7.3 ถุงขยะ

ชาวีไม่อยากให้ค่าคำพูดของเขมราช แต่วันนี้เขาเองก็สงสัยว่าอมายากำลังปิดบังเขา เรื่องที่ว่าหญิงสาวอยู่ในเพนต์เฮาส์ของอดีตเพื่อนสนิทก็เข้ามาก่อกวนหัวใจ

เขาอยากเชื่อใจอมายาโดยไม่มีข้อกังขา ถึงได้มาพิสูจน์ด้วยตัวเองที่นี่ ตอนได้เห็นกระเป๋ากับเสื้อผ้าของเธอที่เขมราชโยนมาให้ ใจเขาแหว่งไปครึ่งดวง

กระนั้นยังไม่ปักใจ จนกว่าจะได้เห็นว่าที่เจ้าสาวตัวเป็น ๆ ด้านเขมราชนั่งเอกเขนกจิบไวน์สบายอารมณ์พลางเหลือบตามองชาวีเชิงเหยียดหยาม

“ถึงขั้นนี้แล้ว มึงยังใจเย็นอยู่ได้ โคตรนับถือใจมึงเลยว่ะ”

ใจเย็นงั้นหรือ...

ชาวีไม่ได้ใจเย็นเลยนักนิด ในใจเขาเดือดปุด ๆ คล้ายลาวาร้อนที่ใกล้ปะทุเต็มที ยิ่งได้ยินเสียงน้ำไหลจากในห้องน้ำที่เขมราชบอกว่าอมายากำลังชำระคราบคาวที่หลงเหลือจากศึกรักกับมัน เขายิ่งอยากจะทุบทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า

แต่เขาทำได้เพียงแค่รอ...

ทว่าหากเขาไม่ระบายโทสะออกไปบ้าง เขาคงต้องอกแตกตาย

“มึงจะเอาใช่ไหมไอ้เฟลม”

เขมราชหัวเราะร่วน วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะแก้วแล้วยืดตัวลุกขึ้น ด้านชาวีเองก็สาวเท้าเข้าหา สายตาจ้องกันอย่างดุดัน คงได้แลกหมัดกันไปแล้วหากประตูห้องนอนชั้นล่างไม่เปิดออกเสียก่อน

ชาวีหันไปยังต้นตอ ชาไปทั้งตัวเมื่อประจักษ์ใจแล้วว่าใช่ว่าที่เจ้าสาวของตัวเอง เสียงที่คำรามร้องอยู่ในใจมีแต่คำว่า ‘ผู้หญิงไม่รักดี’

“พะ... พี่แชมป์”

อมายาแทบไม่อยากเชื่อสายตา นี่หรือเรื่องประหลาดใจที่เขมราชเตรียมไว้ เธอเสมองเขาก็พบแต่รอยยิ้มสาแก่ใจ

ตั้งแต่เกิดมาเธอก็เพิ่งเคยพบคนที่เลือดเย็นเท่าเขา

คิดจะตัดหนทางกันทุกทางเลยหรือไร...

“ออยอธิบายได้นะคะ”

ชาวีกำหมัดแน่น จ้องหญิงสาวด้วยแววตาเจ็บปวด เธอสวมเสื้อผ้าเจ้าของห้องอยู่ แถมตามต้นคอหรือแม้กระทั่งแขนขาก็มีร่องรอยของเขมราชเต็มไปหมด ไม่อยากนึกว่ารอยใต้ร่มผ้าจะเยอะขนาดไหน

“ออยไม่ได้มีอะไรกับเขานะคะ เขาแค่ช่วยออยมาจากท่านนิกร แต่ออยไม่รู้ว่าเขาจะพาออยมาที่นี่...”

อมายาหลุบสายตาลงต่ำ เป็นอีกครั้งที่ปล่อยให้น้ำตาร่วงหยดเพราะจนปัญญา เธอเลือกที่จะโกหกเขาไปแล้วเมื่อต้นคืน ตอนนี้ยิ่งพูดมันก็ยิ่งเหมือนแก้ตัว...

แต่หญิงสาวไม่ทันได้เห็นแววตาหวั่นไหวของเขมราช ก็เพราะท่าทางเศร้า ๆ นั่น ไหนจะน้ำตาที่ไหลหยดเปียกเสื้อบอลของเขา

แต่นี่คือสิ่งที่เขาต้องการที่สุดไม่ใช่หรือ...

การได้เห็นอมายาเจ็บปวดแทบขาดใจ

“ถ้ามึงเชื่อ มึงก็โง่แล้วไอ้แชมป์” เขาปราดเข้าไปกระชากแขนเรียวของอมายาชี้ให้ชาวีดูรอยเหล่านั้น “มึงเห็นใช่ไหม ไม่ได้ตาบอดนะ?”

“...”

ความโกรธทำให้ชาวีรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงสู่ก้นเหวดำทมิฬ อมายาร่ำไห้ปานจะขาดใจ แววตาของชาวีบอกว่าเขาไม่เชื่อเธออีกต่อไป

“ผู้หญิงคนนี้อยากได้กู มันเลยฆ่าเมียกู แล้วมันก็เอาตัวมาประเคนให้กูถึงที่ มึงเห็นเต็มสองตามึงแล้วนี่ไง แล้วมึงยังจะโง่แต่งงานกับเธอ ปกป้องเธอ และช่วยเหลือเธออีกเหรอ? สิ่งที่มึงควรทำคือหยุดช่วยเหลือเธอได้แล้ว แล้วปล่อยให้เธอรับชะตากรรมของตัวเอง”

“หยุดพูดไปเลย คุณรู้ดีว่าตัวเองทำอะไรลงไป ละอายใจบ้างเถอะ ไอ้คนชั่ว ไอ้เฮงซวย” อมายาไม่อาจทนต่อคำป้ายสี สองมือทุบตีต้นแขนไอ้ผู้ชายใจชั่ว ทั้งร้องไห้ฟูมฟายอย่างคนบ้า แต่เพราะเขมราชเขาบ้ากว่าเลยไม่สะท้าน และหน้าด้านหน้าทนโป้ปดต่อไป

“เมื่อกี้ตอนเอากันไม่เห็นเธอพูดแบบนี้เลยนะ บอกให้ฉันทำแรง ๆ ฉันขอแตกข้างในยังได้เลยไม่ใช่เหรอ”

กรี๊ดดด...

อมายากรี๊ดใส่หน้าเพราะอดรนทนไม่ไหว ทั้งตบทั้งจิกศีรษะเขา พลางส่ายหน้าปฏิเสธพัลวัน แต่พูดไปใครจะเชื่อ... ในสายตาทุกคนเธอเป็นแค่นังฆาตกรที่โกหกตอแหลไปวัน ๆ

“มึงคงสงสัยสินะ ว่าทำไมกูยังยอมเอาผู้หญิงแบบนี้”

“หยุดเถอะเฟลม ฉันขอร้อง”

คำอ้อนวอนไม่ได้ช่วยอะไร สิ่งที่จะทำให้เธอหลุดพ้นคงเป็นความตาย อมายาอยากย้อนเวลากลับไปตอนหัวค่ำ เธอจะเลือกไม่ขึ้นรถมากับเขา หรือหากได้มากกว่านั้น... จะย้อนกลับไปในตอนที่เธอสามารถเลือกได้ว่าจะลงใจกับผู้ชายคนนี้หรืออีกคนที่ดีกับเธออย่างชาวี

“ก็เพราะของฟรี ไม่มีใครที่ไหนไม่อยากเอา ขนาดมึงที่รู้ทั้งรู้ว่าเป็นของเหลือเดนจากกู มึงยังรอต่อเลยไม่ใช่เหรอ”

ท้ายประโยคเขมราชก้มมองเธอพลางแสยะยิ้มร้ายกาจ เท่ากับเขาเสียสมาธิจดจ้องชาวีไป ยังไม่ทันจบประโยคอมายาก็เห็นชาวีกระโดดโหยงเข้ามาพร้อมขวดไวน์ในมือ

เพล้ง!

ศีรษะของเขมราชสะบัดตามแรงฟาด ของเหลวในขวดรวมถึงเศษแก้วกระจายเต็มห้อง มือหนาปล่อยแขนอมายาโดยอัตโนมัติ ก่อนจะถูกชาวีกระแทกหมัดเข้าเต็มกรามซ้าย แต่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้สาวหมัดต่อไป เขมราชก็สวนกลับด้วยท่าเสยปลายคาง

ชาวีแทบหงาย แต่ยังไม่ยอมเปิดช่องให้ฝ่ายตรงข้าม เขายันเท้าเข้ากลางหน้าเขมราชเพื่อเปิดระยะห่าง กำหมัดขวาซัดหน้าตามไปอีก แต่เขมราชก็แกร่งพอที่จะยืนหยัดแล้วอัดกลับเช่นกัน

ทั้งคู่ชั้นเชิงพอ ๆ กัน ไม่ว่าจะความเร็ว ความแรง สมกับเป็นนักกีฬามหาวิทยาลัย

อมายาอยากจะเข้าห้าม แต่เธออาจโดนลูกหลงได้ แถมจะหนีก็ไม่รู้จะไปอย่างไร จะลงลิฟต์ได้ก็ต้องใช้คีย์การ์ดจากเจ้าของห้อง

ระหว่างที่สองหนุ่มโรมรันพันตู อมายาเลยค่อย ๆ ทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างอ่อนล้า รู้สึกว่ารอบกายเงียบงัน มีเพียงเธอ... กับความเจ็บช้ำและผิดหวังพ่ายแพ้

ถ้าเธอหายไปจากตรงนี้จะเจ็บน้อยลงไหมนะ... เธอคงไม่อาจทำเช่นนั้น เพราะยังมีย่าให้คอยดูแล ยังมีความจริงที่รอให้เธอพิสูจน์

เธอไม่อยากยอมแพ้... แต่เธอไม่รู้จะสู้อย่างไรแล้ว

เธอเหนื่อย... จนแทบไม่อยากหายใจ

“พอ”

หลังพวกเขาต่อยสลับพักยกอยู่สามสี่ยก เขมราชก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นในขณะที่ต่างคนต่างคลานหนีไปตั้งหลักคนละทาง

“มึงเอาผู้หญิงของมึงกลับไป แล้วทบทวนสิ่งที่กูพูดดี ๆ ว่ามึงจะแต่งงานกับคนแบบนี้อยู่ไหม นี่คีย์การ์ด”

เขาหยิบมันจากกระเป๋าเสื้อออกมาโยนให้อดีตเพื่อนสนิท ก่อนคลานไปดึงทิชชูมาซับเลือดตามใบหน้าและศีรษะที่แตกยับ

‘คนแบบนี้’ ค่อย ๆ ขยับเข้าหาคู่หมั้นด้วยใจแสนช้ำที่มันตอกย้ำว่าเธอ ‘ไม่เหลืออะไรดี’ ก่อนเอ่ยถามชาวีเสียงเบา หากมันทำให้เขมราชรู้สึกขัดใจเป็นบ้า

“เจ็บมากไหมคะพี่แชมป์”

“ไม่เป็นไรค่ะ”

ชาวีดันกายให้ลุกขึ้นโดยมีอมายาช่วยประคอง แล้วก้มลงหยิบคีย์การ์ดสีเงินขึ้นจากพื้น ก่อนถ่มเลือดลงใกล้กับที่เพื่อนเก่านั่งอยู่

ตามปกติคงได้วางมวยกันอีกยก หากคราวนี้ต่างฝ่ายต่างไม่ไหว สภาพของชาวีก็ไม่ได้ต่างจากเขมราชเท่าไหร่เลย

“กลับกันค่ะน้องออย”

แม้ร่างกายจะสะบักสะบอม แต่คุณหมอหนุ่มก็ยังมีแรงพอจะฉวยมือคู่หมั้นเดินถมึงทึงไปที่ประตู เขมราชมองตามทั้งสองอยู่เพียงครู่แล้วล้มตัวลงนอนแอ้งแม้งกับพื้นพรม

ไอ้ชาวีมือหนักตีนหนักเป็นบ้า คิดว่าเขาคงได้เย็บแผลที่ศีรษะไม่ต่ำกว่าห้าเข็ม แต่เขมราชก็ถึงกับเบิกตาโพลง เมื่อนึกได้ว่าลืมแม่ยายไว้ที่โรงพยาบาล

ฉิบหาย!