บทที่ 4.2 - คำสารภาพ (รักแรก) (จบตอน)

“เอ่อ... พี่คะ คณะแพทย์ศาสาตร์ต้องไปรายงานตัวที่ไหนหรือคะ?” เสียงหวานใสที่เดินเข้ามาถามทางกับชายหนุ่มดังขึ้นทำลายเสียงคุยโหวกเหวกเมื่อครู่นี้ให้เงียบสงบลง ชายหนุ่มผู้ซึ่งถูกเรียกว่าพี่นั้นค่อยๆ หันหน้าไปทางหญิงสาว ทันทีที่ใบหน้าหล่อแบบใจดีได้ทอดมองเด็กผู้หญิงตัวเล็กใส่ชุดมอปลายถักเปียสองข้างตรงหน้านั้น หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นแรงแบบไม่เป็นจังหวะ

ใบหน้าสวยหวานมาคู่กับดวงตากลมโต

“น้องเรียนแพทย์หรือครับ” นอกจากยังไม่ตอบคำถามแล้ว ชายหนุ่มยังถามกลับอีกต่างหาก

“ค่ะพี่ แต่ว่าหนูเดินงงไปงงมาตั้งหลายรอบแล้วก็ยังหาที่รายงานตัวไม่เจอเลยค่ะ” เสียงหวานเอ่ยแบบอายๆ ยิ่งทำให้เจ้าตัวดูมีเสน่ห์มากขึ้นอีกเป็นเท่าตัว

“แล้วน้องมาคนเดียวเหรอครับ มีเพื่อนมาด้วยหรือเปล่า?”

ชนิดาเริ่มหงุดหงิดในใจเพียงเล็กน้อยที่รุ่นพี่ตรงหน้าเอาแต่ถามนู่นนี่กลับมา แต่กลับไม่รีบตอบคำถามของเจ้าหล่อนเลยสักที ผู้คนในมหาวิทยาลัยก็เริ่มเบาบางตาลงไปบ้างแล้วเพราะว่าหลายคนคงเสร็จจนกลับบ้านไปนอนตีพุงกันหมด

วันนี้ที่ชนิดามาสายกว่าเวลาอันสมควรเพราะระหว่างทางนั้น วรรณภาเพื่อนสาวก็เกิดอาการปวดท้องขั้นรุนแรงจนต้องพากันหามเข้าสู่โรงพยาบาลอย่างกะทันหัน หญิงสาวเป็นห่วงเพื่อนตั้งใจว่าจะไม่มารายงานตัวในวันแรกแล้วจะรอรายงานตัวพร้อมเพื่อนในวันพรุ่งนี้ แต่ว่าวรรณภาเกรงใจเธอเลยบังคับให้เธอมาก่อนโดยไม่ต้องรอเจ้าตัว มาถึงก็สายพอควรเลยมึนงงจนไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร

“คือว่าเพื่อนหนูไม่สบายมาวันนี้ไม่ได้ค่ะหนูเลยต้องมาคนเดียว แต่พี่คะ พี่ช่วยตอบคำถามหนูมาก่อนได้ไหมคะว่าหนูต้องไปรายงานตัวคณะแพทย์ที่ไหน พี่เอาแต่ถามนั่นถามนี่จนมันเสียเวลามากแล้วรู้บ้างหรือเปล่าคะ ถ้าพี่ไม่รู้พี่ก็บอกมาเลยค่ะหนูจะได้ไปถามคนอื่น!”

ในที่สุดหญิงสาวก็หมดความอดทนจนหลุดโมโหออกมา เธอยิ่งกังวลๆ อยู่ว่าจะไม่ทันตามเวลาแล้วเดี๋ยวจะไม่รู้ว่าต้องไปทำอะไรยังไงบ้าง มาถามรุ่นพี่ที่เห็นอยู่แถวนี้หวังว่าจะพึ่งพากันได้บ้าง ก็เปล่าเลย... เอาแต่เบี่ยงประเด็นหลักอยู่นั่นแหละ

บรรดาหนุ่มๆ ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นรุ่นพี่ต่างพากันอมยิ้มกับสาวน้อยตรงหน้า วัชระอมยิ้มให้กับท่าทีของหญิงสาว ดูสิ ขนาดเจ้าหล่อนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนี้ยังดูน่ารักเอาเสียมากๆ เลย สาวน้อยคนนี้ช่างเป็นอันตรายต่อหัวใจของผู้ชายยิ่งนัก เขาเชื่อว่าเพื่อนในกลุ่มของเขาที่นั่งกันอยู่ตรงนี้ก็ต้องคิดแบบเขาเช่นเดียวกัน

“ขอโทษนะคะที่มารบกวนเวลาคุยของพวกพี่ ขอตัวค่ะ!”

ชนิดาที่ฟิวส์ขาดหมุนตัวกำลังจะตั้งท่าเดินออกไปจากพวกรุ่นพี่ไร้สาระในความคิดของเธอ สองเท้ายังไม่ทันที่จะได้ก้าวพ้นรัศมีจากตรงพวกรุ่นพี่หนุ่ม เสียงพูดของรุ่นพี่คนแรกที่เธอทักถามทางนั้นก็กล่าวขึ้นมาลอยๆ แบบกวนประสาทเล็กน้อย หากแต่ก็ยังคงรอยยิ้มเอาไว้เช่นเดิม

“เฮ้อ... มาก็สายแถมยังตวาดใส่รุ่นพี่อีก แบบนี้ไม่รับรายงานตัวเป็นการทำโทษน้องใหม่ในคณะเลยดีกว่ามั้ง”

คำสุดท้ายรุ่นพี่หนุ่มแกล้งพูดเสียงสูงให้ดูเหมือนว่ากำลังไม่พอใจในตัวรุ่นน้อง ชนิดาเองที่ได้ยินดังนั้นก็ต้องแอบลอบกลืนนํ้าลายตัวเอง ตายแล้ว! ยัยดาเอ๊ย... หาเรื่องแล้วไหมล่ะ

“อะ เอ่อ พี่เรียนคณะแพทย์ศาสาตร์หรือคะ”

หญิงสาวหันหน้ามาถามเสียงสั่น

“ครับ พี่เรียนคณะแพทย์ศาสาตร์ เป็นรุ่นพี่ของน้องนั่นแหละครับ” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเข้ม ชนิดายกกำปั้นมือขวาขึ้นมาเขกหัวตัวเองต่อหน้าพวกรุ่นพี่ด้วยความเจ็บใจ

“พี่คะ หนูขอโทษนะคะพี่ หนูผิดไปแล้วค่ะหนูไม่รู้ว่าพี่เรียนคณะนี้ หนูแค่โกรธที่หนูถามพี่แล้วพี่ไม่ยอมตอบเพราะว่ามันสายมากแล้ว แต่หนูไม่ได้ตั้งใจจะเสียงดังหรือว่าตวาดใส่พี่เลยนะคะ พี่อย่าทำโทษหนูเลยนะคะพี่ ขอโทษค่ะๆ”

สาวน้อยตัวเล็กถักเปียยกมือไหว้รุ่นพี่หนุ่มตรงหน้าและเอาแต่พูดคำว่าขอโทษซํ้าไปซํ้ามา หญิงสาวจะรู้ตัวไหมว่าการกระทำแบบนี้มันน่ารักมากในสายตาของผู้ชาย

“น้องครับ พอเถอะ พี่ไม่ได้โกรธหรือว่าจะลงโทษน้องจริงจังหรอก พี่แค่แกล้งหยอกน้องเล่นน่ะ” วัชระพูดด้วยนํ้าเสียงร่าเริง

“แกล้งเล่น เพราะว่าน้องน่ารักมาก”

เสียงพูดนี้ไม่ได้เป็นของวัชระ หากแต่กลับเป็นเสียงของภาคินเพื่อนซี้คนสนิทของเขา ภาคินที่อยู่ในเหตุการณ์ด้วยตั้งแรกนั้นก็อดไม่ได้ที่จะปล่อยให้ผ่านไป เพราะว่าสำหรับเขาสาวน้อยถักเปียคนนี้ก็น่ารักเอาเสียมากๆ เลยจริงๆ

ชนิดาถึงกับซ่อนอาการหน้าแดงของตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ เมื่อเจอลูกชมของรุ่นพี่หนุ่มเข้าอย่างจัง หญิงสาวหลุบตาลงตํ่าเอาเท้าเขี่ยพื้นเล่นแก้เขิน วัชระถึงกับต้องใจเต้นแรงอีกครั้งเพราะว่าภาพตรงหน้ามันน่ารักน่าทนุถนอมมากที่สุด นี่เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มมีความรู้สึกเกิดสนใจในตัวของผู้หญิงเป็นครั้งแรก

ชนิดา... คือรักแรกของเขา

                                         ...........................................................

“ฮ่าๆๆ” วัชระที่นั่งคิดถึงอดีตอยู่นั้นก็เผลอหลุดเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ จนทำให้ชนิดาที่นั่งอยู่ตรงหน้าต้องรีบถามว่าเป็นอะไร

“พี่วัชเป็นอะไรเหรอคะ อยู่ดีๆ ก็หัวเราะออกมาขำอะไรดาหรือเปล่าคะ”

“ครับ พี่ขำน้องดา ฮ่าๆ” ชายหนุ่มตอบกลับพ่วงด้วยเสียงหัวเราะ

“ขำดา?” หญิงสาวเอานิ้วชี้ที่ตัวเอง แล้วจึงถามต่อ “ดามีอะไรให้น่าขำหรือคะ หรือว่าหน้าดามีอะไรติดอยู่ ใช่! ต้องใช่แน่ๆ เลย พี่วัชถึงได้หัวเราะดาหนักซะขนาดนี้น่ะ”

ชนิดาไม่รอช้ารีบหยิบเอากระจกเล็กน่ารักที่ใช้พกพาติดตัวไว้ตลอดขึ้นมาส่องดูความเรียบร้อยบนใบหน้า แต่ก็ไม่เห็นว่าหน้าของเธอจะมีอะไรแปลกปลอมหลงมาเลยแม้แต่น้อย วัชระนั่งยิ้มให้กับความน่ารักใสๆ ของสาวน้อยตรงหน้า

“น้องดายังคงน่ารักเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ น่ารักมากตั้งแต่วันแรกที่พี่เจอจนกระทั่งถึงวันนี้” วัชระพูดด้วยนํ้าเสียงอ่อนโยนจนหญิงสาวรู้สึกได้ เธอแอบหน้าแดงเพียงเล็กน้อย

“พี่วัชก็ชอบชมดาไปเรื่อย ดาไม่ได้น่ารักอะไรขนาดนั้นสักหน่อยค่ะ” หญิงสาวถ่อมตน ใบหน้าหวานสวยยังคงเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน หากจะเปลี่ยนก็คงเป็นการเปลี่ยนไปในทางสวยขึ้นมากกว่าเดิม ชนิดาถือได้ว่าโตขึ้นมาในระดับหนึ่งจากวันแรกที่ได้เห็นเด็กหญิงแต่งชุดมอปลายถักเปียสองข้าง เวลานี้เธอสวยมาก มากเสียจนเขาไม่อยากให้ใครได้มองหรือว่าเข้าใกล้เธอเลย

อาการแบบนี้จะเรียกว่า ‘หวง’ ก็ได้... เขาไม่เถียง

“แล้วนี่น้องดากลับบ้านยังไงครับ เอารถมาหรือเปล่าหรือว่ามีคนมารับ”

“วันนี้ดาไม่ได้เอารถมาค่ะ แล้วก็ไม่ได้ให้ใครมารับด้วย”

“อ้าว แล้วน้องดาจะกลับบ้านยังไงล่ะครับ นั่งรถเมล์กลับเหรอ” ชายหนุ่มถาม ชนิดาหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนที่สาวเจ้าจะพูดในสิ่งที่ทำให้ชายหนุ่มตรงหน้าเกิดอาการใจเต้นแรง

“ไม่ค่ะ” หญิงสาวเงียบแล้วอมยิ้ม “วันนี้ดาจะขอกลับกับว่าที่คุณหมอหนุ่มสุดหล่ออย่างคุณหมอวัชระยังไงล่ะคะ”

“กลับกับพี่เหรอครับ น้องดาพูดจริงหรือเปล่า” วัชระถามขึ้นอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้หูเพี้ยนไปเอง

“จริงสิคะ หรือว่าพี่วัชไม่อยากไปส่งดา ถ้าดารบกวน...”

“ไม่เลยครับ! รบกวนที่ไหนกัน เลิกเรียนแล้วใช่ไหมครับน้องดา” ชายหนุ่มรีบกุลีกุจรขึ้นมาในทันที ชนิดาหัวเราะให้กับความน่ารักใจดีของรุ่นพี่หนุ่ม พี่วัชเป็นผู้ชายที่น่ารักและนิสัยดีมากคนหนึ่งเลยในสายตาของเธอ หากใครได้ผู้ชายคนนี้ไปเป็นแฟนชนิดามั่นใจว่าเธอคนนั้นจะต้องมีความสุขมากอย่างแน่นอน

“ค่ะ ดาเลิกเรียนแล้ว” ชนิดายิ้มกว้าง

“ดีเลยครับ งั้นวันนี้ก่อนจะพาน้องดากลับบ้าน พี่ขออวดความรวยเลี้ยงข้าวรุ่นน้องสุดน่ารักคนนี้ก่อนแล้วกันนะ”

ชายหนุ่มพูดยิ้มๆ ซึ่งชนิดาเองก็ไม่ได้ปฎิเสธหญิงสาวพยักหน้าด้วยรอยยิ้มส่งให้กลับรุ่นพี่หนุ่ม

“ยินดีเลยค่ะ พี่วัชกระเป๋าฉีกแน่” ชนิดาพูดอย่างเน้นเสียงหนักแน่นเรียกเสียงหัวเราะได้ดีจากรุ่นพี่ข้างกาย ก่อนที่ทั้งสองจะพากันเดินไปยังที่จอดรถของวัชระ ชายหนุ่มจัดการเปิดประตูรถบริการให้กับหญิงสาวที่ตนชอบ

แล้วรถของทั้งคู่ก็แล่นออกสู่ท้องถนนเพื่อไปยังจุดมุ่งหมาย…