ตอนที่8.

ตอนที่8.

ธีร์เลื่อนกายขึ้นทาบทับร่างงามช้าๆ ร่างแกร่งเปล่าเปลือยเสียดสีกับกายสาวอย่างยั่วเย้าให้เธอพลุ่งพล่านแต่กลายเป็นว่าเขาเสียเองที่แทบควบคุมตัวเองไม่อยู่เมื่อหญิงสาวแอ่นกายขึ้นเสียดสีตอบสนองอย่างเร่าร้อน วิกานดาลูบไล้กายแกร่งในความสลัวซึมซับความงดงามของกล้ามเนื้อแห่งบุรุษเพศที่ตึงแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อที่เธอรู้ดีว่ามันจะต้องงดงามอย่างที่สุด สมบูรณ์แบบที่สุด...

“คุณธีร์...” วิกานดาครางเสียงสั่นเมื่อความแข็งขึงร้อนผ่าวบดเบียดอยู่กับหน้าท้องเนียน ริมฝีปากหยักสวยของเขาคลอเคลียดูดดื่มยอดอกสีหวานทั้งมือใหญ่ก็ฟอนเฟ้นทรวงสาวอวบใหญ่ล้นมืออย่างเมามันอีกครั้ง วิกานดาครางกระเส่าดังดำดิ่งลงไปในห้วงเสน่หาอันร้อนแรงอย่างไม่อาจจะต้านทานหรือหวาดหวั่นกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นแม้ว่ามันจะเป็นครั้งแรกของเธอก็ตาม...

“วิกกี้ ที่รัก คุณพร้อมมาก” ธีร์เอ่ยเสียงแหบพร่าเมื่อนิ้วแกร่งรับรู้ถึงความฉ่ำชื้นจากซอกสาวอ่อนหวานที่เขาได้ดื่มกินเชยชิม ธีร์ฉีกซองเครื่องป้องกันอย่างเร่งรีบก่อนจะสวมมันลงบนแก่นกายแข็งขึงของตนแล้วพุ่งทะยานเข้าสู่กายสาวที่พรั่งพร้อมทันทีด้วยความต้องการอันเดือดพล่าน

“กรี๊ดดด... อุ๊บ...” เสียงหวีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดดังผ่านลำคอระหงก่อนที่วิกานดาจะยกมือขึ้นปิดปากของตนไว้.. ทั้งกลัวว่าเขาจะรังเกียจและความเจ็บปวดทำให้เธอร้องไห้ออกมาอย่างหวาดหวั่นความใหญ่โตที่แทรกผ่านเข้ามาในกายบอบบางก็ทำให้รู้สึกอึดอัดจนหญิงสาวสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ที่แน่ๆ เธออยากให้เกมนี้มันจบลงโดยเร็ว เพราะเธอหวาดหวั่นเกินกว่าจะไปต่อ เธอจะต้องออกไปจากที่นี่.. วิกานดาบอกตัวเองอย่างหวาดหวั่น...

“คุณพระ.. วิกกี้ โอ ไม่น่าเชื่อ..” ธีร์อุทานออกมาพยายามจดจ้องใบหน้างามผ่านความมืด

“คุ คุณธีร์ ออกไปได้ไหมคะ วิกกี้เจ็บ..” ในที่สุดวิกานดาก็เอ่ยออกไป เธอเจ็บแปลบและหวาดกลัวเหลือเกินในตอนนี้..

“ไม่ได้แล้วทูนหัว คุณ ทำไม ทำไมไม่บอกผมว่าไม่เคย..”

น้ำเสียงนั้นแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนทำให้วิกานดาพอผ่อนคลายได้บ้างแต่เธอยังขลาดเกินไปจะเดินหน้าในเกมนี้ต่อ

“วิ วิกกี้กลัวคุณรังเกียจ.. คุ คุณธีร์ขา พอได้ไหมคะ วิกกี้เจ็บ..”

วิกานดาพยายามขยับกายออกห่าง ยิ่งเธอขยับความแปลบปลาบที่ไม่ใช่ความเจ็บปวดก็แล่นพล่านไปทั้งกายสาว ในขณะที่ธีร์พยายามระงับความต้องการอยากจะโจนจ้วงเข้าไปในกายสาวแล้วบรรเลงเพลงรักให้ร้อนแรงตามที่ตนปรารถนา แต่เมื่อวิกานดาขยับเขาก็ยิ่งระงับความต้องการของตัวเองไม่ได้...

“คนสวย ผมคงหยุดไม่ได้เราต้องไปต่อ ผมสัญญาว่ามันจะดีขึ้น ไว้ใจผมนะ..” เขาปลอบโยนพลางก้มลงบดเคล้าเรียวปากระเรื่ออีกครั้งก่อนจะค่อยๆ ขยับสะโพกแกร่งช้าๆ

วิกานดาครางเบาๆ ในลำคอเมื่อความเจ็บปวดในคราแรกผ่อนคลายลงและความเสียวซ่านแปลกๆ ก็เข้ามาแทนที่ยิ่งเขาขยับเธอก็ยิ่งรู้สึกเสียวซ่าน ความร้อนที่อัดแน่นในกายสาวดูเหมือนจะทวีความเดือดพล่านขึ้น ใจสาวเต้นระรัวเมื่อสะโพกแกร่งหมุนวนช้าๆ กายสาวอ่อนนุ่มเสียดสีกับความแกร่งกระด้างที่ทำให้เธอต้องหลบตาลงอย่างพ่ายแพ้กับอารมณ์ที่เดือดพล่านของตนและจากการขยับกายอย่างเร่าร้อนของเขา

วิกานดาไม่รู้ว่าตนเองได้ขยับสะโพกติดตามเขาไปอย่างร้อนแรงเพียงไหนเพราะเธอรู้แต่เพียงว่าความเสียวเสียดมากมายหมุนวนอยู่ในช่องท้อง นิ้วแกร่งที่ตะโบมลูบไล้เคล้นคลึงทรวงสาวของตนนั้นก็สร้างความปั่นป่วนเสียวกระสันให้เธอมากขึ้นๆ เหมือนว่าเธอล่องลอยไปในท้องฟ้ากว้างอีกครั้งแต่ครั้งนี้มันต่างจากครั้งแรกที่เธอล่องลอยไปเพราะปากและลิ้นของเขา ครั้งนี้มันล้ำลึกเร่าร้อนเติมเต็มด้วยความแข็งแกร่งและแรงอัดที่ถี่กระชั้นขึ้น

ร่างสาวสั่นสะท้านไหววสะเทือนตามแรงกระแทกร้อนแรงจากร่างใหญ่ของเขา เสียงกายหนุ่มสาวกระทบกันผสานกับเสียงครางแห่งความสุขสมดังกึกก้องไปทั้งห้องนอนกว้างขวาง...

วิกานดากลับมาถึงบ้านก็เกือบรุ่งสางหญิงสาวรีบขึ้นห้องก่อนที่ ป้าสมร จะตื่น เพราะป้าของเธอเป็นแม่ค้าขายอาหารตามสั่งซึ่งเปิดอยู่หน้าบ้านนี่เอง ป้าสมรเป็นแม่บุญธรรมของเดโชและเป็นลูกผู้พี่ของแม่เธอซึ่งเป็นญาติเพียงคนเดียวที่เธอมีอยู่ในกรุงเทพฯ ป้าสมรใจดีและรักเธอเหมือนลูกพอเดโชไม่อยู่ท่านจึงรักและเอ็นดูเธอมากขึ้น

“ยายวิว นี่เราทำอะไรลงไป..” วิกานดาเข้าห้องน้ำรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่ในขณะที่อาบน้ำร่องรอยที่ปรากฏบนร่างกายเธอนั้นตอกย้ำชัดเจนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นมันคือความจริง เธอไม่ใช่วิกานดาหญิงสาวผู้บริสุทธิ์อีกต่อไป แต่เธอมีราคีที่เธอเต็มใจป้ายมันลงบนร่างกายของตน..

หญิงสาวล้มตัวลงนอนบนเตียงเล็กของตนในหัวครุ่นคิดถึงแต่ความสัมพันธ์อันเร่าร้อนที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ หลังจากที่ธีร์ปลดปล่อยความต้องการของเขาสู่ร่างกายเธอเป็นครั้งสุดท้ายเธอก็แทบจะหลับคาอกแกร่งของเขา แต่เพราะด้วยความหวาดระแวงทำให้เธอต้องฝืนร่างกายที่อ่อนเปลี้ยของตนลงจากเตียงกว้างของเขาพยายามลุกออกมาให้เบาที่สุด เพราะธีร์กอดเธอไว้แน่นหลังจากบทรักอันเร่าร้อนจบลงเขาก็ไม่ปล่อยเธอห่างเลยสักนิด มันคงดีหากว่าเธอกับเขานอนกอดกันด้วยความรักในฐานะสามีภรรยา แต่สิ่งนั้นมันเป็นไปไม่ได้และไม่มีทางเกิดขึ้นได้ เธอมองร่างแกร่งที่นอนหลับสนิทอย่างตัดใจหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมและเสียมารยาทหยิบเสื้อสูทเนื้อดีของเขาสวมปกปิดร่างกายไว้เพราะกลัวว่าหากกลับบ้านในสภาพนี้คงจะไม่ปลอดภัย แต่สุดท้ายเธอก็กลับมาถึงบ้านอย่างปลอดภัย...

“เอาละวิว นอนได้แล้ว พรุ่งนี้ก็ไปลาออก..” หญิงสาวบอกตัวเองแล้วหลับไปอย่างอ่อนเพลีย...