ตอนที่6.

ตอนที่6.

“มีอะไรคะ ป้าสร้อย นกแก้ว เก็บของกันเสร็จแล้วเหรอจ๊ะ”

“ค่ะคุณหนู..” ป้าสร้อยซึ่งเป็นแม่บ้านเก่าแก่ที่อยู่กับครอบครัวเธอมาตั้งแต่เธอจำความได้บอกเสียงเศร้า

“คุณหนูขา นกแก้วขออยู่กับคุณหนูไม่ได้เหรอคะ นกแก้วเองก็ไม่มีที่ไป”

“ไม่ได้หรอกนกแก้ว หนูฝันไม่มีเงินจ้างนกแก้วกับป้าสร้อยแล้ว อีกอย่างบ้านหลังนี้ก็จะไม่ได้เป็นของหนูฝันอีกต่อไป เราไม่มีที่จะอยู่ป้าสร้อยกับนกแก้วควรจะไปหาที่อยู่ใหม่เหมือนคนอื่นๆ หนูฝันเสียใจที่มันต้องเป็นแบบนั้น”

หญิงสาวบอกเสียงเศร้าป้าสร้อยเดินมาโอบกอดร่างเล็กของคุณหนูฝันที่นางเห็นมาตั้งแต่เล็กแต่น้อยอย่างแสนรักและใจหายที่จะต้องจากกันไปจริงๆ

“ป้าไม่อยู่คุณหนูรักษาตัวเองดีๆ นะคะ”

“ขอบคุณค่ะป้าสร้อย แล้วป้าสร้อยจะไปอยู่ที่ไหนคะเผื่อหนูฝันจะไปเยี่ยม”

“ป้ากับนกแก้วว่าจะกลับเชียงรายค่ะ กลับไปตายที่บ้านเกิด บนดอย” ป้าสร้อยยิ้มบางๆ ลูบศีรษะเธอเบาๆ

“ถ้ามีโอกาสหนูฝันจะไปเยี่ยมนะคะ บนดอยคงจะสวยและมีที่ให้หนูฝันได้ซุกหัวนอนบ้าง”

“โธ่ คุณหนูขา.. อย่าพูดแบบนั้นสิคะ อีกหน่อยก็คงจะดีขึ้นค่ะ”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะสำหรับทุกอย่าง” เหมือนฝันยิ้มบางๆ อย่างเศร้าสร้อย

“ไปนกแก้วกลับห้องกันเถอะ ให้คุณหนูได้พักผ่อน” ป้าสร้อยกับนกแก้วออกไปแล้วเหมือนฝันยังคงนั่งซึมอยู่ที่เดิมอย่างครุ่นคิดก่อนจะหลับไปเพราะความอ่อนเพลีย พรุ่งนี้เธอจะต้องไปเยี่ยมบิดาที่กำลังรักษาอาการติดสุราอยู่ที่สถานบำบัด..

“อวดดี อวดดีที่สุดผู้หญิงบ้าอะไร” รามกวาดข้าวของบนโต๊ะทำงานของตนทิ้งอย่างหัวเสีย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มขุ่นจัดด้วยความฉุนเฉียวมือใหญ่ยกขึ้นลูบแก้มของตนที่แดงเป็นปื้นๆ ขึ้นเป็นรูปนิ้วห้านิ้วแล้วยิ่งเดือดดาล

“โทนี่เข้ามาหาฉัน” ชายหนุ่มโทรศัพท์เรียกโทนี่ด้วยน้ำเสียงติดจะฉุนเฉียวไม่หายไม่นานโทนี่ก็เข้ามา

“ครับคุณราม”

“ฉันอยากรู้ทุกๆ อย่างที่เกี่ยวกับแม่ฝันกลางวันนั่นอย่างละเอียด.. และฉันจะต้องได้รู้ทุกอย่างเร็วที่สุด”

“ครับ..” โทนี่ออกไปแล้วรามยังคงรู้สึกขุ่นอยู่ในใจพลางนึกถึงใบหน้าใสๆ ตาโตๆ ของเหมือนฝัน ผู้หญิงที่กล้าตบหน้าเขาอย่างที่ไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าทำ เรียกได้ว่าไม่มีใครเคยทำแบบนั้นกับเขามากกว่า

“เธอจะต้องรับผิดชอบในสิ่งที่เธอทำ..” รามกัดฟันกรอดอย่างหมายมาด แล้วไม่นานข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับเหมือนฝันก็มาอยู่ในมือของเขา ชายหนุ่มยกยิ้มบางๆ กับตนเองด้วยความพอใจ

“จนตรอกขนาดนี้เธอยังจะอวดดีอีกนะเหมือนฝัน แล้วเราจะได้เห็นดีกัน” แล้วชายหนุ่มก็เริ่มแผนการต้อนลูกไก่ให้จนตรอกจนต้องวิ่งเข้ามาในกำมือของเขาโดยไม่ต้องออกแรงเลยทีเดียว...

“วันนี้ฉันไม่เข้าบริษัทนะ” รามบอกทอมกับโทนี่ซึ่งยืนรอเขาอยู่ที่ห้องโถงโอ่อ่าในเช้าวันรุ่งขึ้น ทอมอยู่ในชุดเตรียมพร้อมออกกำลังกายทำหน้างงๆ ที่เห็นรามอยู่ในชุดที่เหมือนว่ากำลังจะออกไปข้างนอก

“ฉันอยากไปหาเรื่องสนุกๆ ทำเสียหน่อย พวกนายไม่ต้องตามไปหรอก” เมื่อเห็นลูกน้องคนสนิททำหน้างงๆ รามจึงขยายความเล็กน้อยก่อนขับรถออกไป..

“นี่มันเพิ่งเจ็ดโมงเช้า..” พอลับหลังเจ้านายทอมก็ก้มดูนาฬิกาข้อมือของตนแล้วหันไปมองหน้าน้องชาย แม้จะเข้าใจดีว่ารามเป็นคนตื่นเช้าและมักจะลุกมาออกกำลังกายและดื่มกาแฟในเวลานี้ก่อนจะออกไปทำงานซึ่งเขากับน้องชายก็จะออกกำลังกายเป็นเพื่อนรามด้วย แต่วันนี้เจ้านายไม่ออกกำลังกายและไม่ไปทำงาน คนอย่างรามมีอะไรให้น่าสนุกกว่าการทำงานหนอ...

“ผมว่าหากเป็นไปได้เจ้านายคงจะไปหาเรื่องสนุกๆ ทำตั้งแต่ตีห้าน่ะพี่ทอม” โทนี่พูดอย่างคนที่รู้สาเหตุดี

“หมายความว่าไงวะ”

“ก็สาวเสิร์ฟคนนั้นไง คุณรามให้ผมหาข้อมูลเธอมาให้ตั้งแต่เมื่อคืน ฮ้าว.. วันนี้เป็นวันหยุดของเราสินะ ผมไปนอนก่อนนะพี่ยังไม่ได้นอนเลย ไปล่ะ..”

โทนี่อ้าปากหาวแล้วเดินไปยังห้องพักของตนซึ่งอยู่บนตึกเดียวกับเจ้านายหนุ่มซึ่งเขาทั้งสองได้พักบนตึกใหญ่ในฐานะคนสนิทและเพื่อความปลอดภัยและเพื่อให้รามเรียกใช้งานพวกเขาได้สะดวกนั่นเอง ซึ่งบางครั้งก็มีงานด่วนที่ต้องออกไปทำกลางดึก ชีวิตของพวกเขาเป็นแบบนี้มานานนับสิบปีและพวกเขาก็ชินเสียแล้ว แต่รามก็ไม่เคยทำให้พวกเขารู้สึกเบื่อหน่าย เพราะต่างรู้กันดีว่าพวกเขาเป็นมากกว่าลูกน้องของรามเท่านั้น    

ทางด้านรามซึ่งขับรถด้วยอารมณ์ที่แจ่มใสขึ้นมากกว่าเมื่อคืน ชายหนุ่มขับรถตรงไปยังบ้านของเหมือนฝันด้วยใจเริงร่า วันนี้เขาจะไปดูน้ำหน้าแม่คุณหนูตกยากเสียหน่อยว่าหลังจากที่เธอตกงานแล้วจะทำหน้าอย่างไรเมื่อเห็นเขา

เหมือนฝันหน้าเศร้าโบกมือให้ป้าสร้อยกับนกแก้วที่ขึ้นแท็กซี่ออกไปแล้วอย่างใจหาย ตอนนี้เหลือเธอตัวคนเดียวแล้วสินะส่วนตัวเธอเองก็จะต้องรีบเก็บของแล้วหาห้องเช่าสักห้องเพื่อซุกหัวนอนและพาพ่อกลับมาอยู่ด้วย หญิงสาวกลับเข้าบ้านไปด้วยใจห่อเหี่ยวและยิ่งหดหู่หนักมากขึ้นเมื่อเธอถูกให้ออกจากงานประจำที่ทำอยู่พร้อมเงินเดือนสามเดือนสุดท้ายถูกโอนเข้าบัญชีวันนี้เธอจึงมีเวลาเก็บข้าวของที่จำเป็นทั้งวัน หญิงสาวหัวเราะขื่นๆ ในอก ไม่เข้าใจว่าทำไมทางบริษัทจึงเลิกจ้างเธอกะทันหัน

ปริ้นๆ เสียงแตรรถยนต์หน้าบ้านทำให้เท้าบางชะงักแปลกใจที่ตนมีแขก หรือว่าจะเป็นเจ้าหนี้ของพ่อ เหมือนฝันหน้าซีดอย่างหวาดกลัวหากเป็นเช่นนั้นเธอก็คงจะไม่ปลอดภัย เพราะตอนนี้เธออยู่คนเดียวและเดโชก็ไม่อยู่ หากคนพวกนั้นเข้ามาทำร้ายเธอจะทำอย่างไรดีคนพวกนั้นน่ากลัวจะตายเพราะเคยเห็นพวกนั้นตอนมาทวงเงินพ่อและคนพวกนั้นก็มองตนด้วยแววตาหยาบโลนจนเธอหวาดผวา เหมือนฝันลังเลแต่แล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นพร้อมกับแรงสั่นสะเทือนอยู่ในกระเป๋ากระโปรงผ้าฝ้ายตัวสวย หญิงสาวรีบล้วงขึ้นมาพลางภาวนาว่าขอให้เป็นเดโชแต่เบอร์แปลกๆ ที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์รุ่นเก่าที่ใช้มาตั้งแต่สมัยเรียนก็ทำให้เธอขมวดคิ้วแต่ก็กดรับสาย