บทที่ 6 แต่งกับไก่ตามไก่ แต่งกับสุนัขย่อมต้องตามสุนัข ตอนต้น

(0;0!) อะไรนะ?! ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด

คำเรียกขานว่า ชายารัก ทำมู่ซูซินสติเกือบหลุด ขนอ่อนทั่วร่างลุกเกรียว รีบก้มหน้าหลุบตามองพื้นคล้ายกำลังเขินอายอย่างแนบเนียน รีบคิดหาวิธีรับมือสถานการณ์น่าสะพรึงที่กำลังเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

“ท่านอ๋องอ่ะ เรียกซินเอ๋อร์แบบนี้ ซินเอ๋อร์ทำตัวไม่ถูกเลยเพคะ”

เมื่อกลางวันยังแกล้งนางอยู่หยกๆ พอตกเย็นเรียกนางว่าชายารักเต็มปากเต็มคำ ตกลงฉีอ๋องเป็นไบโพล่าหรือเป็นพวกหลายบุคลิกกันแน่?

ยามเห็นโฉมงามรีบก้มหน้าซ่อนแววตาตกตะลึง เพราะถูกเขาเรียกขานว่าชายารัก เฟิ่งเสวียนจีกระตุกยิ้มมุมปากดูเจ้าเล่ห์ร้าย แต่กลับทรงเสน่ห์อย่างร้ายกาจ

การได้แกล้งนางกลายเป็นความบันเทิงใจชนิดใหม่สำหรับเขาไปแล้ว

ท่อนแขนแกร่งเปลี่ยนมาโอบเอวบาง ก้มลงกระซิบข้างหูขาวเสียงต่ำพร่า “เจ้าแต่งกับเปิ่นหวางแล้วย่อมต้องเป็นชายารักของเปิ่นหวาง มิถูกต้องหรือ”

มู่ซูซินแทบหลุดกรี๊ด ฉีอ๋องมีร่างสองหลังอาทิตย์อัสดง! แล้วตกดึกจะมีร่างสามรึเปล่าเนี่ย?! แถมวันนี้นางถูกเขากินเต้าหู้ไปหลายหนแล้วนะ

“ท่านอ๋องรับสั่งถูกต้องแล้วเพคะ” เออออห่อหมกไปก่อน จิตแพทย์บอกไว้ อย่าขัดใจคนบ้า

“ดีมาก” รับสั่งพร้อมประคองเอวคนตัวเล็กเดินตามเหวินกงกงไปยังโต๊ะอาหาร

ทันทีที่เจ้านายทั้งสองนั่งลง หานเย่และหานจิ้งรีบทำหน้าที่ตรวจสอบพิษอย่างที่ทำเป็นประจำ เมื่อตรวจทุกอย่างเรียบร้อย บ่าวไพร่จึงขยับถอยห่างออกไป ปล่อยให้เจ้านายใช้เวลาด้วยกันเป็นส่วนตัว

เฟิ่งเสวียนจีขยับตะเกียบคีบอาหารเป็นคำแรก มู่ซูซินจึงขยับมือของตน นางปรนนิบัติเขาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ไม่ว่าจะคีบอาหารหรือรินสุราให้เขา ล้วนทำด้วยตนเอง

ทุกการเคลื่อนไหวของนางนุ่มนวลไหลรื่นเป็นธรรมชาติ ดวงเนตรคู่คมเย็นชาลอบมองด้วยแววตาที่อ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว ทั้งคู่กินข้าวอย่างเงียบๆ เอ่ยสนทนาเพียงแค่ไม่กี่คำตามมารยาท

มื้อเย็นที่เรือนอู่ถงผ่านไปอย่างราบรื่น เฟิ่งเสวียนจีกินอาหารได้มากกว่าที่เขาคิด การมีคนนั่งข้างๆ คอยคีบอาหารรินสุราให้อย่างเอาใจใส่ สร้างความพอใจและไม่ได้น่าอึดอัดอย่างที่คาดไว้แต่ประการใด

หลังกินอาหารเสร็จเรียบร้อย เฟิ่งเสวียนจีจึงรับสั่งถามคนตัวเล็กที่กำลังเช็ดมือให้เขา “ที่เมืองตงเฉิง เจ้าดูแลผู้อื่นเช่นนี้อยู่เป็นประจำหรือ ถึงปรนนิบัติเปิ่นหวางได้อย่างคล่องแคล่ว”

คำถามของอ๋องหนุ่มคล้ายถูกใจเจ้าของใบหน้างามล้ำ รอยยิ้มเปี่ยมสุขไร้การเสแสร้งพลันปรากฏให้เห็น

“ตอนอยู่ที่เมืองตงเฉิง ซินเอ๋อร์กับครอบครัวจะนั่งกินข้าวด้วยกันเกือบทุกมื้อ ซินเอ๋อร์จึงเคยชินกับการดูแลท่านย่า ท่านพ่อท่านแม่ และน้องชายบนโต๊ะอาหารเพคะ” ดวงตาคู่งามทอประกายแห่งความสุข ยามพูดถึงครอบครัวแสนอบอุ่นของตน

คนฟังพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ สำหรับเขา คำว่าครอบครัวอบอุ่นรักใคร่สมานฉันท์ไม่เคยประสบ จากนั้นจึงรับสั่งถึงสิ่งที่ต้องการรู้ และเป็นเหตุผลที่เขามารับมื้อเย็นกับนางในวันนี้

“เปิ่นหวางได้ยินมาว่า ฮองเฮาส่งคนไปช่วยอบรมฝึกฝนเจ้าก่อนแต่งงาน เป็นความจริงหรือไม่”

“เป็นความจริงเพคะ” มู่ซูซินตอบเขาอย่างไม่ปิดบัง

มือใหญ่ของเฟิ่งเสวียนจี เอื้อมมากุมมือนุ่มขาวนวลเนียนที่วางอยู่บนตักของนาง บีบกระชับมือน้อยแน่นขึ้นก่อนเอ่ยประโยคถัดมา

“นางต้องการให้ชายารักของเปิ่นหวางทำสิ่งใด” สุ้มเสียงที่ใช้เย็นเยียบกดข่ม ไอสังหารแผ่ออกรอบกายบางเบา ทว่ามิอาจสั่นคลอนจิตใจของคนข้างกาย

มือนุ่มอีกข้างของหญิงสาว วางทาบลงบนหลังมือใหญ่แล้วเขี่ยเบาๆคล้ายมดไต่ ทำเฟิ่งเสวียนจีรู้สึกจั๊กจี้อย่างบอกไม่ถูก

“ถ้าซินเอ๋อร์ยอมบอก ท่านอ๋องสัญญาได้ไหมเพคะว่าจะเก็บไว้เป็น…ความลับระหว่างเราสองคน” นางขยิบตาให้เขาอย่างซุกซน ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ราวนางจิ้งจอกน้อย

อากัปกิริยาของนางทำคนตัวโตเกิดอาการคันยุบยิบในทรวงอก เหมือนถูกลูกแมวตัวน้อยตะกุยเล่นอย่างไรอย่างนั้น “บอกมาก่อนแล้วข้าจะลองพิจารณาดู”

“ก็ได้เพคะ” ดวงหน้าหวานล้ำยื่นมาใกล้ชายหนุ่ม เปล่งเสียงกระซิบบอก “ฮองเฮาต้องการให้ซินเอ๋อร์…” ลมหายใจอุ่นบางเบาเป่ารดต้นคอแกร่ง กลิ่นหอมสะอาดอ่อนโยนจากกายนางลอยเข้าจมูกคนตัวโต

เฟิ่งเสวียนจีไม่รู้เลยว่าใบหูของเขากลายเป็นสีแดง ขณะที่คนตัวเล็กกำลังส่งเสียงกระซิบข้างใบหู

ท่าทางสนิทสนมชิดเชื้อของทั้งคู่ตกอยู่ในสายตาของบ่าวไพร่ที่อยู่ ณ ตรงนั้น แต่ละคนยืนกลั้นยิ้มแก้มแทบแตกพวงแก้มขึ้นสี คำกล่าวที่ว่า วีรบุรุษยากจะผ่านด่านหญิงงามไม่เคยเกินจริง เพียงแค่แต่งมาวันเดียวก็ทำให้ท่านอ๋องโปรดปรานได้ นี่ขนาดยังไม่ได้เข้าหอนะยังหวานกันขนาดนี้ หากได้เข้าหอแล้วพวกเขาไม่อยากจะคิด! อร๊าย

หลังจากบอกความประสงค์ของฮองเฮาจบ มู่ซูซินก็ขยับมือนุ่มออกจากการเกาะกุมของมือใหญ่ ขยับตัวออกมานั่งตัวตรงตามปกติ หยิบกาสุรามารินเพิ่มใส่จอกให้เขา

“ไยเจ้าถึงยอมบอกความจริง เรื่องที่ฮองเฮาต้องการให้เจ้าเป็นสายลับของนางกับเปิ่นหวางง่ายๆ”

มู่ซูซินวางกาสุราลง ก้มหน้าเล็กน้อยเอ่ยตอบคนตัวโตอย่างเกรงใจ “โบราณว่าไว้ แต่งกับไก่ตามไก่ แต่งกับสุนัขย่อมต้องตามสุนัข ซินเอ๋อร์แต่งให้ท่านอ๋องแล้วย่อมต้องภักดีกับท่านอ๋องเพคะ”

ถ้อยคำของมู่ซูซินแสดงจุดยืนชัดเจนว่า เมื่อนางเป็นชายาของเขาย่อมต้องภักดีกับเขา แต่ประโยคแรกที่นางเอ่ยออกมานี่สิ เฟิ่งเสวียนจีรู้สึกเหมือนถูกหลอกด่าว่าตนเป็นไก่เป็นสุนัขตะหงิดๆ แต่ขี้คร้านจะซักไซร้ไล่เรียงจึงยอมปล่อยไปคราหนึ่ง เห็นแก่ที่นางปรนนิบัติเขาเป็นอย่างดีระหว่างมื้ออาหาร

ครึ่งชั่วยามต่อมาวรกายสูงสง่าจึงลุกขึ้นเพื่อกลับเรือนของตน มู่ซูซินเดินมาส่งเขาหน้าระรื่น เหมือนดีใจที่เขากลับไปได้เสียที เฟิ่งเสวียนจีเห็นแล้วคิ้วกระตุก เปล่งเสียงรับสั่งกับคนตัวเล็กอย่างประชดประชัน

“หึ! ชายารักดูมีความสุขมากนะที่ข้ากลับได้เสียที ถึงได้เดินยิ้มหน้าระรื่นขนาดนี้” หรือเขาจะอยู่แกล้งนางต่อดีนะ

คนฟังมุมปากระตุกยิกๆ อยากกระโดดหยุมหัวคนตัวโตจนมือไม้สั่น ทว่าปรับอารมณ์ได้ทัน รีบแย้มยิ้มแก้ตัวอย่างไหลรื่น “ไม่จริ๊ง ไม่จริง ซินเอ๋อร์ไม่ได้คิดเช่นนั้นเลยนะเพคะ ท่านอ๋องอย่าปรักปรำกันสิเพคะ ที่ซินเอ๋อร์ยิ้มเพราะมีความสุขที่ได้ใช้เวลากับสามีตัวเอง”

“จริงรึ?” สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม

“จริงสิเพคะ”

”แน่นะ?”

“อ๋อ แน่สิ” เอ้ย ไม่ใช่ ไม่ได้กำลังร้องคาราโอเกะเพลงคู่ ลิลลี่เธออย่าสับสน! “ก็ต้องแน่สิเพคะ ซินเอ๋อร์จะกล้าหลอกลวงท่านอ๋องได้อย่างไร” รีบแถต่ออย่างไวเพื่อความเนียน

มุมปากของเฟิ่งเสวียนจียกขึ้นรวดเร็วจนไม่มีใครทันสังเกตเห็น วงแขนแกร่งรวบเอวคอดกิ่วของคนตัวเล็กมาแนบชิด

“ถ้าเช่นนั้น คืนนี้ข้านอนที่นี่กับชายารักก็แล้วกัน เจ้าจะได้มีความสุขยิ่งขึ้นไปอีก ดีหรือไม่”