็ทำแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด

​“พี่เวียร์เคยโดนกัด มันตัวอะไรล่ะคะ เผื่อยัยน้องจะแพ้ ตวงไล่ให้ไปทายาก็ไม่ยอมทา”

​“อืม...” ญาตาวีหันมายิ้มกริ่ม ตอนนี้สองหนุ่มสาวยิ่งหน้าแดงจัดไปกันใหญ่

“เดี๋ยวก็หายไปเองล่ะค่ะ มีแต่อยากจะโดนกัดซ้ำมากกว่า เพราะตอนโดนกัดคงสนุกน่าดู จริงไหมคะ คุณน้อง” 

​“จริงค่ะ”

ชนิตสิรีรับคำ พลางหน้าแดงก่ำ ขณะที่นราวิชญ์กระแอม มือใหญ่เอื้อมบีบมือเธอใต้โต๊ะทานอาหารเบาๆ

“คุณเวียร์ก็คงชอบโดนกัด โดนแล้ว โดนอีก รอยใหม่ไม่สะใจ ถึงมาตามหารอยเก่า”

​“นังเด็กบ้า!”

ขันติของญาตาวี กลายเป็นขันแตกจนได้ เธอลุกพรวดขึ้นแล้วชี้หน้าชนิตสิรี ที่ลืมอายเรื่องร่องรอยที่คอของตัวเองแล้ว ลุกพรวดขึ้นเหมือนกัน

​“ทำไม หรือน้องจะพูดอะไรผิดคะ คุณเวียร์”

​เสียงรถยนต์แล่นเข้ามาเหมือนจะเป็นกรรมการห้ามทัพสองสาวขึ้นเสียก่อน เสียงเอกพงษ์หัวหน้าคนงานดังขึ้นทักทายคนที่ขับรถเข้ามา ทำให้ญาตาวีเดินแกมวิ่งไปที่หน้าบ้านทันที คนที่เธอรอคอยมาถึงแล้วชนิตสิรีเองก็รีบลุกอย่างไม่ยอมแพ้ เธอเดินมาคว้าแขนเพื่อนรัก ไม่สงสัยกับอาการขืนตัวของตวงรักแม้แต่น้อย ให้เดินตามหลังญาตาวีไปติดๆ ตวงรักเองแทบจะลากขาเดิน เพราะไม่อยากเห็นว่าเพลิงมากับใคร

​“เพลิงขา หายไปไหนมาคะ เวียร์คิดถึงมากเลย”

ญาตาวีปรี่ไปหาเพลิงทันทีเมื่อเห็นเขา เพลิงยิ้มให้เธอไม่ปฏิเสธสักนิด หรือทำท่ารังเกียจเธอเลย ญาตาวีรู้สึกเหมือนใจมาเมื่อเขาไม่ได้สะบัดหรือว่าพูดรุนแรงใส่เธอ มือเรียวเกาะแขนเขาไว้แน่น แล้วแนบแก้มกับแขนเขาอย่างเอาใจ เพลิงปลดมือเธอออกโดยละม่อม แล้วพูดเสียงทุ้ม

​“ผมมีคนจะแนะนำให้รู้จักน่ะครับ เวียร์”

​“พี่เพลิงคะ”

ชนิตสิรีวิ่งมาหาเขาเป็นรายต่อมา แถมยังฉุดพี่ชายเธอให้ยืนไกลกับญาตาวีเสียด้วย เธอถลึงตาใส่สาวสวยเมื่อญาตาวีทำท่าจะเกาะแขนเพลิงอีกรอบ ตวงรักที่เดินตามชนิตสิรีมองหา ‘ใคร’ บางคนที่เพลิงน่าจะพามาด้วย แต่เธอก็ไม่เห็นใครเลยสักคน หญิงสาวย่นคิ้ว นราวิชญ์ที่ตามมาเป็นคนสุดท้าย ทักเพลิงเสียงเรียบๆ เมื่อผู้เป็นพี่ชายมองเขาแล้วเลิกคิ้ว

​“ยัยน้องเค้าคิดถึงนาย เลยชวนฉันมาหา”

​“น้องชวนพี่วิชญ์หนีงานมาเองล่ะค่ะ มาขวางใครบางคน พี่เพลิงรู้จักนางมารร้ายไหมคะ”

ญาตาวีถลึงตาตอบชนิตสิรี แล้วยิ้มหวานให้กับเพลิง

​“ไหนละคะ คนที่เพลิงจะแนะนำให้รู้จัก”

​“สักครู่นะครับ ยัยน้องปล่อยพี่ก่อนนะจ๊ะ พี่จะพาคนสำคัญของพี่มาแนะนำให้รู้จัก”

สายตาคมกริบตวัดมองเลยใบหน้าของน้องสาว ไปยังใบหน้าสวยคมหวาน ที่กำลังเมินไปทางอื่นไม่ยอมสบตาเขา เขากำลังอยากทดสอบหัวใจของใครบางคน เพลิงคิดในใจ ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วเดินไปที่รถของเขา ที่ติดฟิลม์ไว้ค่อนข้างมืด ชายหนุ่มเปิดประตูรถ และใครคนหนึ่งก็ก้าวมา ทุกคนที่กำลังยืนอยู่หน้าบ้านจ้องมองมายังพวกเขาทั้งสองเป็นตาเดียว ก่อนจะมีอาการแตกต่างกันไป

​ชายหนุ่มร่างสูงเพรียว เขาเตี้ยกว่าเพลิงเพียงเล็กน้อยไม่ถึงห้าเซนติเมตร ใบหน้าคมคาย หุ่นล่ำ อวดกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ จากเสื้อเชิ้ตที่ปิดกระดุมเกือบเม็ดสุดท้าย เขาสวมกางเกงยืนฟิตเปรี๊ยะ ก่อนจะเดินโอบไหล่กับเพลิงเข้ามาในบ้าน เพลิงหันไปยิ้มกับชายหนุ่มผู้นั้น ก่อนจะพูดแนะนำเสียงทุ้ม

​“นี่ คเชนทร คนรักของพี่เอง”

สิ้นเสียงแนะนำของเพลิง ที่ตอกย้ำความสัมพันธ์ด้วยการจุ๊บข้างแก้มชายหนุ่มหน้าตาคมเข้มที่กำลังหน้าแดงเรื่อเบาๆ ทุกคนก็อุทานพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายว่า 

​“หา!”