บทที่ 8.2 - ค่ายอาสาหัวใจ (เกิดอาการหวง)

“คุณชายต้องใจเย็นๆ ค่ะ เรื่องความรักน่ะเราจะเอาแต่ใจมากจนเกินไปไม่ได้นะคะ” หญิงชรายังคงพูดไปเรื่อย ในที่สุดคนที่เริ่มทนไม่ไหวจึงเปล่งเสียงออกมา

“ผมไม่ได้อกหัก!” เสียงกร้าวเอ่ย

“ถ้าไม่ได้อกหัก งั้นก็ต้องมีปัญหาเกี่ยวกับความรักและคนที่ตัวเองรัก” ป้านวลจงใจเน้นคำว่าคนที่ตัวเองรักเพื่อให้สะกิดใจของคุณชายปากแข็ง

“พอสักทีเถอะครับป้า ผมไม่ได้มีปัญหาเกี่ยวกับเรื่องความรักอะไรหรอกครับ ในเมื่อตอนนี้ผมเองก็มีความสุขและสมหวังแล้วในเรื่องของความรัก” ชายหนุ่มเปลี่ยนอารมณ์ของตัวเองให้กลับมาอมยิ้ม ทำราวกับว่าไม่เคยได้โกรธหรือว่าหงุดหงิดอะไรมาก่อน

เขาจะไม่มีวันยอมให้ผู้หญิงเจ้าเล่ห์อย่างชนิดามาทำให้เขาหวั่นไหวได้อีกเป็นอันขาด!

“คุณชายมีแฟนแล้วหรือคะ?”

ป้านวลเอียงคอถามด้วยความสงสัย

“ยังไม่เชิงหรอกครับ แต่ว่าเรากำลังดูใจกันอยู่ เธอสวยมากเลยนะครับ” นํ้าเสียงของเขาอ่อนโยนขึ้นมา หญิงชราเลื่อนสายตาไปมองที่หัวเตียงแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

“สวยจริงๆ ด้วยค่ะ” ชายหนุ่มถึงกับงงว่าป้านวลรู้ได้อย่างไร ในเมื่อเขายังไม่เคยพาวรรณภามาที่บ้านเลยสักครั้งเดียว แต่แล้วความสงสัยนั้นก็ได้ถูกไขให้กระจ่างต่อความคิด

“ผู้หญิงยิ้มหวานในรูปคนนั้นใช่ไหมคะ เธอดูมีความสวยและน่ารักเป็นธรรมชาติมากเลยนะคะ นิสัยเธอคงจะดีมากเลยทีเดียวป้าว่า” นัยน์ตาคมเข้มหันไปมองตามเสียงของหญิงชรา ภาพของสาวน้อยยิ้มหวานกำลังทำมือเป็นรูปหัวใจอยู่ตรงบริเวณหน้าอกถ่ายคู่กับแสงสีสดสวยของสายรุ้ง ชายหนุ่มเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัวเมื่อได้ทอดมองภาพตรงหน้า แล้วเหตุการณ์ในวันนั้นทั้งหมดก็วิ่งแล่นเข้ามาในหัวสมองของเขา ความทรงจำดีๆ ระหว่างเขากับหญิงสาว

“คุณชายเลือกคนไม่ผิดจริงๆ ค่ะ ป้ารู้สึกได้ว่าเธอเป็นเด็กที่น่ารัก” หญิงชรายังคงเอ่ยชมอย่างไม่ขาดปาก เธอมองแค่แวบเดียวถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงแค่รูปภาพ แต่ก็สามารถรู้ไปถึงแก่นแท้ของสาวน้อยได้เสียแล้วว่าเป็นคนมีนิสัยใจคอเช่นไร

“ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนที่ผมกำลังดูใจครับ เธอไม่มีวันใช่!”

แต่แล้วเหตุการณ์ในวันนี้และภาพที่สาวน้อยออดอ้อนร้องไห้อยู่กับวัชชระก็ทำให้อารมณ์ของชายหนุ่มเดือดปะทุขึ้นมาอีกครั้ง ป้านวลมองคุณชายด้วยความไม่เข้าใจว่าเรื่องมันเป็นมายังไงกันแน่ หากแต่ก็ไม่อยากจะเข้าไปยุ่งมากจนเกินไป

“ยัยเด็กนั่นไม่มีวันทำให้ผมหลงรักได้หรอก!”

“เหรอคะ ป้าไม่กวนคุณชายแล้วดีกว่า ถ้าหิวหรือว่าอยากทานอะไรเป็นพิเศษก็บอกป้าแล้วกันนะคะคุณชาย”

หญิงชราบอกก่อนจะลุกขึ้นยืน สายตาเหลือบมองไปยังรูปของสาวน้อยวัยใสครู่หนึ่งพลางถอนหายใจแล้วเดินออกจากห้องไป เหลือเพียงชายหนุ่มที่นั่งกำหมัดแน่นเมื่อสมองเกิดภาพระหว่างชนิดาและเพื่อนรักของตนขึ้น

“ก็แค่ผู้หญิงมารยาคนหนึ่ง… ก็แค่นั้น!”

                                    .................................................

และแล้ววันแห่งการเปิดโลกกิจกรรมสู่ค่ายอาสาก็มาถึง นักศึกษาชาวคณะแพทย์ศาสตร์ทุกคนที่มีใจอาสาสมัครไปบำเพ็ญประโยชน์ ต่างพากันตื่นเต้นดีใจที่จะได้ออกค่ายอาสากันเป็นแถวๆ ไม่เว้นแม้แต่สาวน้อยเพื่อนรักเพื่อนซี้อย่างเธอสองคน ชนิดาและวรรณภาตื่นแต่เช้ามาที่จุดนัดพบกันที่มหาวิทยาลัย เธอทั้งสองต่างช่วยกันดูว่ามีใครลืมอะไรยังไงกันบ้าง ขณะที่หญิงสาวกำลังหัวเราะต่อกระซิกกันอยู่นั้นก็มีแขกไม่ได้รับเชิญเข้ามาแทรกระหว่างบทสนทนาของคนทั้งคู่

“สวัสดียามเช้าครับน้องภา”

ภาคินทักทายด้วยรอยยิ้ม เขาจงใจแกล้งไม่ทักทายสาวน้อยอีกคนที่อยู่ในที่นี้ด้วยเช่นกัน วรรณภาพอจะดูออกว่าระหว่างเพื่อนของเธอกับรุ่นพี่หนุ่มมันมีอะไรแอบแฝงต่อกัน แต่เธอก็เลือกที่จะเก็บความสงสัยเอาไว้ที่ตัวเองและไม่แสดงท่าทีอะไรออกไป นอกจากยิ้มและปฎิบัติตัวกับชายหนุ่มเฉกเช่นชายหญิงที่กำลังดูใจกัน ชนิดารู้สึกได้ว่าตัวเองเป็นส่วนเกินระหว่างคนทั้งสอง เธอจึงเดินเลี่ยงออกมาจากตรงนั้นแล้วหันไปพูดคุยกับบรรดาเพื่อนผู้ชายที่เรียนหมออยู่ในคณะเดียวกัน หญิงสาวเป็นคนมีมนุษย์สัมพันธ์ดียิ้มง่ายพูดคุยอย่างเป็นกันเอง จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่หนุ่มๆ ทั้งหลายต่างพากันชอบพอเธอ บางคนก็ชอบแบบเพื่อน บางคนก็ชอบในแบบที่อยากจะเป็น… คนรู้ใจ แต่ใครจะรู้ว่ายามที่ร่างบางได้เดินห่างออกไปนั้น ภาคินก็ไม่มีอารมณ์หรือกระจิตกระใจจะคุยกับสาวน้อยอีกคนอย่างวรรณภาเลยทีเดียว สายตาคมดุจเหยี่ยวคอยเอาแต่จ้องมองไปยังร่างบางที่ตอนนี้กำลังเอาแต่ยิ้มและหัวเราะอยู่ในกลุ่มของชายหนุ่มหล่อทั้งสิ้น ยิ่งได้เห็นสายตาของหลายคนที่ทอดมองชนิดาแบบหวานหยดนั้นเขาก็ยิ่งหงุดหงิด !

“เอ่อ พี่คินมองอะไรเหรอคะ?” แม้จะรู้คำอยู่เต็มอก หากก็อดไม่ได้ที่จะแหย่ความรู้สึกอ่อนไหวของคนตรงหน้าเล่น ชายหนุ่มรีบเบนสายตาให้กับมาสบกับสาวน้อยผู้ตั้งคำถาม รอยยิ้มหวานบาดใจผุดขึ้นบนริมฝีปากหยักสวย

“มองคนสวยอย่างน้องภาไงครับ”

“แต่ภาว่าไม่น่าจะใช่นะคะ”

เห็นการเอาตัวรอดแบบกะล่อนของรุ่นพี่หนุ่ม ก็ยิ่งทำให้วรรณภาเกิดรู้สึกหมันไส้ขึ้นมาตะหงิดๆ เลยยังไม่ยอมจบเรื่องนี้เอาเสียง่ายๆ เจ้าชู้นักนะพี่คิน…หญิงสาวคิดในใจ

“ทำไมล่ะครับ พี่คินมีของมีค่าอยู่ตรงหน้าแล้วจะให้มองอย่างอื่นได้ยังไงล่ะครับ จริงไหม?”

ชายหนุ่มรู้ตัวว่ากำลังถูกต้อนแต่ก็ไม่ยอมจนมุมง่ายๆ คนอย่างภาคินไม่มีวันให้ผู้หญิงคนไหนมาลูบคมเขาได้หรอก ถึงแม้ว่าวรรณภาจะเป็นหญิงสาวที่เขาพอใจก็ตาม พอเจอเข้ากับคำพูดหวานปนยอของชายหนุ่ม วรรณภาก็รู้ตัวในทันทีเลยว่าคนอย่างเธอมันคนละชั้นกันกับผู้ชายเจ้าเล่ห์คนนี้ เธอจึงได้แต่ยิ้มเขินอายที่มันถูกปลุกความรู้สึกขึ้นมาจากจิตใต้สำนึกด้วยคำพูดของชายหนุ่ม ขนาดเธอเองขึ้นชื่อว่ามีภูมิต้านทานในเรื่องพวกนี้สูงพอทน แต่นั่นก็ยังไม่มากพอหากจะนำมาใช้กับผู้ชายตรงหน้า ภาคินพยายามที่จะไม่สนใจมองชนิดาแล้วหันมาแกล้งทำหนุงหนิงกับวรรณภาแทน แต่ก็ยังมีบ้างเป็นครั้งคราวที่เขานั้นแอบชำเลืองมองสาวน้อยยิ้มหวาน และก็มีหลายครั้งด้วยกันที่ทำให้เขาแทบจะควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่อยู่เมื่อเห็นว่าชนิดาเที่ยวแจกยิ้มให้กับคนนั้นคนนี้ไปทั่ว แต่ไม่ใช่กับเขา!