บทที่ 5.1 - ขอบคุณสาหรับความช่วยเหลือ (พี่คินจะมารับ)

“น้องภารู้หรือเปล่าครับว่าวันนี้พี่มีความสุขมาก”

ทันทีที่รถจอดลงตรงหน้าบ้านของวรรณภา ภาคินก็ไม่รอช้าที่จะเอ่ยคำพูดที่แสดงต่อความรู้สึกของตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง วรรณภายิ้มให้กับชายหนุ่มบางๆ

“ขอบคุณนะครับที่น้องภายอมให้โอกาสพี่”

เสียงเข้มแต่นุ่มนวลยังคงเอ่ยอย่างไม่ลดละ วรรณภาตกใจแทบสิ้นสติเมื่อเห็นว่ามีรถที่คุ้นตาขับเข้าไปข้างในตัวบ้านผ่านหน้ารถของพี่คินที่เธอนั่งอยู่ข้างใน

ตายล่ะ... พงษ์มาที่บ้าน

“อืม ใครมาบ้านน้องภาเหรอครับ” ชายหนุ่มถามหญิงสาวเมื่อเห็นว่ามีรถแล่นผ่านเข้าไป

“อ้อ สงสัยคุณแม่จะกลับมาจากช๊อปปิ้งแล้วน่ะค่ะ ยังไงก็ขอบคุณมากนะคะที่มาส่งภา ภาขอตัวเข้าบ้านก่อนนะคะ มีรถมาจอดอยู่ที่หน้าบ้านนานขนาดนี้เดี๋ยวคุณแม่จะสงสัยเอา”

“งั้นเหรอครับ แต่ว่าพี่ก็อยากเข้าไปทำความรู้จักกับคุณแม่น้องภานะครับ”

“เอ่อ... เอาไว้ก่อนดีกว่าคะพี่คินเราเพิ่งคบกัน เอาไว้ให้แน่ใจกว่านี้ก่อนแล้วภาจะพาพี่คินไปแนะนำให้ที่บ้านรู้จักนะคะ”

หญิงสาวเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ภาคินไม่อยากจะรบกวนหรือตื้ออะไรเธอมากไปกว่านี้ ร่างสูงจึงพยักหน้าเข้าใจ

“ขับรถกลับบ้านดีๆ นะคะ”

“ครับ”

วรรณภาเปิดประตูลงจากรถคันหรูด้วยความรวดเร็วด้วยเกรงกลัวว่าแฟนตัวจริงของตัวเองนั้นจะออกมาเจอเธออยู่กับผู้ชายคนอื่น ถ้าเป็นเช่นนั้นเห็นทีงานนี้ได้มีเคลียร์กันยาวเหยียดแน่นอน ร่างบางย่างกรายเข้าบ้านแล้วแสร้งทำท่าว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นแม้ว่าภายในใจของเธอนั้นจะร้อนรุ่มมากก็ตาม

“นั่นไง ยัยภากลับมาพอดี” เสียงของคุณแม่เอ่ยทันทีเมื่อเห็นลูกสาวคนสวยเดินเข้ามาในบ้าน

ชายหนุ่มหันไปมองตามต้นเสียงแล้วก็ฉีกรอยยิ้มกว้างเมื่อเห็นแฟนสาวเดินเข้ามา หลายวันมานี้เขาติดเรียนจนไม่มีเวลามาหาหญิงสาวอันเป็นที่รักเลย แต่ต่อให้ไม่ว่างยังไงวีระพงษ์ก็ต้องคอยหาเวลาโทรหาหวานใจอยู่เป็นระยะๆ การคบหากันระหว่างเขากับวรรณภาอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายตลอดมา เรียนจบเมื่อไหร่ก็คงหนีไม่พ้นลั่นระฆังวิวาห์เลยเมื่อนั้น

คิดถึงตรงนี้ทีไหร่หัวใจของชายหนุ่มก็ยิ่งพองโต อยากจะให้ถึงวันที่เขาและวรรณภาได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันไวๆ

“คุยกันไปก่อนนะ เดี๋ยวแม่ขอตัวไปเตรียมอาหารเย็นก่อน อยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันนะลูก” หญิงวัยกลางคนแต่ยังคงความสวยเอาไว้อยู่กล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ครับคุณแม่”

หญิงวัยกลางคนยิ้มก่อนจะเดินหายเข้าไปในครัว ทุกๆ วันคุณผู้หญิงของบ้านจะลงมือทำอาหารด้วยตนเองเสมอ เพราะว่าทั้งลูกสาวและสามีชอบที่จะทานอาหารรสมือของเธอ มากกว่าอาหารที่แม่แจ่มแม่นมคนสนิทของคุณหนูวรรณภาเป็นคนทำ

“หายหน้าหายตาไปนานจนภาลืมไปแล้วนะเนี่ยว่าตัวเองก็มีแฟนกับเขาเหมือนกัน” นํ้าเสียงปนงอนนิดๆ ของหญิงสาวเรียกรอยยิ้มให้เกิดขึ้นบนริมฝีปากของชายหนุ่ม หญิงสาวทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตัวยาว โดยมีคนข้างกายตามมานั่งด้วย ติดๆ

“พงษ์ติดเรียน ติดทำโปรเจ็กต์นั่นนี่เต็มไปหมดนี่ครับ”

ชายหนุ่มง้อแฟนสาว วรรณภาแสร้งเบ้ปากใส่เขาเพราะว่าอยากแกล้งคนข้างกาย แต่ความจริงแล้วหัวใจของเธอกำลังมีความสุขที่ได้เจอคนรัก

“แล้วตอนนี้ว่างแล้วเหรอ เลยมาหาภาได้”

“ว่างแล้วครับ” วีระพงษ์ตอบ บทสนทนาของทั้งคู่ต้องหยุดลงชั่วขณะเพราะว่าสาวใช้ได้นำของว่างเข้ามาเสิร์ฟให้กับผู้เป็นนาย แต่พอสาวใช้เดินกลับหายเข้าไปในครัวนั้น ชายหนุ่มก็ไม่รอช้าที่จะออดอ้อนแฟนสาวต่อในทันที

“พงษ์คิดถึงภามากที่สุดในสามโลกเลยรู้เปล่า”

นํ้าเสียงของชายหนุ่มทำให้คุณหนูของบ้านอย่างวรรณภา ถึงกับต้องหน้าแดงเพราะความเขินอาย

“แล้วภาล่ะ... ภาคิดถึงพงษ์หรือเปล่าครับ” ชายหนุ่มเอียงคอถามแฟนสาว

“ไม่!” วรรณภาแสร้งพูดเสียงดังแล้วทำหน้าตึงๆ ใส่ผู้ชายขี้อ้อน ขี้น้อยใจข้างกาย

“โธ่ ภาครับ น่านะ คิดถึงพงษ์หน่อยนะตัวเอง”

วรรณภาไม่สามารถที่จะทนแกล้งแฟนหนุ่มต่อจนจบได้ เพราะว่าวีระพงษ์ชอบใช้ความน่ารักเข้าสู้อารมณ์งอนของเธอทุกครั้ง หญิงสาวจึงพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

“คิดถึงก็ได้” เธอพูดเสียงอ่อยๆ

“อืม... ว่าแต่ดาเป็นไงบ้าง พงษ์เองก็ไม่ได้โทรหาดาเลย”

วีระพงษ์พูดถึงเพื่อนสาวคนสนิทของเขา ชนิดาเป็นเพื่อนที่เขารักมากที่สุด เพราะว่าทั้งสองคนคบหากันมาเป็นเวลาที่นานมากพอสมควร

“ยัยดา ก็ดีนะช่วงนี้ ไม่เห็นมีอะไร” วรรณไม่อยากพูดหรือเล่าอะไรกับชายหนุ่มมากไปกว่านี้ ด้วยกลัวว่ามันจะย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองสำหรับเรื่องที่เธอเพิ่งจะสร้างมันสดๆ ร้อนๆ

เธอยังไม่อยากมีปัญหากับวีระพงษ์เกี่ยวกับเรื่องพี่ภาคิน

                                    .....................................................

วันนี้เป็นวันอาทิตย์... ชนิดาจึงใช้เวลาว่างของวันหยุดนอนดูซีรีย์เกาหลีสุดโปรดอยู่ที่ห้องเพียงลำพัง เวลาที่เธอทุกข์ใจหรือว่ามีเรื่องอะไรที่ไม่สบายใจเห็นทีก็คงมีแต่วิธีนี้วิธีเดียวเท่านั้นที่หญิงสาวจะพอพึ่งพาได้ ชนิดาหยิบเรื่องนั้นเรื่องนี้ออกมาจากตะกร้าใบเล็กสีหวานที่สำหรับใส่บรรดาพวกหนังซีรีย์ต่างๆ ขึ้นมาดู

“เรื่องนี้ก็ดูแล้ว ส่วนเรื่องนี้ก็เพิ่งดูจบไปเมื่อสองวันก่อน ดูเรื่องไหนดีน้า” หญิงสาวหาซีรีย์เรื่องนั้นเรื่องนี้ไปเรื่อย จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำลายความเงียบ

“ใครโทรมา?”

ร่างบางลุกจากเตียงที่ใช้นั่งเลือกซีรีย์เพื่อจะดูไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วชื่อบนหน้าจอมือถือที่กำลังโชว์หราอยู่นั้น ก็ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

พี่คิน!

“สวัสดีค่ะ” หญิงสาวพยายามประคองเสียงพูดไม่ให้สั่นจนจับกระแสได้ แต่ว่ามันก็ยังไม่ดีพอเท่าไหร่นัก

(พี่คินเองนะครับ)

ปลายเสียงเงียบไปพักหนึ่งแล้วพูดต่อ

(วันนี้น้องดาว่างหรือเปล่าครับ) นํ้าเสียงอ่อนโยนเอ่ยถาม

“วันนี้เหรอคะ? วะ ว่างค่ะ ดาว่าง”

ชนิดาพูดด้วยนํ้าเสียงประหม่า

(งั้น... เจอพี่คินหน่อยได้ไหมครับ)

คำพูดของปลายสายทำให้ชนิดาถึงกับหน้าแดงอย่างไม่มีสาเหตุ เพียงเพราะแค่เขาบอกว่าจะเจอหล่อนแค่นี้ถึงกับต้องดีใจจนหน้าแดงเลยเหรอ

ความรักมันช่างมีอิทธิพลมากมายต่อจิตใจซะจริงๆ

“ได้ค่ะ พี่คินจะเจอดาที่ไหนหรือคะ”

(บอกที่อยู่น้องดามาครับ เดี๋ยวพี่คินจะไปรับนะ)

พี่คินจะมารับเรา… ชนิดายิ้มให้กับตัวเองด้วยความดีใจ

“ค่ะ ได้ค่ะ”

ชนิดาจัดการบอกกับรุ่นพี่หนุ่มสุดหล่อว่าตัวเองพักอยู่ที่คอนโดฯ ไหน พอเข้าใจตรงกันทั้งสองฝ่ายแล้วเธอก็กดวางสายแล้วรีบไปอาบนํ้าแต่งตัวรอคนที่บอกว่าจะมารับในอีกครึ่งชั่วโมง ชนิดาเลือกใส่ชุดเดรสสีส้มอ่อนแล้วรวบผมมัดเป็นพ่วงหนาสลวยไว้ข้างหลัง มีไรผมล้อมกรอบดวงหน้าหวานออกมาเพียงเล็กน้อยพอประมาณ แค่นี้หญิงสาวก็ดูสวยมีเสน่ห์จนใครต่อหลายคนก็ต้องอิจฉาแล้ว