9

เห็นเพื่อนสีหน้าตึงอย่างนี้ จตุทิศเอ่ยพร้อมกับขมวดคิ้ว 

        “งั้น ก็เท่ากับหล่อนจะกลายเป็นว่าที่น้องสะใภ้ของนายล่ะสิ”

        เลยทำให้อีกฝ่ายกลับเหยียดริมฝีปากบิดเบ้ใต้กรอบดวงหน้าคมคายหล่อเหลา 

จนเพื่อนรับรู้เมื่อเขาย้อนคำเหยียด

        “เป็นน้องสะใภ้นะหรือ เฮอะ ฝันไปไกลแล้วมั้ง ไม่มีทาง ฉันนี่ละ จะกีดกันผู้หญิงคนนี้ทุกวิถีทาง เพื่อไม่ให้เข้าใกล้น้องชายฉัน”      และจอมภูก็เผลอเสียงเข้มประกาศออกมาให้เพื่อนช่วยรับรู้

        ครั้นเมื่อจตุทิศรู้ว่าอารมณ์ที่ฮึดฮัดของเพื่อนรักในยามนี้นั้นมันประจุด้วยไฟแค้นที่โชนลึกในดวงตายามแสดงออกมาแววตาเขาแดงก่ำและ ถมึงทึง

        “หล่อนชื่ออะไร”

        “มณีรัชดา”

        “ชื่อเพราะนี่”เพื่อนรักนึกชม

        “ชื่อเพราะ แต่จิตใจไม่เพราะเหมือนชื่อก็ได้..พอเห็นน้องชายฉันมีเงินก็เอาตัวเองมาหว่านเสน่ห์ใกล้ๆแต่นายรู้มั๊ยฉันมีแผนแล้ว”   หันมาตอบเพื่อนแล้วมุมฝีปากขยับยิ้มเหยียด ก่อนหรี่ดวงตาหันมามองเพื่อนอีกครั้ง

        “ฉันจะให้เจ้าดลช่วย”     

        ทำให้เพื่อนสนิทเลยอุทานออกมา

        “เฮ้ยไอ้ดล นั่นถนัดภาพนู้ดนะเว้ยจอม”

        จอมภูยังเอ่ยตอบสีหน้าเหยียดหยันได้

        “เฮอะ ใช่ แล้วมันจะแตกต่างอะไรกันล่ะ ก็ให้พี่ปันช่วยดูแลอีกคน  คนตกงาน อยากได้งาน”

        และเขาหมายถึงพี่สาวของจราดลอีกคน 

        “ก็รู้หรอกเขาก็เป็นนักปั้นศิลปินอยู่แล้วเป็นออแกไนเซอร์รับจัดงานแล้วพวกเด็กสาวๆหนุ่มๆที่ชอบคลั่งไคล้ดารา ฮึ ..มันอยากจะพาตัวเองมามีชื่อเสียงจะตายพวกนี้” 

จอมภูกระแทกเสียงเหมือนรู้ตื้นลึกหนาบางในวงการนี้พอสมควรล่ะ ถึงกล้าพูด

        “แล้วเจ้าหล่อนจะยอมหรือยังไงวะ ก็นายเล่นไม่บอกหล่อนล่วงหน้าก่อน”

สีหน้าของจอมภูนั้นเครียดอย่างไม่พอใจ เอ่ยตอบเหมือนกับคำรามตะคอกใส่

        “ฮึ เรื่องอะไรจะบอกหล่อนล่ะ ขืนบอกก็จบเห่สิ ไม่งั้นฉันจะคิดแผนพวกนี้เพื่ออะไรล่ะ ถ้าไม่คิดจะต้อนเหยื่อเพื่อให้ติดกับเท่านั้น” จตุทิศก็ไม่รู้ว่าเพื่อนเขาจะร้ายกาจเพียงนี้ 

แต่ก็ต้องปล่อยวางเพราะไปชี้แจงเพื่อนมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ลองจอมภูปักใจอย่างนั้นจนหัวชนฝาแบบนี้ ใครก็ค้านไม่ได้แล้ว  

เมื่อเขาแวะมาหาเพื่อนได้ชั่วโมงเดียว จากนั้นจอมภูก็เดินทางกลับ

        ฝ่ายมณีรัชดานั้น เมื่อกลับถึงบ้านก็เข้าช่วยทำขนมต่อ  และบรรดาน้าเขยกับน้าสาวกำลังยกซึ้งนึ่งฟักทองไส้สังขยา กับฟักทองเชื่อม  ส่วนมารดา กับไพจิตรน้าสาวอีกคนกำลังปั้นแป้งเป็นลูกวงกลมเพื่อทอดไข่นกกระทากับบัวลอยไข่หวาน

จึงทรุดนั่งไหว้ทักพ่อแม่แล้วก็น้าๆแล้วขยับตัวเข้ามาช่วยปั้นแป้ง   นางรัชนีเอ่ยถาม

        “ได้งานทำแล้วหรือยังล่ะลูก”

สีหน้าเซียวซีดบวกกับเหนื่อยเพลียที่เพิ่งกลับมาลดสายตาลงต่ำอย่างรู้สึกไม่ดีนัก  เอ่ยตอบเสียงอ่อย  

        “ยังจ้ะแม่” คำตอบของบุตรสาวทำให้นางรัชนีเงยหน้ามองด้วยความรู้สึกและสายตาที่ทอดมองอย่างอ่อนโยนก่อนเอ่ย 

        “แม่เข้าใจดี ลูกเอ้ย งานการมันก็หายากธรรมดาล่ะ ..ถ้างั้นก็อยู่ช่วยแม่ทำขนมขายขนมไปก่อน”

        มารดานั้น ไม่มีอะไรนอกจากเอ่ยคำนี้

        มณีรัชดาก็พยักหน้า ใจเธอเองอยากจะทำงานในบริษัท ที่พึ่งพาความสามารถของตัวเองมากกว่าจะอยู่ช่วยผลาญเงินทองของพ่อแม่ เพราะยามอยู่กับบ้าน ไม่มีอะไร มณีรัชดาจึงขอเงินกับพ่อแม่มาใช้จ่าย

        แต่ว่าการหางานทำได้แสดงว่าจะได้งานและได้เงิน สิ่งนี้น่าจะทำให้มารดาปลื้มใจมากกว่า หล่อนแบมือขอ

        “แม่จ๋าณีขอโทษนะจ้ะ ที่ผ่านไปหลายเดือนแล้ว ณีก็ยังหางานทำตามที่รับปากกับตัวเองไม่ได้เลย”

        นางรัชนีเงยสีหน้ามองบุตรสาวอีกครั้งอย่างเข้าใจ สีหน้าคลายลง       “ไม่เป็นไร แม่เข้าใจลูก ก็อย่างที่แม่บอก งานการมันไม่ได้หาง่ายเหมือนขายขนมอย่างเรา” 

        เมื่อรู้ว่าหล่อนทำไม่ได้ ไม่อยากให้มารดาผิดหวังในตัว

และมณีรัชดาก็มีสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก

        “เอ้อ แต่หนู สัญญากับแม่และกับทุกคนไว้แล้ว” 

        ทำไมหนอ ก็หล่อนอุตส่าห์เรียนจนกว่าจะจบใช้เวลาสองสามปีเสียทั้งเวลาและเสียเงินค่าเทอมแต่ไม่มีงานการเข้ามารองรับ เป็นหลักประกันได้เลย  เป็นโครงการนโยบายขายฝันของรัฐบาลผู้นำประเทศทุกปีตลอดศกก็ว่าได้ 

        ที่ปั้นได้แค่ความฝันแต่ไม่เคยเป็นจริงเป็นจังให้ได้สัมผัส ถึงอย่างไรมณีรัชดาก็ยังไม่สบายใจ เธอต้องพากเพียรหางานทำให้ได้อย่างแน่นอน  เอาเถอะงานอะไรเธอไม่เกี่ยงหรอก ขออย่าให้มันลดคุณค่าความมีศักดิ์ศรีของลูกผู้หญิงก็แล้วกัน และดูไม่ต่ำต้อยสำหรับตัวเองเกินไป  

        ครั้นเมื่อมณีรัชดากลับเข้าห้องของตัวเองอีกครั้ง ก็กดเบอร์รับ

เมื่อเหลือบสายตาดูเป็นเบอร์ของภูวพล หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย 

เสียงถามนุ่มทุ้มจากชายหนุ่มคนรักอ่อนโยน   

“ณี  ครับ นี่พลนะพลคิดถึงณี ถึงโทร.มาหา” 

        หญิงสาวรับรู้กับน้ำคำหวานของเขา มณีรัชดาชินแล้ว

ภูวพลจัดว่าเป็นผู้ชายที่สุภาพคนหนึ่ง และหล่อนคบหาเขาได้เพราะความสม่ำเสมอในนิสัยใจคอ แม้เขาจะเป็นคนโผงผางอารมณ์ร้อนวู่วามไปบางครั้ง

หากมณีรัชดาเข้าใจอารมณ์ขึ้นลงของเขาอยู่พอสมควร 

        “ณีทำอะไรอยู่เอ่ย”

หล่อนรู้สึกใจอ่อนลงบ้าง กับน้ำสียงของเขาที่ถามอย่างอนาทร  

        “ณีอยู่ในห้องค่ะ  ตอนนี้อาบน้ำเสร็จแล้วค่ะ และกำลังจะเข้านอน”   ตอบด้วยรอยยิ้มเหมือนกัน เบื้องหลังน้ำเสียงที่ได้ยินการสนทนาของทั้งคู่นั้น บริเวณด้านหลังเสาของบ้าน มีบุคคลที่ทั้งสองไม่ปรารถนาให้มารับรู้ ร่วมฟังด้วย 

        คือพี่ชายของภูวพลที่ยืนเงี่ยหูฟังน้ำเสียงจิ๊จ้ะหวานแหววของน้องชายกับหญิงสาวคนนั้น

จอมพลจำเสียงนั่นได้คงโทร.มาออดอ้อนน้องชายเขาอีกล่ะสิ  มารยาของผู้หญิงคงอยากจะจับเหยื่อให้อยู่หมัดแน่นอน