14 – หลวงพ่อเจ้าขา

14 – หลวงพ่อเจ้าขา

เหนือหัวคล้อยร่างลงประกบปากสาวช่างเจรจา เมื่อคืนกลับมาเจอสาวน้อยนอนหลับสนิททิ้งเขาไว้ให้นอนตาค้าง

“อืม เห็นไหม อืม ไม่เห็นเป็นไรเลย อืมม”

“อื้อ พะ พี่เหนือหยุดก่อน”

“อืม อีกนิดนะ ขออีกนิด ให้เจ้านั่นทำความรู้จักน้องสาวเสียหน่อย”

ดวงฤทัยตาโตมือยันหน้าอกแต่กลายเป็นคว้าเอายอดหัวนมของเหนือหัวไว้จนชายหนุ่มด้านบนครางเบา

“ถ้าขืนซนจะโดนดีเอานะน้องดวง อยู่เฉย ๆ ให้น้องชายพี่ทำความรู้จักน้องสาวของดวงสะดีดี”

“อื้อ อื้อ”

มือเล็กกำเนื้อหน้าอกแน่นยามร่างสูงดันกายแกร่งชิดกายสาว แม้มีกางเกงขาสั้นที่เธอหยิบมาใส่จากในตู้เมื่อคืนขวางกั้นไว้ แต่ท่อนเนื้อลุกชันอุ่นจัดจนแผ่ไอร้อนบนกายสาว  ลำแขนกำยำสอดใต้ลำตัวอ่อนนุ่มเลื่อนมือลงไปใต้สะโพกเล็กผายทาบตรึงไว้ไม่ยอมให้ขยับหนี

ปากหนาดูดกลืนซับเสียงครางหวานแหลม ลิ้นตวัดเกี่ยวจนดวงฤทัยไม่อาจหลีกพ้นยินยอมให้เขาชิมรสชาติในโพรงปากเธอจนทั่ว

อกแกร่งใต้ฝ่ามือเล็กทำให้เธอรับรู้ถึงแรงรัวถี่ของหัวใจคนด้านบน เหนือหัวเลือดสูบฉีดไปทั่วร่าง ความทรมานแสนหวานที่เขาจงใจทำมันยังดำเนินต่อไปบดเคล้นแก่นกายแข็งถูไถเนินอ่อนนุ่มซอกหลืบแห่งอิสตรี  ขยับคลึงวนเนื้อสาวจนความเปียกชื้นซึมออกเนื้อผ้า

กายสาวใต้ร่างแอ่นหยัดร้องคราง เขาทั้งสูดลมหายใจสะกดกลั้นความต้องโจนจ้วง ทั้งควบคุมตนเอง ทั้งยังกระหน่ำเบียดท่อนแข็งลงไป

“ดีไหม ดวงอยากเสร็จไหมคนดี”

“อื้อ มะ ไม่ ดวงไม่เข้าใจ อื้อ”

ดวงตาคมกล้าเปี่ยมล้นแรงพิศวาสหลุบตามองดวงหน้างดงามที่แหงนขึ้นตามแรงอารมณ์ เหนือหัวคลึงทั่วเนิน

“พี่ทำให้ดวงเสร็จได้แม้ว่าไม่ต้องเข้าไปข้างใน ให้พี่ทำให้ไหม ดวง ฮื้อ อยากเสร็จไหม”

ดวงฤทัยส่ายหน้า สิ่งที่เหนือหัวพูดคราแรกยังไม่กระจ่างชัดมากนัก แต่พอเขาเอ่ยถามขึ้นครั้งที่สอง เธอจึงเข้าใจแจ่มแจ้ง

“มะ ไม่ พี่เหนือต้องหยุดแล้ว ดวงอยากให้พี่เหนือหยุด”

กายแกร่งคลึงช้าลงโน้มกายลงจูบดูดดื่มเนิ่นนานอีกครั้งก่อนรีบผละออกจากร่างเล็กกระทั่งพลิกไปนอนหงาย

“ดวงลุกไป รีบไป!!”

เสียงทุ้มต่ำพร่าแม้กระทั่งเธอเองยังรับรู้ว่าเหนือหัวกำลังหนักหน่วงจากอาการอดกลั้น เธอรีบพลิกตัวลงจากเตียง รีบวิ่งไปยังห้องน้ำ

ปัง!!

เหนือหัวยังนอนนิ่งใช้ท่อนแขนก่ายใบหน้าปิดลำแสงที่ลอดเข้ามา ค่อยผ่อนลมหายใจสะกดกลั้นอารมณ์ ความต้องการพุ่งตัวสอดใส่มีมากเสียจนเขาแปลกประหลาดใจ

ดวงฤทัยใบหน้าแดงซ่านถึงลำคอ มือเล็กสะเปะสะปะไม่ประสาอ่อนหัด  พ่อเลี้ยงนฤนารทคงไม่ค่อยได้ทำการบ้านสักเท่าไร อาจเพราะอายุมากแล้ว คิดได้จึงยิ้มพรายลุกขึ้นนั่ง ก่อนคว้าบุหรี่ไปด้วยขณะเดินออกไปยังระเบียงเล็กห้องแต่งตัว

กายแกร่งยืนริมหน้าต่างเล็กทอดสายตาไปยังหุบเขาด้านหน้า อัดบุหรี่เข้าแรง พายุพิศวาสสงบลงแล้วแต่คงสงบได้ไม่นาน เพราะเพียงได้กลิ่นกายสาวเจ้าน้องชายก็ดีดแข็งใต้กางเกงทันที

สามเดือนนับจากนี้เขาคงเสมือนตกนรกทั้งเป็น

อาทิตย์ต่อมาหลังจากที่ดวงฤทัยและเหนือหัวได้ตกลงกันเป็นที่เรียบร้อย ดวงฤทัยจึงกลับมาฟาร์มสินธุเพื่อเตรียมทุกอย่างให้พร้อมรับนักท่องเที่ยวจากโรงแรมทั้งสามแห่งของเหนือหัว

“แม่เลี้ยง แม่เลี้ยงเจ้า”

เสียงตะโกนเรียกของแม่บ้านวิ่งตัดลานมายืนตะโกนอยู่เชิงบันไดเรือน

“มีอะไรเอะอะเสียงดัง”

“แม่ดวงใจ มีทัวร์มาเจ้า ปะเลอะปะเต๋อเลยเจ้า”

ดวงใจรีบวิ่งออกไปมองนอกรั้ว จึงเห็นรถตู้จอดอยู่หนึ่งคัน มีชาวต่างชาติลงจากรถห้าหกคน ไม่ได้เยอะอย่างที่แม่บ้านตื่นตกใจ

“มากันแค่นี้ตกใจไปได้ ไป! ไปเตรียมต้อนรับแขก หาน้ำหาท่า”

ขณะที่ดวงใจกำลังเดินออกไปรับนักท่องเที่ยว พลันเห็นลูกสาวเดินลงจากเรือนตรงมาพอดี ดวงฤทัยยิ้มกว้างดีใจ

“เดี๋ยวดวงจัดการต่อเองค่ะ คุณแม่ไปดูเรื่องอาหารดีกว่า”

“จ๊ะลูก”

ดวงใจแม้ว่าแปลกใจแต่ด้วยอารมณ์ตื่นเต้นเลยมองข้ามเรื่องนักท่องเที่ยว รีบเตรียมขนมของว่าง

แม้ว่าคณะที่มามีเพียงไม่กี่คน แต่ทางฟาร์มไม่ค่อยได้รับนักท่องเที่ยวมานานแล้ว จึงขลุกขลักบ้างเล็กน้อย หากแต่ผ่านไปได้ด้วยดี และต่างซื้อผ้าไหมกลับไปกันคนจะหลายชิ้น ดวงฤทัยมองแม่ที่ยังนั่งยิ้มไม่หุบหลังจากคณะท่องเที่ยวกลับไปนานแล้ว

“เออ ดวง ทำไมนักท่องเที่ยวถึงรู้จักฟาร์มเราได้ล่ะ”

ดวงใจรีบเอ่ยถามเมื่อนึกขึ้นได้ วางมือจากจานที่ผักสดที่เตรียมทำผัดผักสำหรับมื้อเย็นหันมามองลูกสาวที่ยังนั่งยิ้ม

“เมื่ออาทิตย์ที่แล้วดวงเข้าเมืองไปคุยกับทางโรงแรมมาค่ะ ทางโรงแรมจะส่งนักท่องเที่ยวมาโดยหักเปอร์เซ็น แต่ยังไงเราก็ถือว่าคุ้มค่ะแม่”

“อ้อ! ถึงว่า แม่ก็นึกสงสัยว่าพวกฝรั่งรู้จักฟาร์มเราได้ยังไง”

“ฮ่า ฮ่า แม่คะ ฝรั่งไม่รู้จักหรอกค่ะ แต่คนพามาน่ะรู้จัก อีกเรื่องนะคะ ดวงยังไม่ได้บอกแม่ ต่อไปทุกเสาร์อาทิตย์ดวงจะเข้าไปนอนที่คุ้มเจ้าจอมอินนะคะ”

“อ้าว แล้วใครจะคอยดูแลพวกนักท่องเที่ยว แม่พูดภาษาอังกฤษไม่เป็นหรอกนะ”

“เดี๋ยวดวงจ้างคนมาค่ะ คุณแม่ไม่ต้องห่วง”

ดวงใจค่อยยิ้มออกมาเอื้อมมือไปหยิบชะอมมาเด็ดเอาแต่ยอด

“แล้วดวงเข้าไปนอนที่คุ้มทำไมล่ะ มีอะไรหรือเปล่า”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เข้าไปเคลียร์บัญชีกับโรงแรม”

“อือ ก็ดีนะ ปล่อยแต่คนแก่อยู่เฝ้าคุ้ม ดวงไปจะได้ดูแลบ้านด้วย”

“ค่ะแม่”

ดวงฤทัยเอื้อมมือไปหยิบชะอมมาเด็ดช่วยแม่ ใจนึกถึงเหนือหัวชายหนุ่มร่างสูงเอาแต่ใจ พลันหน้าแดงซ่านขึ้นจนแม่ดวงใจลอบสังเกตเห็น โดยที่ตัวลูกสาวไม่รู้ตัวเลยสักนิด

ดวงฤทัยยืนตรงชานบ้านชะโงกมองออกไปนอกรั้วฝั่งด้านคุ้มเวียงอิน เสียงเอะอะของคนงานมากันแต่เช้าตรู่ เธอออกจากฟาร์มสินธุตั้งแต่เมื่อคืนนอนค้างที่เรือน ตั้งใจว่าสายสักหน่อยจึงจะโทรศัพท์หาเหนือหัวว่าจะให้เธอไปหาที่บ้านหรือโรงแรม

“เสียงคนงานค่ะคุณดวง ทางบ้านนั้นไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร”

เธอละสายตาออกมาเมื่อได้ยินเสียงหลินหลานสาวของแม่อุ๊ยคำเอ่ยขึ้นมาจากบันไดบ้าน เด็กสาวถือถาดดอกไม้ไหว้พระขึ้นมาด้วย

“วันนี้วันพระเหรอ พี่ลืมไปเลย แล้วนี่พวกเขาเริ่มเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร”

“เริ่มเข้ามากันได้สองสามวันแล้วค่ะ คุณดวงจะถวายเองไหมคะ”

“เอาสิ ไม่ได้ไหว้พระที่บ้านนานแล้ว”

ดวงฤทัยยื่นมือออกไปรับถาดใส่ดอกไม้แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังห้องพระฝั่งตะวันออก ซึ่งตอนนี้ย้ายมาไว้ยังห้องเดิมของคุณยายเฟื่อน ในใจยังติดคิดเรื่องคนงาน นี่แสดงว่าพี่พฤกษ์คงขายคุ้มให้กับเขาไปแล้ว และเหนือหัวคงเตรียมการมาได้สักระยะหนึ่ง พอบรรลุเป้าหมายก็ลงมือทันที ช่างเป็นคนที่น่าหวาดหวั่น เธอจะต่อกรกับเขาได้หรือ?

ร่างเล็กค่อยนั่งลงตรงหน้าโต๊ะหิ้งพระใหญ่ของบ้าน ถวายดอกไม้และน้ำ จากนั้นจึงเอ่ยบทสวดบูชาพระรัตนตรัย คำถวายดอกไม้และน้ำ ใช้เวลาไม่นานมากนักและถึงแม้จะไม่ค่อยได้ทำ แต่คุณยายสอนให้ทำสิ่งนี้มาตั้งแต่เด็กทำให้เธอยังจำได้ไม่ลืมทำอย่างคล่องแคล่ว หลังจากนั้นจึงกราบลงกับพื้นก่อนนั่งแหงนหน้าขึ้นมององค์พระพุทธสิหิงค์จำลององค์ขนาดหน้าตักเก้านิ้ว ซึ่งถือว่าเป็นพระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมืองแผ่นดินล้านนามาช้านาน

“หลวงพ่อเจ้าคะ ตั้งแต่ลูกเกิดมาลูกก็ต้องอยู่ใต้อาณัติ การบังคับของผู้อื่นมาตลอดเวลา เป็นลูกภรรยาคนที่สอง ต้องการอะไรลูกต้องดิ้นรนหาเอาเองจึงจะได้มา ลูกถูกสอนว่าต้องกตัญญูต่อผู้ให้กำเนิด แล้ววันหนึ่งพ่อได้ตัดสินใจยกลูกให้กับผู้ชายแก่คราวพ่อ โดยที่ลูกไม่สามารถหลุดพ้นได้เพราะลูกรักแม่ ลูกจึงอาศัยการต่อรองจากความโลภของพ่อบังเกิดเกล้า แลกกับอิสรภาพของแม่ ของคุ้มที่ลูกเติบโตมา ลูกไม่รู้ว่าลูกได้ตัดสินใจถูกไหม”

พระพุทธรูปองค์ใหญ่ด้านบนยังคงนิ่งสงบส่องแสงประกายสีทองจากการหมั่นขัดดูแลรักษาของแม่อุ๊ยคำ ดวงฤทัยถอนหายใจกลัดกลุ้ม

“มาตอนนี้มีผู้ชายคนหนึ่งซึ่งลูกคิดว่าตัวเองคงมีใจให้แก่เขาพอสมควร เขามีอำนาจเหนือลูกเพราะลูกต้องการเงิน ลูกต้องการคุ้มหลังนี้ ลูกจึงทำการต่อรองอีกครั้ง เพื่อแลกกับสิ่งที่อยากได้ ลูกอยากรู้ว่าลูกทำถูกหรือเปล่า”

“ยังมีอีกเรื่องที่ลูกไม่กล้าบอกเขา ถ้าลูกกับเขาต้องการลงเอยกันในอนาคต ลูกจะทำยังไงกับสัญญาที่ ...”

ดวงฤทัยหยุดพูด นิ่งคิดแทน ความเงียบสงัดภายในห้องพระยามเช้าที่แว่วเสียงคนทำงานจากบ้านข้างเคียง บัดนี้ไร้เสียงตอบกลับจากพระพุทธรูป มีเพียงเสียงในใจของเธอเท่านั้น

เธอทำไปเพราะเงินหรือเพราะหัวใจเธอเองกันแน่