บทที่ 6.1 - ความรู้สึกแปลกใหม่ (เหตุการณ์ฉุกเฉิน)

“พี่อิ่มใจที่สุดเลยครับ” หลังจากที่ได้ทำบุญถวายสังฆทานอันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทั้งเธอและรุ่นพี่ภาคินก็มาปล่อยนกปล่อยปลากันต่อภายในบริเวณวัด สายลมที่พัดเข้ามาปะทะใบหน้าหวานทำให้หัวใจของเธอลืมความเจ็บปวดได้อย่างหมดสิ้น บุญกุศลและธรรมมะที่พระพุทธเจ้าท่านทรงทิ้งไว้ให้ต่อพวกเราชาวพุทธ เป็นความรู้สึกที่วิเศษมากสำหรับเธอ

“อิ่มใจอยู่ได้นานนะคะพี่คิน แม่ของดาท่านสอนดาเสมอว่า คนเราเกิดมาต้องรู้จักทำบุญทำความดีและตอบแทนพระพุทธศาสนาค่ะ ดาชอบทำบุญ เพราะว่าเมื่อใดก็ตามที่ดาได้เข้าวัดดาจะรู้สึกว่าดามีความสุข และสบายใจมากขึ้นค่ะ”

ชนิดาพูดด้วยรอยยิ้มตลอดจนจบประโยค ภาคินที่มองถึงกับต้องรีบเบือนใบหน้าหันไปมองนั่นนี่เพราะว่าชายหนุ่มรู้ดีว่าตอนนี้ใจของเขากำลังเต้นแรงอีกแล้ว

และที่สำคัญครั้งนี้... แก้มสากของเขายังร้อนผ่าวจนไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันกำลังแดงมากแค่ไหน

ผู้หญิงคนนี้อันตรายต่อหัวใจของผู้ชายทุกคนอย่างที่เจ้าวัชเคยพูดเอาไว้จริงๆ

“พี่คินดูนั่นสิคะ” เสียงของสาวเจ้าเรียกให้ชายหนุ่มที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ต้องรีบดึงตัวเองกลับขึ้นมา ชายหนุ่มใช้สายตามองไปตามปลายนิ้วชี้ของหญิงสาว ก็เห็นว่ามีสายรุ้งสีแสนสวยกำลังทอประกายอยู่บนฟากฟ้า

“ว้าว! สวยจังเลยค่ะ นานๆ ทีดาจะได้เห็น” ชนิดาพูดด้วยความตื่นเต้น

“น้องดาจะทำอะไรครับ”

ชายหนุ่มถามเมื่อเห็นว่ารุ่นน้องกำลังพยายามค้นหาอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าสะพายสีหวาน ชนิดาหยิบโทรศัพท์ยี่ห้อไอโพนขึ้นมาชูต่อหน้ารุ่นพี่หนุ่มพลางกับฉีกรอยยิ้มกว้าง

“ถ่ายรูปเก็บไว้ดูไงคะ” ร่างบางก้มหน้ากดสัมผัสไปที่หน้าจอโทรศัพท์ได้เพียงไม่เท่าไหร่ หน้าจอก็ดับมืดไปอย่างรวดเร็ว

“อ้าว... แบตหมดไปเลยซะงั้นน่ะ”

“น้องดาอยากถ่ายรูปมากเหรอครับ”

“ใช่ค่ะ” หญิงสาวตอบแล้วเก็บเอาโทรศัพท์ที่ตอนนี้แน่นิ่งไปแล้วใส่ลงในกระเป๋าดังเดิม “แต่ว่าตอนนี้คงไม่ทันแล้วล่ะค่ะ สายรุ้งก็กำลังจะสลายไปแล้ว” เอ่ยด้วยนํ้าเสียงเศร้าปนเสียดาย

“ใครว่าไม่ทันกันครับ มา... เดี๋ยวเอาโทรศัพท์พี่คินถ่ายแทนก็ได้” ภาคินหยิบเอาโทรศัพท์ไอโพนสีดำออกมาจากกระเป๋ากางเกง “เร็วสิครับน้องดา เดี๋ยวจะไม่ทันเอานะ”

“ค่ะๆ” ชนิดารับคำก่อนจะใช้มือเรียวสางผมของตัวเองสักเล็กน้อยเพื่อความมั่นใจก่อนเข้ากล้อง ร่างบางเอามือสองข้างมาประกบเข้าหากันแล้วทำเป็นรูปหัวใจอยู่ตรงระหว่างบริเวณหน้าอก พร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานหยดปานนํ้าผึ้งไปให้กับช่างภาพจำเป็นอย่างชายหนุ่ม ภาคินกดชัตเตอร์ด้วยความรู้สึกเหมือนเลือดลมสูบฉีด เพียงแค่ได้เห็นรอยยิ้มของเธอที่ส่งมอบให้กับเขาผ่านกล้องของโทรศัพท์มือถือเท่านั้น

“พี่คินเสร็จหรือยังคะ?” ชนิดาร้องถาม เธอกลัวว่าจะไม่ได้รูปที่ฉากหลังเป็นสีสายรุ้งสวยสดเอาไว้เชยชมเล่น

“อีกสักรูปแล้วกันนะครับ”

ว่าจบชายหนุ่มก็กดชัตเตอร์อีกสองถึงสามครั้งก่อนจะหยุด ร่างเล็กรีบวิ่งเข้าไปดูรูปของเธอด้วยความอยากรู้

“ไหนๆ ขอดาดูด้วยค่ะ”

“นี่ครับ” ชายหนุ่มยื่นโทรศัพท์ของตัวเองให้กับชนิดา หญิงสาวยิ้มกว้างในทันทีที่เห็นรูปของเธอเบื้องหลังคือสายรุ้งสีสวยสด ยิ่งรูปสวยเธอก็ยิ่งชอบใจมากขึ้นเป็นพิเศษ ใบหน้าหวานเงยขึ้นจากการมองรูปเปลี่ยนมามองหน้าของชายหนุ่มแทน ร่างหนาถึงกับต้องถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวเพื่อที่จะเว้นระยะห่างเพื่อให้ตัวเองได้หายใจ

“สวยจังค่ะ ดาชอบมากเลย”

เอาอีกแล้ว ยิ้มอีกแล้ว!

เขายอมรับจากก้นบึ้งหัวใจเลยว่า... ชนิดานั้นมีรอยยิ้มที่มีเสน่ห์มากจริงๆ ถ้าจะให้พูดคือตั้งแต่เกิดมาจนโตถึงป่านนี้เขาก็ไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนจะมีรอยยิ้มสวยเท่าเธอมาก่อน แม้แต่ผู้หญิงที่เขาพึงพอใจอย่างวรรณภา เธอก็ยังไม่มีรอยยิ้มที่ชวนน่ามองได้ขนาดหญิงสาวตรงหน้าเลยสักนิด

“พี่คินถ่ายรูปสวยมากเลยค่ะ ดาชอบจัง”

หญิงสาวข้างกายพูดชื่นชมชายหนุ่ม เขายิ้มก่อนจะพูดในสิ่งที่ทำให้หญิงสาวได้เป็นฝ่ายเขินอายเองบ้าง

“ที่รูปสวย ก็เพราะว่าน้องดาสวยไงครับ”

ใบหน้าหวานแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ส่วนคนที่เพิ่งพูดชมไปอยู่หยกๆ ก็เกิดอาการเขินด้วยเช่นกัน เขาอยากจะกัดลิ้นตายเอาเสียให้ได้ ทำไมถึงได้กล้าพูดกล้าชมสาวน้อยรุ่นน้องคนนี้นักนะ ทั้งๆ ที่เขาค่อนข้างจะเป็นผู้ชายที่ระมัดระวังในคำพูด ไม่เที่ยวชมใครพรํ่าเพื่อถ้าไม่ได้เป็นคนที่ชอบหรือว่าเป็นอะไรกันจริงๆ แต่กับสาวน้อยคนนี้... กับชนิดาเขากลับเอาความกล้ามาจากไหนเอ่ยชม

“เอ่อ ดาว่า เรากลับกันดีกว่าค่ะนี่ก็เย็นมากแล้ว”

ชนิดารีบเปลี่ยนบรรยกาศแห่งความเขินอายให้เข้าสู่ความปกติ ชายหนุ่มก็พยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินคุยกันไปเรื่อยๆ เพราะว่ารถของชายหนุ่มจอดห่างอยู่พอสมควร

“ช่วยด้วยค่ะ! ช่วยด้วย โจรกระชากกระเป๋าค่ะ ช่วยด้วยค่ะ!” เสียงร้องตะโกนขอความช่วยเหลือจากผู้หญิงคนหนึ่งที่

อายุอานามน่าจะประมาณสี่สิบกว่าได้ร้องดังขึ้น ชนิดาและภาคินที่กำลังเดินคุยกันระหว่างทางจะไปขึ้นรถนั้นต้องรีบหันไปหาต้นเสียง

“พี่คินคะ คุณน้าคนนั้นโดนกระชากกระเป๋าค่ะ!”

ชนิดาพูดกับชายหนุ่มข้างกาย ภาคินไม่รอช้ารีบวิ่งตามไอ้โจรห้าร้อยที่กล้าทำอุกอาจถึงในวัด หญิงสาวยืนมองรุ่นพี่หนุ่มวิ่งตามไอ้โจรน่ากลัวคนนั้นไปเธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้

“คุณน้ารออยู่ตรงนี้นะคะ เดี๋ยวหนูจะไปเอากระเป๋ามาให้ค่ะ” ชนิดาบอกกับผู้หญิงคนนั้น

“ช่วยน้าด้วยนะคะหนู เงินน้าจะเอาไปรักษาลูกสาวที่ป่วยอยู่ที่โรงพยาบาล ช่วยน้าด้วยนะคะ ฮือๆ” คุณน้าเอ่ยทั้งนํ้าตา ซึ่งภาพตรงหน้าก็ทำให้ชนิดาอดสงสารไม่ได้

หญิงสาวรีบวิ่งตามชายหนุ่มไป ก็เห็นว่าภาคินกำลังต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายกับไอ้โจรนั่น ด้วยความที่กลัวว่ารุ่นพี่หนุ่มจะเป็นอะไรไปเธอจึงวิ่งเข้าไปและใช้กระเป๋าฟาดที่หลังของไอ้โจรชั่ว

“ยัยบ้า แกอยากตายใช่ไหมหะ!” ไอ้โจรหน้าตาน่ากลัวหันขวับกลับมามองที่เธอ ชนิดาถึงกับตัวสั่นเพราะว่ากลัวไอ้คนตรงหน้าที่มันไว้นวดเคราเต็มไปหมด

ฟึ่บ!

ไอ้โจรชั่วยิ้มเหี้ยมก่อนจะชูมีดเล็กขนาดพกพาจ่อไปที่ตัวเธอ หญิงสาวเริ่มมีนํ้าตาคลอด้วยความกลัวและตกใจสุดขีด เธอก้าวเท้าถอยหลังไปอย่างช้าๆ โดยที่มีขยะสังคมอย่างไอ้โจรคนนี้เดินตามด้วยรอยยิ้มเหมือนคนบ้าไม่มีผิด