7.2 ถุงขยะ

“ฮัลโหลค่ะพี่แชมป์”

[น้องออยอยู่ที่ไหนคะ]

เสียงปลายสายฟังดูร้อนใจ เพื่อนเขาตามหาเธอทั่วโรงพยาบาลแต่ก็ไม่เจอ กลัวเหลือเกินว่าเขาจะช้าเกินไป

“ออยอยู่ข้างนอกค่ะ แต่พี่แชมป์คะ ท่านนิกรไม่ได้อยู่รอเจอพี่แชมป์ใช่ไหมคะ”

[น้องออยรู้ได้ยังไง]

ใจคนฟังหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขาให้เลขาขอนัดนิกรเป็นการด่วน นิกรยอมรับนัดเป็นดิบดี ขณะเดียวกันก็ให้เพื่อนไปรับอมายามาจากโรงพยาบาลที่คุณย่ารักษาตัว ไม่คิดว่าไอ้แก่เจ้าเล่ห์จะหลอกเขา มันคงรู้ว่าเขาจะคุยเรื่องอะไรเลยชิงไปหาอมายาก่อนแล้วคิดจะมาพูดทีหลังว่า ‘ไม่รู้’ เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับอมายาไปแล้ว... มันเรียกกลับคืนมาไม่ได้

มันต้องการให้เป็นอย่างนั้น...

นาทีนั้นชาวีคิดไปสะระตะ แต่ฟังจากน้ำเสียงอมายาแล้วเดาได้ว่าเธอยังปลอดภัย

“ออยเจอเขามาแล้วค่ะ”

ขณะคุยสาย สายตาที่เขมราชจ้องมาก็ทำให้เธออึดอัด อยากลงจากรถก็ถูกมือใหญ่ยื้อเอาไว้จึงได้แต่ด่าทอเขาทางแววตา ส่วนปากก็พูดตอบชาวี

“ท่านนิกรเขามาหาออยที่โรงพยาบาล เราได้คุยกันแล้ว เขาไม่คืนของจากแม่ แต่เขาปล่อยตัวขาลแทน ตอนนี้ขาลปลอดภัยแล้วค่ะ”

เสียงลมหายใจหนัก ๆ ของเธอดังก้องห้องโดยสาร ไม่ว่าจะถามตัวเองสักกี่ครั้งก็ได้คำตอบเดิม คือถ้าไม่มีเขมราชเข้ามาเกี่ยวในคืนนี้ เธอจะบอกชาวีทุกอย่าง ว่านิกรตั้งใจมาฉุดเธอ แต่เขมราชช่วยเอาไว้ ส่วนขาลก็หนีไปได้โดยบังเอิญ ไม่ได้ทำข้อตกลงอะไรกับนักการเมืองชั่วทั้งสิ้น

แต่เพราะเธอกลัว... ชาวีอาจจะเข้าใจผิดคิดว่าเธอนัดพบกับเขมราชมาก่อนแล้ว มันคงบั่นทอนความไว้เนื้อเชื่อใจที่เธอสัมผัสได้ว่าลดลงทุกคราในใจเขา

อย่างน้อยเธอก็เห็นแก่แหวนที่อยู่บนนิ้วนางข้างซ้าย...

และอย่างน้อย... ชาวีก็คือหลักสุดท้ายของชีวิตเธอ

แต่คำโกทำให้เขมราชนิ่วหน้ามองคนตัวเล็ก เธอไม่อยากให้ชาวีรู้ว่าอยู่กับเขาถึงขนาดนี้เชียวหรือ วินาทีนั้นความคิดชั่วร้ายปรากฏขึ้นภายในใจ

ส่วนคนปลายสายในหัวกลับมีแต่คำว่า ไม่น่าเป็นไปได้... แต่เพราะเขาพยายามจะไม่สงสัยในตัวว่าที่เจ้าสาว จึงปล่อยผ่านเรื่องนี้ไป

[เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงนะคะ พี่จะจัดการให้เอง]

ไอ้แก่เจ้าเล่ห์จะเล่นลิ้นกับเขาได้แค่ครั้งนี้ ต่อไปไม่ว่าจะเป็นที่ดิน ทรัพย์สิน หรือแม้แต่เงินสลึงเดียวหากมันควรจะเป็นของอมายาเขาก็จะไม่เหลือให้มันอมลงโลง

หญิงสาวกล่าวขอบคุณเขา และบอกเลิกสายสนทนาไปแล้ว กลับต้องมาเจอสายตาแข็งกร้าวของผีร้ายข้างกาย อมายารู้สึกเย็นเยือกคล้ายมีแท่งน้ำแข็งกรีดไปตามสันหลังยามที่เขากระตุกยิ้มตามด้วย

ไม่ต้องรอให้เขาพูด ก็รู้ได้ว่าอันตรายใกล้เข้ามา หญิงสาวสะบัดแขนออกแล้วหันไปเปิดประตู แต่เขมราชกดล็อกไวกว่า ใบหน้าสวยหันมาจ้องเขา

“ปล่อยฉันลง”

“ไม่”

“เฟลม!”

เขามองเธอด้วยแววตาเรียบนิ่ง ราวเป็นคนละคนกับปีศาจร้ายที่หมายห้ำหั่นให้เธอสิ้นลมหายใจ แล้วหันไปขับรถหน้าตาเฉย พอเธอเข้ายื้อแย่งพวงมาลัยกลับโดนสะบัดออก แถมเขายังเร่งความเร็วและแกล้งขับส่ายไปจนคนชอบความเร็วอย่างเธอต้องเปลี่ยนมาคาดเข็มขัดนิรภัยแล้วนั่งนิ่ง ๆ แทนโวยวาย

อมายามองผ่านกระจกออกไปยังทิวทัศน์ของเมืองหลวงยามค่ำคืน หัวใจก็หวาดหวั่นกริ่งเกรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

เขากำลังจะพาเธอไปที่ไหน...

นี่ไม่ใช่เส้นทางที่เธอบอกเขาว่าต้องการจะไป...

* * *

จุดหมายปลายทางของเขมราชคือเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง มีทางเข้าและลิฟต์ส่วนตัวสำหรับนำรถขึ้นไปจอดในโรงจอดรถลอยฟ้าของห้องเขา ไม่นานรถทั้งคันก็ขึ้นมาอยู่ในห้องกระจกรอบทิศทาง เบื้องหน้าคือประตูกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นทุกอย่างในห้อง ตกแต่งอย่างมีสไตล์ ซึ่งคนระดับเธอไม่มีปัญญาเอื้อมถึง ส่วนด้านหลังเผยให้เห็นทิวทัศน์เมืองหลวงยามค่ำคืน

อมายาจึงไม่มีทางหนี แม้แต่กระโดดลงไปยังทำไม่ได้ เพราะจากตรงนี้เธอคิดว่ามดสักตัวก็ไม่อาจเล็ดลอดออกไป

“ลงมา”

“ไม่! ฉันจะกลับบ้าน”

ที่ปลอดภัยสุดท้ายก็คือในรถ แต่เขาไม่ปล่อยให้เธอทำตามใจ ก้มลงไปช้อนร่างเธอขึ้นอุ้ม หญิงสาวทั้งหวีดร้องทั้งดิ้นเร่า หากก็เป็นได้แค่ความรำคาญเล็ก ๆ สำหรับคนตัวใหญ่อย่างเขา

เขมราชอุ้มเธอผ่านห้องรับแขกของห้องหรูขนาดสองชั้น ตรงไปยังห้องนอนชั้นล่าง ยิ่งทำให้เธอหวาดกลัวจนดิ้นสุดแรงเกิด แถมยังกัดไหล่เขาชนิดที่ว่าจะเอาให้เนื้อหลุด จนคราวนี้จะร่วงตกแล้วจริง ๆ

“โอ๊ย!”

อั่ก!

เขาปล่อยร่างแบบบางลงกระแทกพื้น ถึงจะมีพรมราคาแพงรองรับ หากมันไม่เพียงพอจะลดแรงกระแทก เขมราชถูแขนตัวเองยิก ๆ มองเธอด้วยแววตาไม่พอใจ เห็นหญิงสาวงอก่องอขิงก็นึกสมน้ำหน้า

ดิ้นดีนักก็ควรเจ็บเสียบ้าง

แต่เจ็บเท่านี้คงไม่ถึงตาย...

เขากลับไปล็อกประตูห้องนอน เป็นอีกครั้งที่หญิงสาวต้องตกใจจนรู้สึกเหมือนหัวใจหล่นหาย อย่าว่าแต่จะหนีไปจากเขาเลย แค่จะพาตัวเองลุกขึ้นยังทำไม่ไหว

“จะข่มขืนฉันเหรอ?”

เธอถามอย่างตรงไปตรงมา เขมราชยักไหล่ ก่อนจะเข้ามาลากเธอขึ้นไปบนเตียง เหมือนเป็นสิ่งของที่ไม่จำเป็นต้องถนอม อมายานึกถึงคำพูดเขาที่ว่าเธอเหมือนถุงขยะแล้วก็คิดว่าไม่มีครั้งไหนที่จะใช่เท่าครั้งนี้

“คิดว่ายังไง”

สองแขนเธอถูกกดลงกับที่นอน โดยที่เขาขึ้นมานั่งคร่อม แต่ถึงหวาดกลัวสุดใจอมายาก็จ้องกลับเขาอย่างไม่ยอมแพ้

“คุณมันบ้าไปแล้ว คุณจะทำแบบนั้นกับผู้หญิงที่ฆ่าลูกเมียคุณเหรอ? ตอนนี้คุณไม่ได้เมานี่ คุณทำได้เหรอ? คุณไม่ทำหรอก”

“ก็ไม่แน่ ถ้ามันจำเป็นต้องทำ”

เขาใช้คำว่าจำเป็นต้องทำ...

เขาต้องการอะไรกันแน่ ก่อนหน้านี้ยังบอกให้เธอเลิกพยายามให้เขากลับมารักอยู่เลย นี่จะมายัดเยียดตัวเองให้เธอทำไมกัน

ยังไม่ทันจะได้คำตอบ เขาก็ฉกใบหน้าลงมาบดจูบเรียวปากสวยจนเธอสัมผัสถึงเลือด ลามเรื่อยลงไปตามปลายคางเรียว ฝากรอยดูดไว้ที่ซอกคอจนเธอเจ็บร้าวไปหมด แล้วค่อยลงมือฉีกกระชากเสื้อที่ขาดอยู่แล้วให้ขาดออกจากกัน ตามด้วยชุดชั้นในที่เป็นปราการด่านสุดท้าย

“ไอ้เหี้ย ไอ้สารเลว ฮือ... ไอ้ชั่ว อย่าทำกับฉันแบบนี้”

อมายาสูญเสียการควบคุมตัวเองแล้วก่นด่าเขาอย่างบ้าคลั่ง เขมราชเม้มปากมองเรือนร่างเย้ายวนที่เขาเพิ่งมีโอกาสได้มองขณะมีสติ ทำให้เขาเผลอกลืนน้ำลายลงคอ

เธอสวยงามไร้ที่ติ... จนเขาไม่อยากให้ใครแตะต้อง ยิ่งคิดว่าเธอมีเจ้าของคืออดีตเพื่อนสนิทของเขา เขมราชก็ร้อนรุ่มในใจ

แต่ในความงดงามของเธอกลับมีภาพมีนรญาซ้อนทับอยู่ ความรู้สึกผิดเลยกระแทกอัดเข้ามาในใจ จนเขาอยากล้มเลิกความตั้งใจไปเสียอย่างนั้น

แต่ยังก่อน...

ยังไม่ใช่ตอนนี้...

ร่างใหญ่โน้มลงไปฝากรอยดูดตามเนื้อตัวขาวผ่องซึ่งมีกลิ่นหอมผสมกับกลิ่นเหงื่อจาง ๆ ของเธอ รอยแล้วรอยเล่า... จนแทบไม่เหลือช่องว่างให้เขาทำอีก

นั่นแหละเขาถึงพอใจแล้วผละออก ทิ้งให้อมายาร่ำไห้กอดตัวเองอยู่บนเตียง แน่นอนน้ำตาของเธอมีผลข้างเคียงต่อหัวใจเขา

เขมราชมองเธอค่อย ๆ เอื้อมมือไปคว้าผ้าห่มแล้วเจ็บหนึบในอก แต่พอนึกถึงหน้าเมียรักแล้วก็ตัดมันออกไปได้

“อย่ามาทำสำออย ฉันไม่ได้ข่มขืนเธอจริง ๆ ซะหน่อย”

“แล้วมันต่างกันตรงไหน” เธอสะอื้นถาม

“ตรงไหนน่ะเหรอ” ชายหนุ่มโน้มลงมาใช้ปลายจมูกคลอเคลียพวงแก้ม แล้วกระซิบเสียงเย็น “อยากให้ฉันทำให้ดูไหมว่าตรงไหน”

อมายาผลักเขาออกสุดแขนก่อนมุดใบหน้าลงกับที่นอน ความเจ็บปวดที่เขามอบให้พาให้ใจหวนคิดถึงสัมผัสนุ่มนวลที่เคยได้รับเมื่อยังรักกัน

ริมฝีปากอ่อนนุ่มนั้นบรรจงจูบผิวแก้มเธอช้า ๆ อย่างถนอมสุดใจ... มาเวลานี้เขากลับทำร้ายให้เธอเจ็บปวดเหมือนตายทั้งเป็น ยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอนั่น เธอก็อยากตายไปเสียให้พ้น ๆ

เขมราชตรงไปยังตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบเสื้อยืดกับกางเกงบอลออกมาโยนให้เธอ

“อาบน้ำแต่งตัวซะ ฉันมีเซอร์ไพรส์”

อมายาสะอื้นเงียบ ๆ แต่ความเจ็บปวดที่กำลังโห่ร้องอยู่ในอกทำให้น้ำตาไหลพรากจนเปียกชุ่มผ้าห่มผืนบางที่ดึงมาคลุมกาย

ไม่ว่าจะเป็นนิกรหรือเขมราช พวกเขาก็เลวร้ายกับเธอไม่ต่างกัน ผิดกันตรงที่เธอคงเจ็บน้อยกว่าหากคนที่ทำแบบนี้ไม่ใช่คนที่เธอรัก

หญิงสาวปิดเปลือกตาลงอย่างอ่อนล้า เหนื่อยเหลือเกิน... ขอเธอพักสักเดี๋ยวได้ไหมแล้วจะทำอะไรกับเธอต่อก็สุดแล้วแต่ใจเขาเลย

ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปนานเท่าไหร่ รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่เขมราชอุ้มเธอเข้ามาในห้องน้ำ ร่างกึ่งเปลือยดิ้นรนเท่าที่มีแรง แต่กลับสร้างเพียงความรำคาญใจให้เขาเท่านั้น

“ที่นี่ห้องฉัน ฉันบอกให้เธออาบน้ำ เธอก็ต้องอาบ”

“ฉันอยากกลับบ้าน”

“ได้” เขาก้มมองคนที่งัวเงียในอ้อมแขน “แต่ต้องหลังจากที่ฉันเสร็จธุระ”

อมายาไม่อาจคาดคะเนได้เลยว่า ‘ธุระ’ ของเขาหมายความอย่างไร แต่จังหวะนี้ได้อาบน้ำเสียหน่อยก็คงดี