ตอนที่ 1/1 คนน่ารำคาญ

‘เสร็จงานแล้วรีบกลับบ้านนะคะ เพียงจะทำอาหารไว้รอ’

กดส่งข้อความด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม เก็บโทรศัพท์ไว้โดยไม่สนใจว่าเขาจะเข้ามาอ่านหรือเปล่า เพราะสุดท้ายแล้วถึงเขาจะห้าม เธอก็รั้นอยากไปอยู่ใกล้ๆ อยู่ดี

ใบขับขี่รถยนต์มาอยู่ในกระเป๋าของเธอนานแล้ว แต่ ‘เพียงพิณ’ ไม่เคยกล้าขับรถยนต์ออกถนนใหญ่ตามลำพัง

เธอชำนาญทาง มาที่นี่ค่อนข้างบ่อยด้วยรถรับจ้างสาธารณะ แต่เธอไม่ชำนาญการขับรถเอาเสียเลย โชคยังดีที่มาถึงจุดหมายปลายทางโดยปลอดภัย ไม่ได้ขับรถไปขูดขีดกับใคร และเสาต้นใหญ่ในลานจอดรถชั้นใต้ดินคอนโดฯ ก็ไม่มีร่องรอยใหม่ทับรอยเก่าที่กระจกรถยนต์ของเธอเคยหักเพราะมันมาแล้ว

จอดรถเรียบร้อยแล้ว เพียงพิณเดินข้ามสะพานลอยไปเลือกซื้อวัตถุดิบสำหรับประกอบอาหารเย็นในห้างสรรพสินค้า เมนูนี้เธอจดมาจากพี่สะใภ้ ฝึกทำที่บ้านจนอร่อยอยากจะทำให้คนรักได้ลองชิม เผื่อว่าเขาจะติดใจรสมือและอนุญาตให้เธอแวะมาหาบ่อยๆ โดยไม่บ่น หรือทำหน้าตาหงุดหงิดใส่ให้หัวใจของเธอห่อเหี่ยว

ซื้อวัตถุดิบมาครบแล้ว เพียงพิณหิ้วของเต็มสองมือกลับมาที่คอนโดฯ ของปัณณ์ รหัสผ่านเข้าห้องเขา เธอรู้ดี เขาจะเปลี่ยนสักกี่ครั้ง เธอก็เดาสุ่มถูกจนได้ ไม่มีอะไรสำคัญที่เกี่ยวกับเขาแล้วเธอจะจำไม่ได้ วันเดือนปีเกิด ตัวเลขที่ชอบ ส่วนสูง สัดส่วน เธอรู้ทั้งหมด

ปัณณ์ถึงได้หลุดปากเรียกเธอบ่อยๆ ว่า ‘มนุษย์เมียจอมตื๊อ’

“แปลกใจล่ะสิ ที่เพียงไม่ทำครัวพี่ปัณณ์ไหม้ ถ้าแอบดูแล้วเกิดหิวก็รีบกลับบ้านนะคะ เพียงจะรอกินข้าวเย็นพร้อมพี่ปัณณ์”

ยกจานอาหารสุดพิเศษไปอวดหน้ากล้องวงจรปิด ฉีกยิ้มแฉ่งเผื่อว่าปัณณ์จะลุ้นผ่านแอปว่าเธอจะเผาครัวเขาหรือเปล่า หรือไม่เขาอาจจะดูความเรียบร้อยภายในห้องย้อนหลัง

เพียงพิณไม่ปล่อยให้ครัวรก เธอเรียนรู้การเป็นแม่บ้านมืออาชีพมาจากพี่สะใภ้ ปัดกวาดเช็ดถูเรียบร้อย สะอาดเอี่ยมทั้งในห้องครัว ห้องนั่งเล่น ไปจนถึงห้องนอนของปัณณ์

เธอจัดที่นอน ลูบหมอน ดึงผ้าห่มให้ตึงก่อนออกมาอ่านต้นฉบับในไอแพดบนชุดรับแขกเพื่อฆ่าเวลาระหว่างรอปัณณ์กลับบ้าน

ถึงจะอยู่ด้วยกันมาหกเดือนในรูปแบบที่ลึกซึ้ง แต่เขายังไว้ตัว และไม่ยอมเปิดรับเธอเข้าไปในชีวิต ปัณณ์ไม่ยอมบอกตารางงานกับเธอ เพียงพิณไม่รู้ว่าเขาเข้าเวรกี่โมง ออกเวรกี่โมง ทำงานวันไหน หยุดงานวันไหน และถ้าวันไหนที่เขาติดผ่าตัดด่วน หรือไปสังสรรค์กับเพื่อน เธอไม่มีโอกาสได้รู้

จะได้เจอเขาก็ต่อเมื่อเธอรอไหว

บางคืนเขากลับบ้านสองทุ่มสามทุ่ม แต่บางคืนที่ดื่มเหล้าเขากลับตีหนึ่งตีสองก็เคยรอมาแล้ว วันนี้ก็เป็นอีกคืนอย่างนั้นเหรอที่เขาจะกลับดึก ดวงตาของเธอเลื่อนไปหยุดอยู่บนนาฬิกาแขวนผนังที่แสดงเวลาสี่ทุ่มครึ่ง แต่ยังไม่มีวี่แววว่าปัณณ์จะกลับมา

เธอโทรหาแล้ว เขาไม่รับสาย ข้อความทางไลน์เธอก็ส่งไป แต่ก็เหมือนเดิม เขาไม่อ่าน ไม่ตอบ

เพียงพิณยิ้มไม่ออก ร่างกายเธอหมดแรงดึงหมอนอิงมากอดด้วยท่าทางเหงาหงอย

ความรักนี่มันเข้าใจยากเสียจริง ทั้งที่ปัณณ์แสดงออกชัดเจนมาตลอดว่ารังเกียจ และไม่คิดจะเอาเธอไปทำพันธุ์ ทำไมเธอยังอยู่ตรงนี้ ทำไมไม่ยอมไปจากเขาสักที

เพราะเธอน่ารำคาญและช่างตื๊อแบบนี้ไง ถึงห้องนี้จะเป็นห้องของเขา แต่มันทำให้เขาไม่อยากกลับมาเพื่อจะได้ไม่ต้องเห็นหน้าเธอ

‘พี่ปัณณ์ติดงานเหรอคะ’

 ‘จะกลับมาตอนไหน’

‘เพียงเตรียมอาหารที่พี่ปัณณ์ชอบไว้’

ปัณณ์มีโอกาสได้อ่านข้อความจากเพียงพิณพริบตาเดียวเท่านั้นเขาปัดทิ้งทันที

‘เจ้าสัวทองดี’ ผู้ปกครองตระกูลทองบริสุทธิ์นอนหายใจรวยรินบนเตียงเล็ก อาการป่วยของท่านไม่ค่อยสู้ดีนักจึงเรียกคนในบ้านมารวมตัวกันเพื่อให้ทุกคนเตรียมใจ ไม่ใช่เวลาที่เขาจะไร้สาระไปกับเธอ มันเป็นเวลาโศกเศร้า

“ปู่ไม่รู้... ว่าปู่จะไปจากทุกคนตอนไหน ปู่ห่วงย่าที่สุด กลัวย่าจะเหงา ปู่ฝากดูแลย่าด้วยนะ บ้านหลังนี้ รวมถึงคนงานทุกคน และธุรกิจทั้งหมดของปู่ คงต้องฝากให้อธิป ปิติ มัลลิกา แล้วก็หลานๆ ทุกคนช่วยกันดูแล...”

หลานๆ ที่อยู่ล้อมรอบเตียงจับมือของท่านไปแนบข้างแก้ม พร่ำขอร้องให้ท่านมีสุขภาพยืนยาว แม้แต่หลานชายคนโตที่เข้มแข็งมากที่สุดในบ้านก็ยังร้องไห้ เจ้าสัวทองดีอยากอยู่กับทุกคนไปนานๆ แต่ใครเล่าจะฝืนสังขารได้ เมื่อถึงวัยที่จะต้องจากโลกนี้ จะวันไหน เวลาไหนท่านก็ไม่อาจคาดเดา

มัลลิกา สะใภ้ประจำตระกูลเข้ามานั่งซ้อนด้านหลังลูกสาวตอบรับความคาดหวังจากท่าน

“ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะคุณพ่อ ลิจะช่วยดูแลงานในบริษัท บ้าน แล้วก็คุณแม่ให้ดี ตอนนี้น้องเพลงเรียนจบปริญญาตรีแล้ว จากจะไปต่อโทเมืองนอกลิอาจจะให้อยู่ช่วยลิดูแลธุรกิจก่อน ทุกอย่างเข้าที่เมื่อไหร่ค่อยให้น้องเพลงบินไปเรียนต่อตามที่ตั้งใจไว้”

“ขอบใจมาก” ละสายตาจากลูกสะใภ้มาหยุดอยู่บนกรอบหน้าหลานสาว

“อยู่เป็นเพื่อนย่าสักปีก่อนนะลูก ถ้าอยากไปเรียนต่อรอให้ย่าหายเหงา น้องเพลงค่อยไป”

“น้องเพลงไม่ไปแล้วค่ะคุณปู่ น้องเพลงจะอยู่กับคุณปู่คุณย่า”

“ไม่ต้องร้องไห้ การเกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นเรื่องธรรมดา อธิปกับปัณณ์เป็นหมอ น่าจะเข้าใจ ธาราด้วยนะ เข้มแข็งไว้ เธอต้องเป็นเสาหลักในบ้านแทนฉัน ไม่ต้องร้องไห้เสียใจ ปู่ใช้ชีวิตมาคุ้มแล้ว จะตายวันนี้พรุ่งนี้ปู่ไม่เคยคิดเสียดายชีวิต จะเสียใจก็แต่... ปูนนี้แล้ว ปู่ไม่มีโอกาสได้อุ้มเหลนน้อยเลยสักคน”

ทั้งที่มีหลานๆ ที่เลี้ยงดูมาแต่เล็กด้วยกันถึงสี่คน แต่หลานๆ กลับไม่มีวี่แววว่าจะแต่งงานหรือมีความรัก ท้ายที่สุดชายชราเลื่อนสายตาอิดโรยมาหยุดบนใบหน้าอาบน้ำตาของหลานชายคนโต

“เรื่องนี้... ปู่หวังกับปัณณ์มากที่สุดเลยนะ เพราะถ้าจะให้ปู่คาดหวังกับปุณณ์ ปู่เกรงว่าเหลนน้อย อาจจะจำหน้าพ่อไม่ได้”

“ผมไม่ได้มั่วผู้หญิงขนาดนั้นนะครับคุณปู่ ถ้าคุณปู่ได้ยินอะไรไม่ดีเกี่ยวกับผม สันนิษฐานได้เลย ว่าพี่ปัณณ์ พัฒน์ แล้วก็น้องเพลงใส่ร้าย”

ปุณณ์โวยวาย สะบัดใบหน้าไปทางพี่ชายต่างมารดา ตามด้วยเพลงพฤกษา และพัฒนะ

“พี่ปุณณ์อย่าร้อนตัว น้องเพลงไม่เคยนินทาพี่ให้คุณปู่ฟังเลยสักครั้ง ยกเว้นวันไหนพี่ปุณณ์ติดสาวจนลืมนัด วันนั้นน้องเพลงบ่นยับ”

“ฟังเพลงพูดสิครับคุณปู่ หาว่าผมเห็นแก่ผู้หญิงมากกว่าน้อง” ความทะเล้นของปุณณ์ช่วยให้บรรยากาศดีขึ้นมาก ทุกคนหัวเราะ คนป่วยก็พลอยหัวเราะอารมณ์ดีไปกับหลานๆ

เป็นเวลาดึกมากแล้ว คุณย่าธาราอยากให้คุณปู่พักผ่อนจึงให้ทุกคนแยกย้ายกลับไป

พ่ออธิป พ่อปิติ และแม่มัลลิกาของเพลงพฤกษาแยกกันกลับไปก่อนหน้านั้นแล้ว เหลือแค่คนหนุ่มสาวที่อยู่กินข้าวต้มมื้อดึกและพูดคุยกันเกือบหนึ่งชั่วโมงกว่าจะแยกย้าย

“คุณปู่จะอยู่ได้นานหรือเปล่าคะ พี่ปัณณ์”

เพลงพฤกษาไม่ได้ย้ายออกไปอยู่ข้างนอกกับแม่ เธออาศัยกับคุณปู่คุณย่าเป็นหลักในคฤหาสน์หลังนี้ เพียงแต่ที่ตามออกมาเธอแค่จะมาส่งพี่ๆ ที่รถ สามหนุ่มมารถคนละคัน พวกเขามีที่พักและหน้าที่การงานต่างกัน

พัฒนะอยู่ใกล้เธอมากที่สุด เขาเป็นลูกชายของลุงปิติ มีเรือนเล็กตั้งแยกอยู่ต่างหากห่างออกไปไม่กี่ร้อยเมตร

พี่ปัณณ์กับพี่ปุณณ์มีห้องชุดใกล้ที่ทำงานอยู่ในตัวเมือง พี่ปัณณ์เป็นแพทย์เฉพาะทางด้านกระดูกและข้อ พี่ปุณณ์เป็นสถาปนิก พี่พัฒน์เป็นทนาย เพลงพฤกษาเติบโตมากับพี่ๆ ทั้งสาม เธอจึงสนิทกับพวกเขามาก

“อาการคุณปู่ไม่ค่อยจะสู้ดี มีสัญญาณเตือนวาระสุดท้ายของชีวิตหลายอย่าง พี่คิดว่า... ท่านอาจจะเหลือเวลาอีกไม่นาน”

แพทย์เพียงคนเดียวในกลุ่มพูดออกมาเอง น้องๆ ทั้งสามคนเบือนหน้าไปคนละทางเพื่อซ่อนรอยน้ำตา ในฐานะที่เป็นพี่ใหญ่ปัณณ์วางมือลงบนบ่าน้องๆ

“เตรียมใจไว้เถอะนะ คุณปู่เหนื่อยมามากแล้ว”