บทที่ 8.1 - ค่ายอาสาหัวใจ (อกหักหรือเปล่า)

ชายหนุ่มปลดล็อคให้กับหญิงสาวด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดสุดๆ ชนิดาเองก็ไม่รอช้ารีบลงมาจากรถคันหรูด้วยความรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งหัวใจ ร่างบางเดินไปตามท้องถนนแบบคนไม่รู้ทิศทาง ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ทางกลับคอนโดแต่ว่าเธอยังไม่อยากจะกลับไปอยู่เพียงลำพังก็เท่านั้นเอง

ร่างบางนั่งพักลงที่เก้าอี้สวนสาธารณะแถวๆ นั้น ใบหน้าสวยหวานยังคงมีนํ้าตาไหลลงมาไม่ขาดสาย เหมือนความรู้สึกทั้งหมดมันต้องการจะประท้วงให้เธอชินชากับความเจ็บปวด ชนิดาควานหามือถือในกระเป๋าแล้วชั่งใจอยู่พักหนึ่งจึงตัดสินใจกดเบอร์โทรฯ โทรฯ หารุ่นพี่หนุ่มคนสนิทในคณะเดียวกันกับเธอ

“พี่วัช…” สาวน้อยพึมพำชื่อของพี่หมอคนเก่งของเธอออกมา ในเวลานี้แบบนี้เธอต้องการเพื่อน เธอไม่ต้องการอยู่ต่อสู้กับความเจ็บเพียงลำพัง แม้ว่าใจจริงนั้นเธออยากจะโทรหาวรรณภามากกว่าก็ตาม แต่พอมาคิดอีกทีเธอก็ไม่อยากให้เพื่อนต้องมานั่งคิดมากและโทษว่าเป็นความผิดของตัวเองที่ทำให้เธอรู้สึกแย่

ชนิดาห่วงความรู้สึกของคนรอบข้างมากยิ่งกว่าตัวเอง

“พี่วัชคะ นี่ดาเองนะคะ” ชนิดาพยายามทำนํ้าเสียงให้เป็นปกติมากที่สุด

(ครับน้องดา นี่น้องดาอยู่ที่ไหนครับแล้วมีปัญหาอะไรกับไอ้คินมันหรือเปล่า ทำไมอยู่ดีๆ มันถึงต้องลากน้องดาออกไปแบบนั้นด้วยครับ)

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แต่พี่วัชออกมาหาดาหน่อยได้ไหมคะ ดาไม่อยากอยู่คนเดียว” สาวน้อยพูดในนํ้าเสียงติดอ้อน ไม่นานเธอก็ได้รับคำตอบจากปลายสาย

(โอเคครับ บอกที่ที่น้องดาอยู่มาครับเดี๋ยวพี่จะรีบไปหาทันทีเลย) ชนิดาบอกกับรุ่นพี่หนุ่มว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน เมื่อเรียบร้อยทุกอย่างแล้วเธอจึงกดวางสายไปและรอให้วัชชระมาหาเธอตามสถานที่ที่เธอได้บอกเขา โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังแอบมองเธอผ่านกระจกรถติดฟิล์มชั้นดีอยู่ไม่คลาดสายตา

ภาคินคนอวดเก่งและหยิ่งในศักด์ศรี ตอนนี้กำลังนั่งแอบมองสาวน้อยตรงหน้าด้วยหัวใจที่พะว้าพะวง หลังจากที่สาวเจ้าเธอลงจากรถได้ก็วิ่งแบบไม่คิดชีวิตนั้น ชายหนุ่มก็อดห่วงไม่ได้เลยต้องขับรถตามมาอยู่ห่างๆ แบบไม่ให้เธอรู้ตัว เพราะฉะนั้นเขาจึงเห็นทุกอย่างที่เธอร้องไห้และหยิบมือถือขึ้นมากดโทร.

โทร. หาใครกันนะ… ชนิดา?

และแล้วชายหนุ่มก็ได้คำตอบว่าสาวน้อยขี้แยนั้นโทร.หาใคร เมื่อภาพตรงหน้ากำลังมีอิทธิพลมากพอที่ทำให้ร่างกายของเขาแทบลุกเป็นไฟ ชนิดาโผเข้ากอดวัชชระเพื่อนรักของเขาราวกับเด็กเสียขวัญก็ไม่ปาน ท่าทีเสียอกเสียใจของหญิงสาวยิ่งทำให้ชายหนุ่มมั่นใจว่าเธอรังเกียจรังงอนในสัมผัสของเขา!

“หึ… หรือฉันจะมองเธอดีเกินไป ชนิดา”

ภาคินเค่นเสียงในลำคอแบบเย้ยหยันตัวเองและร่างบางที่ตอนนี้กำลังนั่งร้องไห้ แล้วให้เพื่อนรักตัวดีของเขาใช้นิ้วโป้งปาดนํ้าตาบนใบหน้าหวานใส ยิ่งเห็นว่าวัชชระได้กอดได้สัมผัสร่างกายของชนิดา เขาก็กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นมาอย่างน่ากลัว

“จะใกล้ชิดกันเกินไปแล้วนะ คิดจะอ่อยไอ้วัชหรือไงยัยแม่มด!” อารมณ์ตอนนี้ของเขามันคือคนพาลชัดๆ ชายหนุ่มตัดสินใจสตาร์ทรถทยานออกสู่ท้องถนน ยอมรับว่าเขาไม่อาจทนมองภาพบาดตาบาดใจแบบนั้นได้อีกต่อไป เขาไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไงกับชนิดา แต่ที่รู้แน่ๆ ก็คือเขาไม่ชอบให้เธอทำตัวเหินห่างกับเขา เย็นชาต่อเขา และเขาก็ไม่ชอบให้ใครมาใกล้ชิดกับสาวน้อยหน้าหวาน โดยเฉพาะบรรดาพวกผู้ชาย

เรื่องราวของชนิดารบกวนหัวสมองของเขามาตลอดทางที่ขับรถกลับบ้าน ภาคินเดินกระแทกเท้าหนักๆ ขึ้นห้องนอนแล้วปิดประตูห้องเสียงดังลั่นจนบรรดาคนใช้ถึงกับต้องสะดุ้งไปตามๆ กัน ทุกคนในบ้านนี้รู้ดีว่าคุณชายของพวกเธอเวลาอารมณ์ดีก็ดีใจหาย แต่ถ้าวันไหนอารมณ์ร้ายขึ้นมาแล้วล่ะก็ ต่อให้หน้าอินทร์หน้าพรมมาจากไหนเขาก็ไม่สนใจ

“คุณชายเป็นอะไร?” ป้านวลคนเก่าคนแก่ของตระกูลถามกับสาวใช้คนหนึ่งที่กำลังล้างจานอยู่ คำตอบที่ได้รับก็คือการส่ายหน้าตอบกลับมาแบบเร็วๆ ของสาวใช้ หญิงวัยกลางคนจึงตัดสินใจเดินขึ้นบันไดไปเคาะที่ประตูห้องคุณชายของบ้าน

“คุณชายคะ ทานข้าวมาหรือยังคะ จะให้ป้านำอาหารขึ้นมาให้บนห้องหรือเปล่า” ป้านวลพูดถามด้วยนํ้าเสียงอ่อนโยน ในยามที่คุณชายอารมณ์ไม่ดีแบบนี้เห็นทีทั้งบ้านจะมีก็แต่หญิงชราคนเดียวที่จะสามารถกล้าเข้าหาคุณชายได้ เธอเลี้ยงคุณชายมาตั้งแต่แบเบาะ เธอจึงเป็นที่รักและที่เคารพของชายหนุ่มดี

“ไม่ต้องครับ ผมไม่หิว” นํ้าเสียงติดห้วนด้วยว่าตามอารมณ์นั้น ทำให้ป้านวลรู้ดีเลยว่าเขากำลังหงุดหงิดมากแค่ไหน และถ้าจะให้เธอเดาก็คงหนีไม่พ้นในเรื่องของความรัก

“ขอป้าเข้าไปหน่อยได้ไหมคะคุณชาย”

ชายหนุ่มที่ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงหนานุ่มพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูให้กับป้านวล หรือคนที่เขาเคารพมากจนเปรียบเสมือนเป็นแม่คนที่สอง รอยยิ้มอบอุ่นของหญิงชราทำให้เขาอารมณ์เย็นลงมากกว่าเดิมหลายเท่า

“ไม่สบายหรือเปลาคะ”

แกล้งถามไปอย่างนั้น โดยรู้อยู่เต็มอกว่าคุณชายสุดที่รักของเธอเป็นอะไร ชายหนุ่มส่ายหน้าแทนคำตอบ ก่อนจะนั่งลงบนเตียงกว้างแล้วหญิงชราก็ตามมานั่งด้วยติดๆ

“อกหักหรือคะ” คำถามนี้ของป้านวลทำเอาคุณชายถึงกับหันขวับมามองคนตั้งคำถามอย่างรวดเร็ว สายตาของเขาฉายชัดถึงความไม่พอใจ หงุดหงิด และร้อนรนจนทำให้หญิงชรามีความมั่นใจมากกว่าเดิม ว่าตนนั้นเข้าใจและคิดอะไรไม่มีผิด