บทนำ

“แมะ”

“แมะๆ”

“แมะ”

“แมะๆ”

“ขา แม่อยู่นี่ค่ะ คนเก่งอยากได้ชุดนอนพี่หมีเหรอคะ”

มือน้อยสีขาวอมชมพูของฝาแฝดชายหญิงแข่งกันเหยียดสุดแขนมาแย่งชุดนอนลวดลายน่ารักจากมือแม่เพียง ทั้งตัวของเด็กๆ มีแค่แพมเพิส อากาศเย็นลงเด็กๆ เริ่มหนาว ประท้วงด้วยการเหยียดแขนเหยียดขาเร่งแม่ให้ใส่ชุดนอนให้เร็วๆ

“ชุดพี่หมีสีชมพูของน้องพริม น่ารัก”

“ชุดพี่หมีสีน้ำตาลของพี่พลับ ก็น่ารัก”

เพียงพิณเร่งใส่ชุดนอนให้คนน้องก่อนตามด้วยคนพี่ เธอเลี้ยงลูกเองทั้งตอนกลางวันและตอนกลางคืน มีบ้าง ที่เพื่อนวัยเด็กของเธอจะมาช่วยเลี้ยงน้องพลับกับน้องพริม แต่ไม่ทุกวัน เพราะเพื่อนของเธอก็มีลูก มีครอบครัวให้ต้องดูแล

เธอให้ลูกดื่มน้ำนมจากอก อยู่กับลูกทุกวัน มอบความรักความอบอุ่นให้ลูกเท่าที่แม่คนหนึ่งจะทำให้ได้

แก้มเด็กทั้งสองหอมที่สุด เพียงพิณอุ้มเด็กตากลมโตขึ้นมากล่อมทีละคน คนแรกฝาแฝดคนเล็กน้องพริมหลับเร็ว เพียงพิณอุ้มไปวางบนเปลทารก อภินันทนาการจากลุงเต ระบายรอยยิ้มอบอุ่นเมื่อฝาแฝดคนพี่ก็ผล็อยหลับไปเร็วไม่ต่างจากน้องสาว

ขอให้เป็นเด็กเลี้ยงง่ายไปจนโตนะลูกรัก

เพียงพิณปิดประตูให้เด็กๆ นอนในห้องออกมานั่งหลังโต๊ะตั้งคอมพิวเตอร์พกพา เธอเปิดหน้าไมโครซอฟเวิร์ดอ่านนิยายตอนล่าสุดที่เขียนค้างไว้เมื่อสัปดาห์ก่อนและเขียนต่อไม่ได้มาถึงตอนนี้

สายตาเธอว่างเปล่า คิดเนื้อหาตอนต่อไปไม่ได้จนเลยเที่ยงคืนหน้ากระดาษก็ยังว่างเปล่า ลมกลางคืนค่อนข้างเย็น เพียงพิณเดินไปที่หน้ากรอบหน้าต่างไม้เตรียมจะปิดหนีลม แต่ดวงดาวที่ลอยเด่นกลางฟ้าก็เปลี่ยนใจเธอให้หยุดมองมัน

นับจากวันเปิดพินัยกรรมผ่านมาถึงวันนี้ก็ใกล้จะครบสองปีแล้ว

ถ้าเธอไม่สละสิทธิ์การรับมรดก หุ้นทั้งหมดในโรงพยาบาลก็จะตกเป็นของเธอ

เธอคิดผิดไหมนะที่ปฏิเสธการรับมรดก

เธอได้แน่นอน เพราะไม่มีใครอยากแต่งงานกับเธอ

จะว่าดีใจ มันก็ดีใจ

จะว่าน่าสมเพช มันก็น่าสมเพช

สงสารก็แต่น้องพลับน้องพริมต้องมาลำบากไปกับเธอที่ไร้สมบัติ และโตมากับแม่เลี้ยงเดี่ยว ไม่มีพ่อ หรือครอบครัวอบอุ่นเหมือนเด็กคนอื่น ภาพสะท้อนของลูกๆ เหมือนเธอในวัยเด็กไม่มีผิด