MasukShare
บทที่ 50 มือสังหารใต้แสงจันทร์
Terakhir Diperbarui:
2025-12-26 17:45:49รุ่งอรุณแห่งวันใหม่ สายลมเย็นจากแม่น้ำไนล์พัดลอดผ้าม่านเข้ามาในห้องบรรทม แสงสีทองทาบลงบนแผ่นหลังแข็งแรงของบุรุษ ผู้หนึ่งซึ่งเมื่อคืนยังคงโอบกอดนางไว้แนบอก หลังค่ำคืนยาวนานที่เขา ไม่ยอมปล่อยเธอจากอ้อมแขนแม้เพียงชั่วครู่ ร่างบางซุกใบหน้าลงกับ อกกว้าง หัวใจยังสั่นสะท้านจากแรงรักที่เพิ่งผ่านไป
เมื่อเธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ร่างสูงใหญ่ไม่อยู่แล้ว เหลือเพียงกลิ่นกายอุ่นร้อนและผ้าคลุมที่ยังอุ่นบางเบาบนหมอนข้างตัวมีม้วน ปาปิรุสวางไว้ จารด้วยอักษรคมชัด
“อาริสา…ยอดรัก ศัตรูจากนครธีบีส์กำลังเคลื่อนทัพโจมตีฝั่งตะวันออก ข้าจำต้องนำกองทัพออกศึกด้วยตนเอง อย่าหวั่นไหว จงอยู่ ในวัง ข้าจะกลับมาให้เร็วที่สุด จงจำไว้ เจ้าเป็นของข้า และไม่มีใคร มีสิทธิ์แตะต้องเจ้า ราเมเซส”
มือของเธอสั่นเบา ๆ เมื่ออ่านจบ หัวใจอุ่นวาบด้วยความคิดถึง แต่หนักอึ้งด้วยความกลัว คำว่า “ของข้า” ทำให้เธอทั้งปลอดภัยและถูกจองจำในเวลาเดียวกัน กำไลงูที่ข้อมือของเธอ เครื่องหมายแห่งความเป็นเจ้าของ สะท้อนแสงทองอ่อนราวกับกระซิบเตือนถึงพันธนาการ ที่ทั้งอบอุ่นและกดดัน เธอกดฝ่ามือลงบนม้วนปาปิรุส
Bab terbaru
เพลิงสวาททาสรักฟาโรห์ บทที่ 59 เปลวเพลิงแห่งความมากรักและโทสะ
ในห้องบรรทมอันหรูหราของเจ้าหญิงฮาเชียร่า กลิ่นน้ำมันหอมจากดอกบัวและกำยานลอยอบอวลราวหมอกแห่งความยั่วยวน ผ้าม่านสีแดงเข้มปักลายทองสะบัดไหวตามลมยามค่ำคืนที่พัดผ่านระเบียงหินอ่อน แสงจันทร์สาดส่องลงบนแท่นนอนผ้าไหมสีดำ ที่ซึ่งร่างเปลือยเปล่าของเจ้าหญิงนอนเหยียดกาย ผิวเนียนของนางเปื้อนเหงื่อและรอยแดงจากสัมผัสอันดุเดือดของทาสหนุ่มสองคน เซเนบและเมเรค ที่กำลังครอบครองพระนางพร้อมกันด้วยความเร่าร้อนราวเปลวไฟในทะเลทรายเซเนบ ชายหนุ่มร่างสูงผู้มีรอยสักงูเห่าเลื้อยพาดบนอกโน้มกายเข้าหาเรือนร่างของพระนางอย่างไม่รีรอ เสียงลมหายใจของเขาหนักแน่นขณะสอดกายเข้าหานางจากด้านหน้า ความแนบแน่นนั้นลึกเสียจนเธอสะท้าน สะโพกของเขาขยับเป็นจังหวะที่หนัก ลึก และมั่นคง ราวกับเขียนคาถาโบราณลงบนร่างของนางด้วยแรงปรารถนาเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องในห้องหิน เสียงเปียกชื้นแว่วขึ้นทุกครั้งที่สะโพกของเขากระแทกเข้าหา กลีบเนื้ออ่อนนุ่มของพระนางตอบรับ ทุกการเคลื่อนไหวด้วยแรงตอดรัดที่เหมือนจะไม่ยอมให้หลุดหนีขณะนั้นเอง เมเรคชายหนุ่มผิวน้ำผึ้ง ผู้มีกล้ามเนื้อแน่นตึงดุจหินแกะสลัก ก้าวเข้ามาจากด้านหลัง เขาใช้มื
เพลิงสวาททาสรักฟาโรห์ บทที่ 58 ค่ำคืนแห่งคำสาปและความรัก
เรือหลวงค่อยๆ เทียบท่าที่ขอบวังใหญ่เมื่อดวงจันทร์ลอยสูงเหนือท้องฟ้าแห่งนครวาสเรต แสงจันทร์สีเงินสะท้อนบนผิวน้ำไนล์ ราวกับกระซิบถึงโชคชะตาที่ไม่มีใครหลีกเลี่ยงได้ ราเมเซสเงียบงัน ไม่เอ่ยคำใด พระหัตถ์ใหญ่คลุมผ้าทอสีเข้มปักลายทองลงบนร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาว ซึ่งยังคงสั่นเทิ้มจากเหตุการณ์บนเรือ ร่างของเธอเปื้อนเหงื่อและน้ำรัก รอยแดงจากสัมผัสหยาบกร้านของพระองค์ยังคงปรากฏบนผิวบอบบางรามแซสอุ้มหญิงสาวขึ้นจากเรือด้วยความระมัดระวัง แขนแข็งแกร่งโอบรัดร่างแน่นราวกลัวว่าเธอจะหายไปในอากาศยามค่ำคืน หญิงสาวนิ่งเงียบ หัวใจของเธอปวดร้าวราวถูกกรีดด้วยคมมีด เธอรู้สึกถึงน้ำหนักของความรักและความเจ็บปวดที่ ราเมเซสฝากไว้ในร่างกายและจิตวิญญาณของเธอ หญิงสาวอยากตะโกนถามเขาว่าทำไมต้องทำร้ายเธอเช่นนี้ แต่คำพูดทั้งหมดติดอยู่ในลำคอราวถูกคำสาป ผนึกไว้พระวรกายสูงใหญ่พาร่างบางผ่านโถงหินอ่อนอันยิ่งใหญ่ของวัง มุ่งตรงไปยังห้องสรงน้ำส่วนพระองค์ อ่างหินอ่อนขนาดใหญ่เต็มไปด้วยน้ำอุ่นที่อบอวลด้วยกลิ่นน้ำมันหอมจากดอกบัว แสงจากคบเพลิงที่ฝังตามผนังสะท้อนบนผิวน้ำ ราวกับดวงดาวที่หล่นลงมาในวังราเมเซสค่อยๆ
เพลิงสวาททาสรักฟาโรห์ บทที่ 57 รัก… เลือด… ความตาย… หากดวงใจสองตรงกัน
แต่คำพูดของเธอถูกกลบมิดด้วยริมฝีปาก ที่บดขยี้ลงมาอีกครั้ง จูบนั้นดิบเถื่อนยิ่งกว่าครั้งก่อน ลิ้นร้อนแทรกเข้ามาในปากเธอราวกับต้องการกลืนกินทุกส่วน รสคาวเลือดจากริมฝีปาก ที่แตกยังคงค้างอยู่ ผสมกับกลิ่นเหงื่อและความร้อนจากพระวรกายใหญ่ที่กดทับลงมาราเมเซสไม่รออีก พระหัตถ์เลื่อนลงต่ำ ฉีกผ้าที่เหลืออยู่จนร่างของอาริสาเปลือยเปล่าต่อหน้าแสงคบเพลิง เอ็นร้อนของพระองค์ ที่แข็งตัวเต็มที่จากความหึงหวงและแรงโทสะ กดลงบนกลีบดอกไม้ที่ยังไม่พร้อม หญฺงสาวสะดุ้งเมื่อรู้สึกถึงความร้อนนั้น ใหญ่โต ร้อนผ่าวราวเหล็กหลอมที่พร้อมแทงทะลุทุกอย่างเข้ามา“เจ้าคิดถึงมันใช่ไหม?!”พระองค์คำราม ขณะที่มือใหญ่บีบที่อกเธอแน่นจนเธอครางออกมา รามเมเซสไม่ให้เวลาเธอปรับตัว สอดลึกเข้าไปในตัวเธออย่างรวดเร็วและรุนแรง สุดลำจนเธอรู้สึกเหมือนถูกฉีกขาดจากภายในเสียงแจะดังขึ้นเมื่อร่างกายทั้งสองปะทะกัน เสียงเนื้อกระทบเนื้อที่เปียกชื้นด้วยเหงื่อและน้ำรักที่เริ่มไหลซึมหญิงสาวกัดฟันแน่น น้ำตาไหลพรากลงแก้ม“ท่าน... เจ็บ....”แต่ราเมเซสไม่ฟัง พระองค์โยกสะโพกเ
เพลิงสวาททาสรักฟาโรห์ บทที่ 56 การครอบครองแห่งโทสะ และหัวใจที่แตกสลาย
“มันไม่ใช่แบบที่ท่านคิด ฉัน.. เขาไม่ได้แตะต้องฉัน!” เธอก้าวเข้ามาอีกก้าว “ฉันแค่ไม่อยากให้มีเลือดคนบริสุทธิ์ไหลเพราะฉันอีก” พระหัตถ์ใหญ่กำด้ามคทาทองแน่น เส้นเลือดที่ข้อมือปูดขึ้น“เพราะเจ้า? ทุกอย่างในวังนี้พังเพราะเจ้า แล้วเจ้าก็ยังกล้ามาพูดเรื่องความบริสุทธิ์?” น้ำเสียงนั้นแผดเผาจนแม้ขุนนางที่ยืนใกล้ต้องหลบสายตา“ราเมเซส...” เสียงเธอสั่น “ข้าขอเพียงชีวิตของเขา”คำว่า “ขอเพียงชีวิตของเขา” กลายเป็นประกายไฟ แววตาของพระองค์มืดวาบทันที ความโกรธที่ไม่รู้เหตุผลปะทุขึ้นราวเปลวเพลิงในทะเลทราย“ชีวิตของมันงั้นหรือ?”พระองค์ก้าวลงจากบัลลังก์ช้า ๆ เสียงรองเท้าทองกระทบหินเป็นจังหวะก้องหัวใจทุกคนในลาน“เจ้าร้องขอชีวิตชายอื่น…ต่อหน้าข้า?”ร่างบางถอยหลังเพียงครึ่งก้าว แต่ไม่หลบสายตา“เขาไม่ใช่ศัตรูของท่าน เขาช่วยฉัน”“ช่วยเจ้า หรือแย่งเจ้าจากข้า!” พระสุรเสียงดังก้องเธอสะอื้นในคอ น้ำตาไหลพราก &
เพลิงสวาททาสรักฟาโรห์ บทที่ 55 คำพิพากษาแห่งทะเลทราย
“ไม่มีมนตราใดลบล้างชะตาที่เราผูกไว้เองได้... แต่เราสามารถ เลื่อนมัน หรือ ผ่อนแรงมัน ได้ หากเจ้ากล้าอยู่ในเงามืด โดยไม่ส่งเสียงให้ดวงดาวได้ยิน”“ข้าไม่เข้าใจ...” เสียงอาริสาแผ่วเหมือนลมหายใจสุดท้ายของเปลวเทียนหญิงชรายกสายตาขึ้น ดวงตานางนิ่งสงบลึกล้ำ“เจ้าจะเข้าใจ... เมื่อถึงยามที่ เงาจันทร์ล้นแก้ว”นางเอื้อมหยิบผ้าลินินผืนขาวจากพานศิลา ซับหยาดน้ำตาบนแก้มของหญิงสาวอย่างอ่อนโยน ดั่งแม่ปลอบลูกในคืนฝันร้าย“พักเถิด... เจ้าหญิง” เสียงนั้นอ่อนโยนจนหัวใจคลาย“ปล่อยให้วิหารเฝ้าฝันแทนเจ้า คืนนี้มันจะขับไล่เสียงที่มิใช่ของเจ้าออกไปเอง” พูดจบ ไอเส็ตดีดนิ้วเบา ๆ หนึ่งครั้ง คบเพลิงตามผนัง ติดขึ้นทีละดวงเหมือนดอกบัวที่บานช้า ๆ กลิ่นกำยานหวนกลับเป็นทอง อ่อน ๆ ไม่ใช่คาวเลือดอีกต่อไป สายลมอุ่นจากช่องเพดานไหลผ่าน ทำให้ผ้าคลุมเตียงกระเพื่อมเล็กน้อยหญิงสาวค่อย ๆ ถอนมือจากสระเงา แสงเงินเส้นบางหลุดจากกำไลงูและหดหายลงผิวน้ำเหมือนด้ายที่ถูกตัด เธอเหนื่อยลึกจนแทบยืนไม่ไหว ไอเส็ตพาเธอกลับไปยังแท่นบรรทม รวบผ้าคลุมให้เรียบ แล้
เพลิงสวาททาสรักฟาโรห์ บทที่ 54 ลมหายใจของคำสาป
เธอกรีดร้องลั่นในฝัน เสียงแหลมสูงสะท้อนทั่วห้อง ร่างหญิงสาวสะดุ้งสุดตัว คมกรีฑในฝันยังค้างอยู่กลางอก หัวใจเต้นถี่รัวจนแทบทะลุอก เหมือนยังหนีไม่พ้นเงื้อมมือของฝันร้ายนั้นฝันเดิม...ฝันที่เต็มไปด้วยเลือดและเสียงร้องขอชีวิต ฝันที่ราวกับเธอยังอยู่ในคืนที่ต้องสาปนั้น กลิ่นคาวยังติดอยู่ปลายลิ้น ความเย็นของเหล็กยังแทรกเข้ากระดูก น้ำตารินเป็นสายไม่ยอมหยุดเธอก้มหน้าลง มือสั่นระริกแตะที่หัวใจตัวเอง มันเต้นแรงเกินควบคุมจนปวดร้าว“พอแล้ว...” เสียงเธอแผ่วแทบขาดห้วง“ข้าไม่อยากฝันอีกแล้ว...”ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบ หญิงสาวตื่นขึ้นมาเหงื่อเย็นชุ่มตัว น้ำตาไหลอาบแก้ม และเสียงอักขระโบราณเริ่มก้องขึ้นรอบตัวจากมุมมืด เสียงกระซิบของเทพีไอซิสเอื้อนเอ่ยช้า ๆ ดุจสายลมพัดผ่านสุสานหญิงสาวสะดุ้ง ผงะขึ้นนั่ง มือเย็นชืดจับผ้าลินินตรงอกแน่น หัวใจเต้นถี่รัวเหมือนกำลังหนีอะไรสักอย่างอยู่ในความฝัน พอเงยหน้าแสงตะเกียงทั้งหมดก็ดับสนิท ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นยกเป่าทีเดียวทั้งวิหารความมืดที่โถมเข้ามาไม่ใช่เพียง “ความมืด&rd
Anda juga akan menyukai
ข้าน่ะหรือสตรีน่ารังเกียจแห่งต้าหยวน
ชาไทยเย็น18.4K Dibacaคุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ
ต้นไม้แห้ง18.4K Dibacaชายาอัปลักษณ์ของท่านอ๋องรูปงาม
จันทร์ส่องแสง42.5K Dibacaทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง
จี้เวยเวย613.2K Dibacaเพลิงแค้นใต้เงาบุปผา
หนามชมพู282 Dibacaทะลุมิติสู่อ้อมกอดของคุณสามี
ฮวาเฟิ่งหวง2.5K Dibacaคู่หมั้นอย่าหมายหวนคืน
moonlight -mini4.5K Dibacaนางร้ายกลายเป็นแม่หมอปราบผี
คุณแม่แฝดสาม2.8K Dibaca
