ตอนที่7.

ตอนที่7.

“สวัสดีค่ะ หนูฝันค่ะ”

“สวัสดีเหมือนฝัน..” เสียงทุ้มเหมือนว่าเธอเคยได้ยินที่ไหนสักแห่งยิ่งทำให้เธองุนงง

“เปิดประตูให้ฉันเข้าไปข้างในเดี๋ยวนี้” น้ำเสียงวางอำนาจของคนปลายสายก็ทำให้เหมือนฝันตาโตอย่างคาดไม่ถึงรีบหันกลับไปมองที่รั้วบ้านของตนทันที.. 

“ราม คาเมรอน..” หญิงสาวอุทานเบาๆ หน้าซีดเผือดไม่คิดว่าเขาจะมาที่นี่ เธอจะไม่มีวันเปิดประตูให้เขาและเหมือนว่าอีกฝ่ายล่วงรู้ความคิดของเธอ

“หากไม่เปิดประตู เธอเจอปัญหาใหญ่แน่ๆ เหมือนฝัน..” เสียงนั้นข่มขู่และวางอำนาจยิ่งนักซึ่งเหมือนฝันไม่กล้าเสี่ยงจะลองดีกับเขา เขาคงไม่ทำอะไรเธอหรอก ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นเธอจะโทรแจ้ง 191 ทันที หญิงสาวคิดขณะเดินไปเปิดประตู เหมือนฝันเปิดประตูรั้วมือไม้สั่นแล้วเมื่อเขาขับรถเข้ามาจอดในบ้านร่างสูงใหญ่ก็เดินมาหยุดตรงหน้าด้วยท่าทางหยิ่งยโสมองเธอด้วยแววตาของผู้ชนะและราวกับว่าเป็นเจ้าชีวิตเธอกระนั้น

“ฉันหิวข้าว” แล้วเขาจะมาบอกเธอทำไม.. เหมือนฝันเงยหน้ามองแขกที่ไม่ได้รับเชิญอย่างไม่เข้าใจ

“อะ เอ่อ แล้วมาบอกฉันทำไมไม่ทราบ” เมื่อหาเสียงตัวเองเจอก็ถามออกไปตามที่คิด

“ก็เพราะฉันเป็นแขกน่ะสิ มาเร็วเข้าฉันหิวและมีเรื่องจะตกลงกับเธอ..” ไม่รอให้เจ้าของบ้านปฏิเสธรามก็คว้าข้อมือเล็กจูงเธอเข้าบ้านเสียเองราวกับว่าตนเป็นเจ้าของบ้านกระนั้น เหมือนฝันทำท่าขัดขืนเพราะหวั่นเกรงสิ่งที่จะตามมาหากเกิดอะไรขึ้นจะมีใครมาช่วยเธอได้ล่ะ

“อย่าทำฉันเสียเวลา..” เขาหันมาทำเสียงดุๆ ใส่ราวกับว่าเธอเป็นคนผิดและเหมือนฝันก็ไม่กล้าขัดขืนเขาด้วย...

ในที่สุดเหมือนฝันก็ต้องจำใจทำอาหารเช้าให้ แขก ที่ไม่ได้รับเชิญอย่างเสียไม่ได้ โชคดีที่ในตู้เย็นมีอาหารสดอยู่บ้างเธอจึงมีอาหารเช้ารับแขกและสำหรับตัวเธออย่างง่ายๆ หญิงสาวมองดูนาฬิกาพบว่ามันเป็นเวลาเกือบสิบโมงเช้าก็ค่อนข้างแปลกใจที่เขายังไม่ได้กินอะไรมา แล้วนี่เธอจะไปห่วงเขาทำไมกัน.. หญิงสาวโคลงศีรษะเบาๆ ขันตัวเอง

“มีแค่ไข่ดาวกับผัดกะเพราหมูสับนะคะ แล้วนี่ก็น้ำซุป เชิญค่ะ กินแล้วก็รีบกลับไปได้เลยนะคะ”

หญิงสาววางจานข้าวสวยร้อนๆ ราดด้วยผัดกะเพรากับไข่ดาวตรงหน้าชายหนุ่มซึ่งนั่งหน้าเข้มอยู่ที่โต๊ะรับประทานอาหารราวกับเจ้านาย เหมือนฝันนึกหมั่นไส้ขุ่นเคืองท่าทางของเขานัก รวมไปถึงความโอหังที่เหลือรับนั่นด้วย.. พอคิดถึงเรื่องเมื่อคืนก่อนใบหน้าสาวก็ร้อนเห่อขึ้นมาทันทีเธอจึงก้มหน้าก้มตารับประทานข้าวมื้อเช้าของตนอย่างไม่สนใจแขก ซึ่งรามก็กำลังมองเธออย่างพิจารณาแต่ไม่พูดอะไร...

รามมองหญิงสาวที่ก้มหน้าก้มตารับประทานอาหารตรงหน้าอย่างพอใจเงียบๆ ก่อนจะลงมือรับประทานอาหารของตนบ้าง คำแรกที่เขาได้ชิมรสอาหารรามก็รู้สึกว่าเขาไม่ผิดหวังเลยที่มาขอข้าวบ้านเธอกิน รสชาติผัดกะเพรากลมกล่อมอย่างลงตัวและไข่ดาวเป็นยางมะตูมอย่างที่เขาชอบแม้รสชาติจะเผ็ดไปบ้างเหมือนว่าเธอแกล้งเขาแต่รามกลับชอบรสชาตินี้เสียแล้ว และเขาก็ชอบรับประทานอาหารรสชาติจัดจ้าน เหมือนฝันคงจะคิดว่าเขาคงเหมือนชาวต่างชาติหรือลูกครึ่งทั่วไปที่ไม่กินอาหารรสเผ็ดร้อน ชายหนุ่มอมยิ้มกับตัวเองขณะตักข้าวใส่ปากไปเรื่อยๆ ด้วยความอิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก

ถ้าทุกๆ วันมีเธอทำอาหารให้กินเดินไปรอบๆ บ้านทำนู่นทำนี่ และยิ้มให้เขาเวลาที่เขากลับเข้าบ้าน ตื่นเช้ามาก็เจอหน้าใสๆ ตาโตๆ ของเธอก็คงจะดีไม่น้อย.. เอ๊ะ นี่เขาคิดไปถึงไหนกัน รามสะดุดความคิดของตนเองและอิ่มพอดี ชายหนุ่มรวบช้อนพร้อมกับเหมือนฝันที่รวบช้อนยกน้ำขึ้นดื่มแล้วเก็บจานไปล้างทันทีเหมือนเป็นการไล่แขกทางอ้อม รามถึงกับเก้อไปเพราะไม่เคยเจอท่าทางแบบนี้จากใคร หญิงสาวที่เขาเคยควงซึ่งส่วนใหญ่จะอ้อยอิ่งเพื่อจะให้เขาอยู่กับพวกเธอนานๆ และทำอะไรต่อมิอะไรหลังจากนั้นก่อนจะแยกย้ายเมื่อสิ้นสุดการแลกเปลี่ยนซึ่งกันและกัน

รามยืนอิงกรอบประตูห้องครัวมองร่างเล็กที่ล้างถ้วยชามเก็บกวาดห้องครัวเล็กๆ อย่างคล่องแคล่วซึ่งทำให้เขาประหลาดใจ เขารู้ว่าก่อนหน้านี้เหมือนฝันเติบโตมาอย่างเพียบพร้อมนับว่าเกิดและเติบโตมาในครอบครัวที่มีฐานะคนหนึ่ง มีคนรองมือรองเท้าคอยปรนนิบัติรับใช้ แต่ไม่น่าเชื่อว่าเธอสามารถทำเรื่องพวกนี้ได้คล่องแคล่วเหมือนทำมันทุกวันและไม่มีท่าทางหยิบโหย่งหรือเก้ๆ กังๆ ให้เห็น

“ฉันดูแลตัวเองและทำงานพวกนี้มาตั้งแต่เด็กๆ ค่ะ เคยเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนไปอยู่อังกฤษมาปีกว่า คุณแม่ของฉันท่านเป็นคนสวยและชอบทำอาหาร เป็นแม่ศรีเรือนน่ารักและเก่งงานบ้านงานเรือน ท่านสอนฉันให้ทำเรื่องพวกนี้ด้วยแต่เก่งไม่เท่าท่านหรอกค่ะ หากท่านยังอยู่ฉันก็อาจจะเก่ง..”

หญิงสาวบอกเขาเหมือนรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่แต่น้ำเสียงของเธอค่อนข้างเศร้าสร้อยจนคนฟังใจเขวไปแต่ก็เพียงแวบเดียวเท่านั้น..

“ก็นับว่าใช้ได้ อาหารที่เธอทำอร่อยมาก ฉันชอบและเธอก็จะทำให้ฉันกินทุกวัน..”

“อะไรนะคะ..” เหมือนฝันทำเสียงสูงรามเลิกคิ้วมองเธอขันๆ

“ที่ได้ยินน่ะถูกต้องแล้ว”

“เข้าใจอะไรผิดรึเปล่าคะคุณราม ไม่ว่าคุณจะเสนออะไรให้กับฉันก็ตามขอให้รู้เอาไว้ฉันไม่รับข้อเสนออะไรของคุณทั้งสิ้น”

เธอกอดอกเชิดหน้าขึ้นมองเขาตาขุ่น รามยักไหล่แล้วเดินมาหาร่างเล็กที่ยืนอิงอ่างล้างจานอยู่ด้วยท่าทางเอื่อยๆ แต่แววตาของเขาจริงจังจนคนที่เชิดหน้าใส่เขาเมื่อครู่ขยับตัวหนีแต่ก็ไม่รู้ว่าจะหนีไปไหนเมื่อสะโพกสวยติดกับอ่างล้างจานและมุมข้างๆ ก็เป็นชั้นเก็บของและในที่สุดเธอก็จนมุม เพราะร่างสูงใหญ่ของเขาก็มาหยุดตรงหน้าเท้าแขนคร่อมร่างเล็กของเธอไว้ เหมือนฝันเงยหน้ามองเขาตาโตแววตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นซึ่งนั่นล่ะคือสิ่งที่รามต้องการ