บทที่ 6 แต่งกับไก่ตามไก่ แต่งกับสุนัขย่อมต้องตามสุนัข ตอนปลาย

ข้ารับใช้และนางกำนัลคนอื่นๆ รีบหันหลังหนี ไม่กล้าแอบมองเจ้านายใกล้ชิดกัน ‘ว้าย มาเกี้ยวกันต่อหน้าแบบนี้ พวกบ่าวเขินนะเจ้าคะ’

แม้แต่องครักษ์และเหวินนกงกงยังต้องรีบหันหน้าไปทางอื่น แสร้งทำเป็นชมดาวชมเดือนไปเรื่อย

“หานจิ้ง หานเย่ คืนนี้ดาวสวยนะ พวกเจ้าว่าไหม” เหวินกงกงชี้มือชี้ไม้ไปยังท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเมฆครึ้มไม่มีดาวสักดวง!

ในขณะที่บ่าวไพร่กำลังเขินกันตัวแทบแตก มู่ซูซินมุมปากกระตุกไม่หยุด นึกไม่ถึงว่าคนตัวโตจะมาไม้นี้ แล้วไหนบอกจะไม่ยอมเข้าหอกับนางไง แล้วการที่มาขอนอนด้วยแบบนี้ มันหมายความยังไงกันเนี่ย โอ้ย ลิลลี่สับสน

นี่มันท่านอ๋องไบโพล่าชัดๆ! จะปฏิเสธตรงๆก็คงไม่ได้เสียด้วย ไม่งั้นมีหวังงานใหญ่เข้าแน่ๆ ลองหาข้ออ้างอื่นก็แล้วกันเผื่อจะได้ผล

“แต่ว่า ที่นี่ไม่มีเสื้อผ้าอาภรณ์ให้ท่านอ๋องผลัดเปลี่ยน ซินเอ๋อร์เกรงว่า…” ยังไม่ทันที่นางจะได้พูดจบ สุรเสียงทุ้มต่ำพลันดังขึ้นแทรก “หานจิ้ง ไปเอาชุดนอนกับชุดที่ข้าต้องใส่พรุ่งนี้มา คืนนี้ข้าจะค้างกับพระชายา”

ม่ายยยยยย!!! มู่ซูซินกรีดร้องในใจเสียงดัง ปล่อยให้คนตัวโตโอบเอวกลับเขาไปในเรือนด้วยอาการสติหลุดลอย

สาวใช้สองลี่รีบรุดเข้าไปในเรือนนอนเพื่อเตรียมอ่างน้ำอุ่นให้เจ้านายได้ใช้อาบก่อนเข้านอน

เวลานี้เรือนกายสูงของเฟิ่งเสวียนจี ยืนตระหง่านอยู่หน้าฉากกั้นซึ่งด้านหลังคืออ่างอาบน้ำใบใหญ่มีไอน้ำลอยฉุย บนผิวน้ำโรยด้วยกลีบกุหลาบหลากสีสัน

เจ้าของดวงพักตร์หล่อเหลาจ้องมองร่างบางที่เหมือนยังไม่ได้สติดีสักเท่าไหร่ด้วยแววตาขบขัน

“ชายารัก มัวยืนทำอะไรอยู่ มาช่วยปรนนิบัติสามีอาบน้ำทีสิ” รับสั่งจบก็ยืนกางแขนออกรอให้มู่ซูซินช่วยถอดเสื้อผ้า

มู่ซูซินทอดถอนใจให้กับชะตากรรม เห็นทีวันนี้นางคงก้าวขาผิดข้างออกห้องตั้งแต่เช้า ถึงถูกเจ้ากรรมนายเวรตามตอแยไม่เลิกจนถึงตอนนี้

ร่างระหงเดินก้มหน้าเข้ามาหาคนตัวโตนิสัยเสียโดยไม่พูดไม่จา กำลังท่องยุบหนอพองหนออยู่ในใจอย่างเงียบๆ

ทว่าอีกฝ่ายกลับเข้าใจว่านางกำลังเขินที่ต้องถอดอาภรณ์ให้เขา เห็นอย่างนั้นจึงแกล้งส่งเสียงเร่งเข้าไปอีก

“เร็วเข้าสิ อย่ามัวชักช้าเปิ่นหวางเริ่มง่วงนอนแล้วนะ”

“เพคะ” เจ้าของเสียงหวานรีบเดินเข้ามาใกล้ อ้อมแขนไปด้านหลังร่างสูงเพื่อปลดเข็มขัดออกก่อน จากนั้นจึงถอดเสื้อคลุมผ้าไหมเนื้อดีสีน้ำเงินออก ถัดมาคือเสื้อตัวในสีดำ ทันทีที่ปลดเชือกมัดข้างลำตัว สาบเสื้อแหวกให้เห็นรูปร่างแข็งแกร่งสมส่วนของหนุ่มวัยฉกรรจ์

เมื่อได้ประจักษ์เรือนกายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ร่มผ้าของเฟิ่งสวียนจี มู่ซูซินถึงกับลอบกลืนน้ำลายไปอึกใหญ่

‘อื้อหือ ขาวจั๊วะน่าเจี๊ยะ กล้ามอกแน้นแน่น อุ้ย จุกนมสีชมพูน่ารักเชียว กรี๊ด ซิกแพ็คเน้นๆ หุ่นน่ากินมากพ่อคุณเอ้ย…ลิลลี่ใจเย็นๆ อย่าโดนผู้ชายล่อลวงง่ายๆแบบนี้สิ ท่องไว้ว่าคนตรงหน้าคือทรราช ไม่ใช่พระเอกสายอบอุ่นในนิยาย’

นางรีบห้ามความคิดสัปดนเน้นย้ำกับตนว่าฉีอ๋องคือทรราช ไม่ใช่พ่อไมโครเวฟ!

ร่างบางไม่รู้ว่าผิวขาวผ่องของตนเป็นสีแดงก่ำตั้งแต่คอไปจนใบหู นางไม่กล้าเงยหน้ามองตาคนตัวโตเพราะกำลังเขินมาก เมื่อช่วยถอดเสื้อตัวในให้เขาเสร็จ ก็รีบถอยกรูดออกมา “เสร็จแล้วเพคะ”

“กางเกงล่ะ ไม่ถอดให้รึ?”

เอาจริงดิ!

คำถามนี้มู่ซูซินรีบตอบกลับไปอย่างไม่ต้องคิด “รบกวนท่านอ๋องถอดเองดีกว่าเพคะ ซินเอ๋อร์เกรงใจไม่กล้าถอดให้ กลัวเจอ เอ่อ…” หยุดคิดไปชั่วอึดใจว่าเรียกตรงนั้นของเขาว่าอะไรดี “หนอนน้อย ของท่านอ๋องเพคะ” เรียกแบบนี้แล้วกันดูไม่ลามกดี

เพียงแต่…

“…” เฟิ่งเสวียนจี นางกำลังดูถูกลูกชายเขาว่าเป็นหนอนน้อย! บังอาจนัก! ลูกผู้ชายฆ่าได้หยามไม่ได้!

“มาถอดกางเกงให้เปิ่นหวางเดี๋ยวนี้!” สุ้มเสียงที่ใช้เจือความขุ่นเคืองอยู่หลายส่วน

“ก็ได้เพคะ” คนตัวเล็กตอบรับเสียงอ่อย ขยับขาเข้ามาหาเขาอีกครั้ง ยกมือสั่นเทาแก้เชือกผูกเอวกางเกง จากนั้นรีบหลับตาปี๋คลายมือของตนออก ปล่อยให้ปราการด่านสุดท้ายของเฟิ่งเสวียนจีร่วงลงพื้น

“เสร็จแล้วเพคะ เชิญท่านอ๋องอาบน้ำได้ ซินเอ๋อร์จะไปรอด้านนอกนะเพคะ” พูดจบก็ก้าวถอยเตรียมเผ่นหนี

“เดี๋ยว! ลืมตาขึ้นมามองเปิ่นหวาง” เฟิ่งเสวียนจีไม่ยอมปล่อยนางออกไปจากตรงนั้นง่ายๆ นางต้องเห็นว่าลูกชายเขาไม่ใช่หนอนน้อย!

“ไม่เพคะ” ศีรษะเล็กส่ายไปมาเป็นพัลวัน

“เปิ่นหวางบอกให้ลืมตามองอย่างไรเล่า!“

“ซินเอ๋อร์ไม่กล้าเพคะ” นางกลัวกำเดาพุ่งไม่ใช่อะไร

“เจ้ากล้าขัดคำสั่งเปิ่นหวางอย่างงั้นรึมู่ซูซิน!” น้ำเสียงของเขาเย็นชาแฝงการข่มขู่ชัดเจน

มู่ซูซินที่ยังหลับตาปี๋ส่ายศีรษะดิก ยืนยันว่าอย่างไรตนก็ไม่ยอมลืมตาเด็ดขาด เหตุผลที่แท้จริงเพราะนางกลัวเห็นของดีแล้วจะเก็บอาการไม่ทัน แค่กล้ามอกแน่นๆกับซิกซ์แพ็คเน้นๆกำเดาก็แทบพุ่งอยู่รอมร่อ

ทว่าสิ่งที่นางคาดไม่ถึงพลันบังเกิด วงแขนแกร่งของร่างสูงช้อนนางลอยหวือขึ้นจากพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัวอีกครั้ง

“ว้าย ท่านอ๋องปล่อยซินเอ๋อร์ลงนะเพคะ” ดวงตากลมโตคู่งามเปิดขึ้น จ้องดวงพักตร์หล่อเหลาอย่างตื่นตระหนก นี่ฉีอ๋องเห็นนางเป็นตุ๊กตาหรืออย่างไรถึงอุ้มได้อุ้มดี!

“หึ! ทีนี้ยอมลืมตาได้แล้วรึ” รับสั่งเสร็จก็พาคนตัวเล็กลงไปในอ่างน้ำอุ่นใบใหญ่พร้อมกับตน เสื้อผ้าของมู่ซูซินเปียกลู่ไปกับเรือนกายทันที หากนางกลับไม่สนใจเพราะกำลังโมโหคนตัวโต

“ท่านอ๋องทำแบบนี้จะเกินไปหน่อยแล้วนะเพคะ!” นางแหวใส่เขาเสียงเขียว จ้องดวงเนตรคู่คมเขม็งอย่างลืมตัว

เฟิ่งเสวียนจีคล้ายมองเห็นลูกแมวน้อย กำลังพองขนขู่ฟ่อใส่พยัคฆ์ตัวโตอย่างไม่กลัวตาย หัวใจรู้สึกคันยุบยิบ เกิดอาการหมั่นเขี้ยวอยากกัดแก้มป่องๆของนางสักคำโตๆ

เขาจ้องตานางกลับอย่างท้าทาย กระตุกยิ้มร้าย เปล่งเสียงรับสั่งเหี้ยมเกรียม

“เจ้าอยากบังอาจมาเรียกความเป็นชายของเปิ่นหวางว่าหนอนน้อยก่อนทำไม ทีนี้ดูเสียให้เต็มตาว่ามันใช่หนอนน้อยอย่างที่เจ้าเข้าใจหรือไม่!”

******************