8.1 ซ่อนหาย

ด้านอมายาก็รู้สึกได้ว่าคู่หมั้นไม่พอใจในตัวเธอแค่ไหน ระหว่างลงลิฟต์ไปด้วยกันไม่มีใครพูดอะไร เธอไม่รู้จะเริ่มตรงไหน ส่วนชาวี... เขายังไม่อยากคุย เพียงแต่มือที่กำรอบข้อมือเธออยู่นั้นบีบแรงทุกขณะ

“พี่แชมป์คะ ปล่อยออยก่อนได้ไหมคะ ออยเจ็บ”

“เหรอคะ”

เขาแค่รับรู้... แค่นั้น แต่ไม่ยอมผ่อนแรง อมายาจึงยั้งขาตัวเองสุดแรงขณะที่เขาลากออกจากลิฟต์ไปยังลานจอดรถสำหรับแขก

“อยากอยู่ที่นี่ต่อเหรอคะ?”

ชาวีถามเสียงอู้อี้ เพราะแผลที่ปากกับหน้าเริ่มบวม จนตอนนี้ใบหน้าบิดเบี้ยว

อมายาใจสั่น อยากร้องไห้ออกมาอีกคำรบเพราะท่าทีแข็งกร้าวของชาวี วันนี้เธอเจอศึกทุกทางยังต้องมารับมือกับความไม่แน่นอนของอารมณ์เขาอีก...

ถ้าเขาไม่ฟังเหตุผลกันอยู่แบบนี้ละก็ เธอไม่คิดว่าตัวเองจะไหว...

“พี่แชมป์ ออยรู้ว่าพี่ไม่พอใจ แต่ออยอธิบายได้ ถ้าพี่ไม่คิดว่ามันเป็นการแก้ตัว... หรือจะเอาออยไปตรวจภายในตอนนี้ก็ได้ถ้าพี่ไม่เชื่อว่าออยไม่ได้นอนกับเขา”

คำพูดแสดงความบริสุทธิ์ใจของว่าที่เจ้าสาวทำให้ชาวีฉุกคิด มือใหญ่คลายแรงจากข้อมือเล็กแต่ยังไม่ยอมปล่อย เธอเห็นว่าเขาเย็นลงแล้วจึงเริ่มอธิบายเรื่องทั้งหมด และยอมรับว่าโกหกเขาจริง ก็เพราะไม่อยากให้เขาไม่สบายใจ ทั้งยังเล่าว่าเขมราชทำอะไรกับเธอบ้างตอนอยู่บนห้อง

“เรื่องมันก็เป็นอย่างที่ออยเล่าไป ออยไม่ได้นอนกับเขาหลังจากที่ออยรับแหวนของพี่แชมป์”

เขาจ้องใบหน้าอ่อนล้าที่ได้แสงสว่างจากดวงไฟหน้าอาคารช่วยเข้มขึ้นอย่างชั่งใจ

อยากเชื่อเธอหมดใจแต่เพราะรู้ว่าเธอคิดอย่างไรกับเขมราชจึงเหลือบางส่วนไว้... บางส่วนที่ยังคงคลางแคลงสงสัยว่าหญิงสาวอยากกลับไปรักกับเขมราชจริง ๆ

แต่ไม่น่าใช่แรงจูงใจให้น้องฆ่าคน อมายาไม่เหี้ยมพอจะฆ่าใครได้ เขารู้จักน้องมาตั้งแต่เกิด... รู้จักก่อนเขมราชเกือบยี่สิบปี ถ้าเขาเป็นบ้าเป็นหลังเพราะเรื่องแค่นี้ ก็คงเข้าทางมันเสียแล้ว

เขาจะไม่ยอมแพ้ให้มันอีกเป็นครั้งที่สอง...

“พี่จะยอมเชื่อน้องออยอีกสักครั้ง”

เขาว่าด้วยเสียงจริงจัง แล้วจับไหล่เธอทั้งสองข้าง

“...แต่พี่จะไม่ใจดีอีกแล้วนะคะ ต่อไปนี้พี่จะไม่ให้น้องออยไปเจอผู้ชายคนไหนอีก ต่อให้พี่ต้องขังน้องออยไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันพี่ก็จะทำ”

เพราะเขารู้เต็มหัวใจว่าอมายารักคนอื่นที่ไม่ใช่เขา ในเมื่อเขาห้ามคนอื่นไม่ให้มายุ่งกับเธอไม่ได้ เขาก็จะจัดการที่ต้นตอ... นั่นคือเธอ

* * *

ในสายตานักการเมืองเหลี่ยมจัดอย่างนิกร ลูกหลานนายทุนก็แค่เด็กอมมือที่พยายามจะสร้างบารมีให้ทัดเทียมพ่อแม่... เป็นเพียงลูกหมาหัดเดินเตาะแตะ แต่นับวันชักจะเหิมเกริม ทำเบ่งอำนาจบาตรใหญ่เพราะคิดว่าเงินของพวกมันซื้อได้ทุกอย่าง

และมันหนักพอจะกดหัวเขาได้เช่นกัน...

“ว่ายังไงครับ”

นิกรมองใบหน้ายับเยินของชาวี ที่เพิ่งขู่เขาว่าจะทำให้สภาพคล่องของพรรคการเมืองเขาติดขัด ถ้าไม่คืนทุกสิ่งที่เป็นของอมายาไป

ชาวีเองก็จ้องกลับไม่ยอมลง ต่อให้มันตรงหน้าเป็นใครมาจากไหน ถ้าสุดท้ายต้องพึ่งเงินของครอบครัวเขา มันก็ต้องยอมสยบแทบเท้าเขาอยู่ดี

นิกรทำมือให้ลูกน้องนำ ‘ของ’ ที่เด็กหนุ่มรุ่นลูกต้องการมาให้ คงเอาเรื่องที่ครอบครัวชาวีไม่ยอมรับอมายามาต่อรองไม่ได้ หากพ่อแม่ควบคุมชาวีได้จริง คงไม่ได้เห็นข่าวการแต่งงานโชว์หราหน้าสื่อ

เด็กคนนี้ไม่ธรรมดา...

ชาวีตรวจสอบของจนเรียบร้อย แล้วจึงส่งกระเป๋าหนังสีดำให้เลขาที่มาด้วย ก่อนเสมองลูกน้องที่ยืนข้างหลังนักการเมืองกังฉิน พวกนั้นถือปืนไว้ที่หน้าท้อง ขณะยืนสงบ

“คราวหลังไม่ต้องกลัวผมถึงขนาดนี้ก็ได้ครับ ผมเป็นหมอ เก่งแต่เรื่องช่วยชีวิตคน แต่ถ้าจะให้ฆ่า... ต่อให้ให้ลูกน้องพกเอ็มสิบหก ก็หยุดผมไม่ได้ครับ”

ไฟโทสะลามเลียอยู่ในใจนิกร แต่เขาทำท่าราวกับไม่ใส่ใจ ‘คำเตือน’ อ้อม ๆ จากนายแพทย์หนุ่ม

“มันเป็นความเคยชินไปแล้วน่ะครับ ผมเป็นนักการเมือง คนรักเท่าผืนหนัง คนชังเท่าผืนปฐพี จะโดนสอยจนร่วงเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ระวังไว้ก่อนดีที่สุดครับ”

“ไม่มีใครอยากสอยใครหรอกครับ ถ้าไม่ล้ำเส้นกันก่อน”

เส้น... ที่ชาวีกำหนดไว้คือทั้งสิ่งของ และ ‘คน’ ที่อยู่ในปกครอง

คนอย่างเขาลองให้ได้รักใครแล้ว... เขาทำเพื่อคนคนนั้นได้ทุกอย่าง กลับกันถ้าเขาไม่รัก ต่อให้มาตายตรงหน้า เขาก็จะไม่ชายตามอง

เขาหวังว่าคนที่เขากำลังปกป้องอยู่จะเข้าใจถูกต้อง และสมบัติพวกนี้เขาจะคืนให้หลังจากอมายาจรดปากกาลงในทะเบียนสมรส เธอจะได้ไม่หนีเขาไปไหน

เพราะเมื่อรอให้รักมันยากนัก... ก็ไม่ต้องรอ

“คงจะอย่างนั้นแหละครับ” นิกรตอบรับ

พอเห็นสีหน้าปั้นยากของคนแก่กว่า มุมปากของชาวีก็กดยิ้มอย่างพอใจ ก่อนยืดกายลุกขึ้น จัดเสื้อผ้า แล้วเอ่ยต่อ

“หวังว่าท่านจะเข้าใจที่ผมพูดนะครับ อ้อ... ไม่ต้องส่งแขก” หันไปยกมือห้ามการ์ดเจ้าของบ้าน ก่อนเดินนำเลขาออกไปจากคฤหาสน์หลังมหึมา

รอยยิ้มนิกรเลือนหายเมื่อแผ่นหลังนายแพทย์หนุ่มลับหายไป กลายเป็นสีหน้าโกรธแค้นเคร่งเครียด ใจอยากกำจัดให้สิ้นซากแต่รู้ดีว่าทำไม่ได้ ลำพังเรื่องไอ้ขาลที่หายเข้ากลีบเมฆก็ทำเขาแทบบ้า ถ้าต้องมาฟาดฟันกับพวกนี้อีก คงกลายเป็นศึกรอบด้าน

นิกรนึกเสียดายที่ไม่ได้กำจัดขาลตั้งแต่แรก มัวแต่เอาไปต่อรองกับอมายาจนเสียเรื่อง เพราะมันกำความลับที่พิยดาคายไว้ทั้งหมด นับว่านังงูพิษมองการณ์ไกลที่ไม่คายให้ลูกสาวตัวเอง... เพื่อกันเด็กนั่นออกจากอันตรายทุกอย่าง

เขาคงต้องปล่อยอมายาไป... เขาทำอะไรไม่ได้แล้ว ให้คิดเสียว่ายังมีผู้หญิงสาว ๆ สวย ๆ อีกมากมายที่พร้อมใจเป็นเมียลับของเขา