บทที่ 7.4 - ความจริงที่เจ็บปวด (พี่คินอารมณ์ร้าย)

“พี่คินปล่อยดานะ ปล่อย!”

ร่างบางพยายามยื้อตัวเองจากคนร่างสูงอยู่ตลอดทางเดิน ภาคินไม่ได้สนใจอะไรทั้งสิ้นว่าใครจะมองเขาแค่ไหนยังไง ตอนนี้เขาแค่อยากจะเคลียร์กับเธอให้รู้เรื่องรู้ราวเท่านั้น

ชนิดาถูกลากมายังรถปอร์เช่แล้วก็ถูกจับยัดเข้าไปข้างในด้วยความไม่เต็มใจ พอทรงตัวได้จะเปิดออกก็ช้าเกินกว่าเจ้าของรถที่เข้ามานั่งประจำที่คนขับเรียบร้อย หนำซํ้าชายหนุ่มยังกดล็อคประตูทุกทางเพื่อป้องกันไม่ให้เธอหนีลงไปได้

“พี่คินจอดรถ” ชนิดาพูดเสียงนิ่งนั่งกอดอกมองถนนตรงหน้า ภาคินทำเหมือนหูทวนลมไม่สนใจคำพูดของหญิงสาว

“พี่คินดาบอกให้จอดรถไง!”

หญิงสาวตะคอกใส่ร่างสูงข้างกาย ยิ่งเธอทำกิริยาแบบนี้มากเท่าไหร่ชายหนุ่มก็ยิ่งขับเร็วและแรงมากเท่านั้น

“ฉันบอกให้คุณจอดรถ!!!”

เอี๊ยด!

สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้ภาคินหักพวงมาลัยจอดรถเข้าข้างทาง นัยต์ตาคมกริบหันมามองใบหน้าหวานของหญิงสาวด้วยความโกรธจนตัวสั่น

“พูดว่าอะไรนะ?” เขาถามด้วยนํ้าเสียงน่ากลัว

“ฉัน คุณ งั้นเหรอ” คำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ ร่างสูงหัวเราะหึในลำคอมือหนากำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้น

“ค่ะ ฉัน กับ คุณ” ชนิดาเน้นทีละคำ

“เป็นอะไรดา ทำไมต้องทำท่าทางแบบนี้ใส่พี่ด้วยเรารู้สึกดีต่อกันไม่ใช่เหรอ เราก็ไม่ได้โกรธ ไม่ได้เกลียดกันนี่ แล้วทำไมดาทำแบบนี้ล่ะครับ” ชายหนุ่มทำอารมณ์ให้เย็นลงเพราะว่าเขาไม่อยากลืมจุดประสงค์ที่แท้จริงว่าต้องการจะคุยกับหญิงสาว ชนิดาหันขวับมามองหน้ารุ่นพี่หนุ่มด้วยดวงตาที่แดงกํ่า นํ้าตาแห่งความอ่อนแอกำลังจะไหลเทลงมาแต่เธอก็พยายามกลั้นมันเอาไว้

“ใช่ค่ะเราไม่ได้โกรธไม่ได้เกลียดกัน” ร่างบางเงียบเพื่อกลืนไอ้ก้อนแข็งๆ ที่จุกอยู่ตรงลำคอลงไป

“แต่เราก็ไม่ได้รักกัน” ประโยคถัดมานํ้าเสียงเบาลงจนเห็นได้ชัด ภาคินอึ้งไปทันทีที่ได้ยิน

“เราไม่ได้เป็นอะไรกันถึงขนาดที่พี่คินต้องมาซื้อนํ้าส้มคั้นให้ดาโดยเฉพาะ ไม่ได้เป็นอะไรกันจนถึงขนาดที่พี่คินต้องมาทำท่าทางโกรธที่ดาไม่ยอมพูดด้วย ไม่ได้เป็นอะไรกันถึงขั้นที่พี่คินต้องลากดาออกมาจากมหา‘ลัยแล้วตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่น เราไม่ได้เป็นอะไรกันเลย”

“เราเป็นพี่น้องกัน เราสนิทกันนะ” ชายหนุ่มพูด ชนิดายิ้มขันแล้วส่ายหน้าตอกยํ้าคำพูดของรุ่นพี่หนุ่ม

“ดาเป็นลูกคนเดียวค่ะ แล้วเราก็ไม่ได้สนิทกัน” เธอต้องการจบทุกความรู้สึกเพราะไม่อยากเจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว เธอเบื่อที่จะต้องมานั่งคิดเรื่องของเขาอยู่ในหัวนั่นนี่เต็มไปหมด

“จะบอกอะไรชนิดา” ชายหนุ่มถามเสียงเข้ม เขาไม่ชอบคำพูดของเธอเลยสักนิด

“นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป กรุณาอย่ามายุ่งกับดาอีก ไม่ว่าจะเรื่องอะไรทั้งนั้นดาไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับพี่คิน ขอให้เราต่างคนต่างอยู่ เจอหน้าก็ไม่ต้องมองเลยยิ่งดี!”

เหมือนถูกไม้หน้าสามฝาดเข้าที่กลางใบหน้าเข้าอย่างจัง ภาคินถึงกับกัดฟันกรอดเพราะความโกรธ เขาไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมหรืออะไรที่ทำให้รุ่นน้องที่เคยน่ารักเสมออย่างชนิดาเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ และเขาเองก็ไม่ได้อยากจะรับรู้อะไรแล้วด้วย ความรู้สึกที่ว่ามันจะเรียกว่าอะไรเขาไม่รู้ แต่ที่รู้คือตอนนี้ร่างกายกำลังเดือดพล่านจนแทบฆ่าใครสักคนได้ เพียงแค่ได้ยินว่าสาวน้อยกำลังบอกให้เลิกยุ่งเกี่ยวกับตน

“ขนาดนั้นเลยเหรอ ทำไมดา หรือว่ารังเกียจพี่มากจนไม่อยากสุงสิงด้วย หะ!” ร่างบางสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงอันดังกึกก้องหากก็ทำใจกล้าไม่กลัวอะไรให้เขาเห็น

“ค่ะ ดาไม่อยากให้ใครต่อใครมานั่งนินทาหาว่าดาแย่งแฟนเพื่อน ดาไม่ชอบ!”

“แต่พี่กับภาเรายังไม่ได้เป็นแฟนกัน”

“พี่คินพูดแบบนี้หมายความว่าไงคะ ไหนพี่คินบอกว่ารักยัยภามากพอยัยภาลองเปิดใจให้แล้วทำไมพี่คินต้องพูดเหมือนกับไม่อยากจะสนใจยัยภาอีกต่อไปด้วยคะ”

ภาคินเบือนหน้าหนีสายตาของสาวน้อยที่ส่งมาให้เขา เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงพูดแบบนั้นออกไป

“เอาเป็นว่าเราเข้าใจตรงกันแล้วนะคะ หลังจากนี้ไปก็ต่างคนต่างอยู่” ร่างบางพูดขึ้นมาเมื่อไม่ได้รับคำตอบจากชายหนุ่ม ภาคินหันขวับมาจ้องใบหน้าหวานของชนิดา

“ปลดล็อคให้ดาด้วยค่ะ ดาจะลง” คำพูดของเธอทำให้ชายหนุ่มหมดความอดทนทุกสิ่งอย่าง มือหน้าทั้งสองข้างกระชากร่างบางให้เข้ามาใกล้ตนด้วยความโกรธจัด

“ทำไมชนิดา เธอเป็นบ้าอะไร!” เสียงดังลั่นถามขึ้น ร่างน้อยสั่นเทาคล้ายกับลูกนกที่กำลังหวาดกลัวต่อสิ่งโหดร้าย ดวงตากลมโตของเธอกำลังมีนํ้าใสๆ เอ่อคลอ

“พี่คิน ดาเจ็บนะคะ” เธอพูดเสียงอ่อน หากแต่ในเวลานี้ไม่ได้ทำให้คนตรงหน้าหยุดอารมณ์ร้อนลงเลยสักนิด ภาคินยังคงบีบต้นแขนของหญิงสาวเอาไว้แน่นและแรงมากกว่าเดิมจนมันเกิดรอยแดงเต็มไปหมด

“เจ็บก็ตอบมา ว่าทำไมต้องมางี่เง่าทำตัวไร้เหตุผลแบบนี้ด้วย เมื่อวานเรายังพูดดียังทำดีด้วยกันอยู่เลยแล้วทำไมวันนี้เธอเปลี่ยนไปชนิดา บอกมาสิว่าทำไม เป็นบ้าอะไรก็บอกมาสิ บอกมา!”

“พี่คินนั่นแหละที่บ้า!” เมื่อความอดทนเดินทางมาจนถึงวินาทีสุดท้ายหญิงสาวก็ไม่อาจทนได้อีกต่อไป

“ตัวเองเป็นคนบอกว่าชอบยัยภา แล้วยังมาเที่ยวทำตัวดีหว่านเสน่ห์ให้กับเพื่อนรักของเขาอีก ดาไม่อยากรู้สึกอึดอัดไม่อยากรู้สึกอะไรทั้งนั้น ดาเลยเลือกที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับพี่คินอีกต่อไป เข้าใจไหมคะ” เพียงเท่านั้นนํ้าตาเจ้ากรรมก็รินไหลลงมาไม่ขาดสาย มือหนาคลายลงจากต้นแขนเรียวเล็กอย่างช้าๆ ชนิดาก้มหน้าร้องไห้ออกมาเหมือนเด็กน้อยที่สูญเสียของเล่นไปก็ไม่ปาน