ตอนที่14.

ตอนที่14.

“โอ.. เธอซ่อนรูปจริงๆ มายดรีมของฉัน..” รามครางกระเส่าในลำคอเมื่อเสื้อตัวสวยหลุดพ้นร่างสาว ทรวงอกตูมเต่งอวบอิ่มจนล้นขอบบราตัวงามก็ปรากฏต่อสายตาไม่รอช้าเขารีบปลดตะขอแล้วเหวี่ยงสิ่งที่ขวางกั้นความงามต่อสายตาของเขาออกทันที แล้วยิ่งเห็นเนื้อแท้ขาวลอออวบอิ่มที่ประดับด้วยยอดทับทิมสีหวานแล้วรามก็ถึงกับลำคอแห้งผากขึ้นมาทันทีในขณะที่เจ้าของดอกบัวงามเริ่มได้สติยกมือขึ้นปิดบังทรวงสาวของตนจากสายตาเขาและหมุนกายหันหลังให้เขาทันที ซึ่งแผ่นหลังนวลก็ไม่ได้ทำให้รามผิดหวังเช่นกัน ชายหนุ่มประทับริมฝีปากร้อนๆ ลงบนบ่ามนและเลียไล้ไปตามกระดูกสันหลังของเธอช้าๆ ส่วนมือทั้งสองข้างก็เอื้อมไปข้างหน้าแล้ววางทับมือเล็กที่แทบจะปิดทรวงอกอวบใหญ่ของตนไม่มิด เหมือนฝันเข่าอ่อนครางออกมาอย่างลืมตัวด้วยความซ่านกระสัน และมือเล็กถูกกอบกุมไว้ด้วยมือใหญ่ที่ฟอนเฟ้นอกอวบของเธออย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

รามรั้งใบหน้าสาวให้หันมาแล้วบดจุมพิตร้อนแรงลงไปบนกลีบปากนุ่มอีกครั้งอย่างเร่าร้อนและครั้งนี้เหมือนฝันก็จูบตอบเขาอย่างลืมตัวสร้างความพอใจให้กับเขาเป็นอย่างมาก มือใหญ่จับร่างบางหันกลับมาแล้วผละจากปากระเรื่อเพียงเสี้ยวนาทีเพื่อจะก้มลงดูดกลืนยอดอกสีหวานเข้าปากและดูดกลืนมันราวกับว่าเป็นลูกอมแสนอร่อยซึ่งทำให้เจ้าของอกอวบแหงนเงยใบหน้าขึ้นสูงแล้วครางเสียงดังอย่างซ่านเสียวที่เพิ่งเคยพานพบ..

“อ๊า อื้มมม...” หญิงสาวครางกระเส่าใจสาวเต้นระทึกหวั่นหวามไปกับเรียวลิ้นร้อนที่ดูดรัดหยอกเย้าที่ยอดอกสีหวานหลอกล่อให้เธอหลงเพริดไปกับเขาอย่างง่ายดาย มือเรียวเกาะเกี่ยวบ่ากว้างจิกเล็บลงไปเพื่อระบายความซ่านรัญจวน ความร้อนชื้นแปลกๆ เกิดขึ้นที่ใจกลางร่างสาวอ่อนไหวรวมไปถึงความรู้สึกหมุนมวนในช่องท้องทำให้แข้งขาของเหมือนฝันราวไร้กระดูกหญิงสาวทิ้งน้ำหนักลงกับวงแขนแข็งแรงที่โอบรัดเธอไว้

“อืม หวานเหลือเกินมายดรีม..” รามครางชิดอกอวบที่เปียกชื้นจากปากละลิ้นของเขาดันแผ่นหลังบางให้ชิดผนังห้องแล้วเลื่อนกายลงต่ำคุกเข่าลงแล้วจับเรียวขาข้างหนึ่งของเธอพาดไว้บนบ่ากว้าง ชายหนุ่มไล้เลียผิวเนื้อเนียนนุ่มอย่างหลงใหลจนมาหยุดอยู่ที่หน้าท้องเนียนที่หดเกร็งเพราะความเสียวซ่านและลิ้นร้อนผ่าวของเขาที่แตะลงบนหน้าท้องเนียนนี่เองทำให้เหมือนฝันตื่นตระหนกด้วยความหวาดหวั่น

“อืมมม ปละ ปล่อย อย่า..” เหมือนฝันก็พยายามเรียกสติตัวเองกลับมาและรวบรวมเรี่ยวแรงผลักไหล่กว้างของเขาออกไปจากหน้าท้องขาวเนียนของตน รามจำต้องละจากหน้าท้องเนียนอย่างแสนเสียดายแต่ไม่วายจะทิ้งร่องรอยประทับตีตราเอาไว้ด้วยการดูดหน้าท้องเนียนแรงๆ จนเป็นจ้ำแดงช้ำไว้ก่อนจะลุกขึ้นเผชิญหน้ากับคนตัวเล็กที่แดงก่ำไปทั้งตัว

“จำเอาไว้ว่าเธอเป็นของฉันมายดรีม..” รามเกลี่ยแก้มเนียนใสแดงปลั่งแล้วจูบหนักๆ มุมปากบางอีกครั้งก่อนจะหยิบบราตัวสวยมาจะสวมให้คนที่ยังไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้านแม้จะพยายามผลักไสมือใหญ่ของเขาให้ออกห่างจากตัวเธอ รามหัวเราะเบาๆ เมื่อเธอพยายามแย่งเสื้อในมือของเขาอีกมือก็ปิดอกอวบของตนจากสายตาเขา

“เอาคืนมานะ ฉันจะใส่เอง” เมื่อแย่งไม่ได้ก็ร้องขออย่างฉุนเฉียวคงจะทั้งโกรธทั้งอาย ซึ่งท่าทางราวแม่เสือสาวของเธอทำให้เขาพอใจนัก

“ฉันเป็นคนถอดฉันจะใส่ให้เอง ฉันเป็นคนมีความรับผิดชอบนะจะบอกให้..”

“ไม่ต้อง ออกไปจากห้องฉันนะคนบ้า คุณมันจอมวายร้าย คนหน้าด้านหน้าไม่อาย รังแกผู้หญิง” คราวนี้เธอกล่าวหาเขาเป็นชุด

“งั้นก็ไม่ต้องใส่ อยู่แบบนี้ก็สวยดี เธอนี่ซ่อนรูปนะ หน้าอกก็สวยดีฉันชอบ”

“อ๊าย คนบ้า.. หยาบคายที่สุด คนเลว..” เหมือนฝันกอดอกแน่นตวาดแว้ดใส่เขาดวงตากลมโตเอ่อคลอด้วยน้ำตาที่จวนจะไหลด้วยความอดสูซึ่งมันกระทบใจกระด้างของรามอย่างจังแต่เพราะเป็นคนที่ไม่เคยอ่อนข้อให้ใครและเคยชินกับการได้รับชัยชนะเสมอทำให้เขาไม่คิดจะใส่ใจมัน

“เอาล่ะอยู่เฉยๆ เดี๋ยวฉันจะใส่ให้ ถ้าอยากทำอย่างอื่นก็บอกกัน ฉันพร้อมจะสนองให้อย่างเต็มที่เลย” รามพูดด้วยน้ำเสียงและท่าทางจริงจังเหมือนฝันจึงเมินหน้าหนีกัดริมฝีปากล่างของตนไว้แน่นจนรามกลัวว่ามันจะเลือดไหล

“อย่าทำแบบนั้นเดี๋ยวปากก็แตกเลือดไหลกันพอดี หากไม่เชื่อฟังฉัน ฉันจะจูบเธอเดี๋ยวนี้” เหมือนฝันปล่อยริมฝีปากแดงก่ำของตนทันทีแต่ไม่ยอมหันมามองหน้า รามลอบถอนใจเบาๆ แล้วเริ่มใส่เสื้อให้เธอพยายามบังคับมือของตนไม่ให้มันสั่นและพยายามหักห้ามใจบอกตัวเองรีบทำงานนี้ให้เสร็จโดยเร็ว..

“เอาล่ะ ไปกันได้แล้ว” เมื่อสวมเสื้อให้เสร็จแล้วรามก็พูดขึ้นเหมือนฝันหันขวับมามองเขาทันที

“ไปไหน..”

“เธอนี่ความจำสั้นรึไงนะ ฉันก็บอกแล้วว่านับแต่นี้ไปเธอคือผู้หญิงของฉัน และผู้หญิงของฉันก็ต้องไปอยู่กับฉันสิ”

“อะไรนะ..” เหมือนฝันขมวดคิ้วมุ่นรามหัวเราะเบาๆ แล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เหมือนฝันเห็นท่าไม่ดีจึงคิดจะขยับวิ่งหนีออกจากห้องแต่ก็ช้ากว่าเขา..

เหมือนฝันค่อยๆ ขยับตัวอย่างเมื่อยขบและพยายามหลบแสงแดดที่ทอดทอจัดจ้าจนเธอไม่อาจจะลืมตาขึ้นได้ในครั้งแรก หญิงสาวหลับตาลงแล้วค่อยๆ ลืมขึ้นอีกครั้งช้าๆ ก่อนจะผุดลุกขึ้นนั่งหน้าตื่นสำรวจรอบกายแล้วก้มลงมองตัวเองอย่างรวดเร็ว ก็พบว่าตนอยู่ในชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มสีขาวแบบแขนกุดเรียบร้อย รวมถึงใส่กางเกงชั้นในแต่ไม่ได้สวมบรา เหมือนฝันรีบลูบสำรวจหาร่องรอยผิดปกติตามร่างกายของตนแล้วก็ถอนใจอย่างโล่งอก เธอยังปลอดภัยไม่สึกหรอตรงไหน