บทที่8

“จริง” ภามตัดบทขี้เกียจฟังสองคนนี้เถียงกัน คนหนึ่งก็ว่าที่น้องเมีย อีกคนก็น้องกูด่าไปก็เท่านั้น(ภามกับภวัตเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน)  

“เห็นไหมพอใจบอกแล้วว่าแต่งกันจริง ๆ” พอใจหันไปยื่นปากใส่คุณแฟนอีกครั้ง

ภวัตบีบปากยื่น ๆ ของเธอ เรียกเสียงโวยวายจากคนโดนบีบปาก

“พอ ๆ ถ้าจะทะเลาะกันกลับไปบ้านแกเลยยอช์ต” รันรดาออกปากไล่ซึ่งบ้านของลูกพี่ลูกน้องก็คือบ้านหลังที่รั้วติดกันนี่เอง

“ไม่ทะเลาะสักหน่อย พอใจกับพี่ยอช์ตแค่ดิสคัสชันค่ะ ตกลงเฮียภามกับเจ้เพียงได้กันตอนไหนคะ” เมื่อเคลียร์เรื่องตัวเองเสร็จแล้วพอใจก็ไม่ลืมกลับมาใส่ใจเรื่องของว่าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาว

“ไม่ใช่เรื่องของเด็ก” ภามทำเสียงดุและแน่นอนว่าคนที่ทำให้พอใจกลัวก็มีแค่เฮียภามนี่แหละ ใจอยากจะเถียงไปว่าไม่ได้เด็กแล้วนะ ผัวตัวเป็น ๆ ก็นั่งอยู่ข้าง ๆ ตรงนี้ แต่ก็นั่นแหละใครจะกล้าเถียงเฮียภาม

“พอใจมาช่วยพี่เตรียมงานแต่งงานให้เฮียกับเพียงใจดีกว่า” รันรดาเอ่ยชวนเมื่อเห็นว่าน้องสาวทำหน้าเหมือนจ๋อย

“โอเคค่ะ พอใจชอบสีชมพู เอาธีมสีชมพูนะคะ”

“แต่เพียงชอบสีเขียว” ภามเอ่ยขัดขึ้นทันที ทำให้สายตาทุกคู่จับจ้องอยู่กับใบหน้าของภาม หากแสงตรงนี้มากกว่านี้อีกสักนิดทุกคนคงได้เห็นว่าภามหูแดง

คนโดนจ้องจับผิดขยับแว่นของตัวเองเล็กน้อยเพื่อกลบร่องรอยของความเขินอาย

“พอใจช่วยลิสต์รายชื่อแขกฝั่งเจ้าสาวให้พี่หน่อยนะ แต่คงไม่ต่างจากงานแต่งเจ้รักหรอกเนอะ”

“ตระกูลเราสองตระกูลนี่จะแต่งกันกี่คู่เนี่ย” พอใจเปรยขึ้นมาพลางนับในใจ เจ้รักคุณแต่งกับเฮียดีแลนไปแล้วหนึ่งคู่ ต่อมาก็คู่ของเฮียภามกับเจ้เพียงและก็มีคู่ของเธอกับแฟนหนุ่ม

“เจ้เดียร์สนใจ แพทริกกับพารีสไหมหล่อนะคะสองคนนั้น” พอใจนำเสนอลูกพี่ลูกน้องของตัวเองกับพี่สาวคนสวยทันที

“ก็ดีนะ เจ้ชอบเด็ก ๆ กรุบ ๆ” รันรดาทำเสียงเล็กเสียงน้อย แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อก็โดนเบรกคำโตจากผู้เป็นพี่ชายที่หวงน้องสาว

“หยุดคิดเรื่องผู้ชายและรีบไปจัดการเรื่องงานแต่ง เฮียอยากแต่งเร็วที่สุด” คำว่าเร็วที่สุดของภามทำให้สองสาวต้องเบิกตากว้าง

“เฮีย...งานแต่งงานนะคะ” รันรดาโอดครวญ เวลาเตรียมงานที่เธอคิดไว้ประมาณสี่ถึงห้าเดือน แต่ถ้าพี่ชายของเธอบอกว่าเร็วที่สุดนั่นเท่ากับว่างานแต่งต้องเกิดขึ้นภายในสองเดือนนี้

“สองสัปดาห์น่าจะทัน” ภามกำหนดเวลาซึ่งก็ตรงตามที่รันรดาคิดไว้คือสองเหมือนกัน แต่สองที่เธอคิดไว้คือสองเดือน แต่ที่เฮียต้องการคือสองสัปดาห์

อยากจะเอ่ยแย้งแต่ก็รู้ว่าแย้งไปก็เท่านั้น งานแต่งงานของลูกชายทายาทคนโตของไพศาลสกุลกับหลานสาวตระกูลหวัง งานเล็ก ๆ เลิกคิดได้เลย

เรียกว่างานช้างชนช้างจะได้ไหม แต่เฮียภามบอกว่าไม่ต้องการงานใหญ่ ความต้องการของเจ้าบ่าวช่างขัดแย้งกับความเป็นจริง

“พอใจเราไปคุยเรื่องงานแต่งดีกว่าปล่อยให้ผู้ชายเขาคุยกันไปเนอะ” รันรดาเอ่ยชวนพอใจให้เข้าไปในบ้าน ปล่อยให้สองหนุ่มได้นั่งดื่มกันตามลำพังที่ข้างสระว่ายน้ำ  

“ที่รักพอใจไปแป๊บเดียวนะ ไม่ต้องคิดถึง” ก่อนจะลุกจากแฟนคนติดแฟนอย่างพอใจก็เอ่ยบอกคนรักเสียงหวาน คนโดนอ้อนยิ้มหวาน เห็นน้องอ้อนทีไรภวัตหรือยอช์ตก็ใจละลายทุกครั้ง

“หึ มึงมองตามตาละห้อย” ภามว่าพร้อมทั้งแค่นยิ้มให้คนหลงเมีย

“แหม ว่าแต่ผม เฮียเถอะครับ ชิงแต่งงานก่อนคนมีแฟนอย่างผมเสียอีก” ยอช์ตเอ่ยยิ้ม ๆ

“มันจำเป็น” ภามถอนหายใจพร้อมทั้งยกแก้วในมือขึ้นจิบ ถ้าไม่ใช่เพราะลูกเธอไม่มีทางแต่งกับเขาแน่นอน แม้แต่หน้าเขาเธอยังไม่อยากมอง บอกว่าเหม็นเขาอีกต่างหาก

ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเธอยอมเขาเพราะลูก ถ้าไม่มีลูกด้วยกันชาตินี้อย่าหวังว่าเขาจะได้แต่งงานกับเพียงใจ

“จำเป็นนี้หมายถึงรักหรือเปล่าครับเฮีย” คำพูดของยอช์ตทำคนฟังถอนหายใจ

“เขาไม่ได้รักกู”

“แล้วเฮียรักไหมละครับ”

“มึงถามเพราะไม่รู้” ภามเลิกคิ้วถามคนข้างกาย เสียงหัวเราะของยอช์ตแทนคำตอบได้ดี ผู้ชายด้วยกันทำไมจะมองกันไม่ออก

“รู้ แต่เพียงใจเขารู้ไหมละ ว่าเฮียคิดยังไง” ยอช์ตได้ฟังสิ่งที่พอใจเล่าให้ฟังแล้วเขาก็ได้แต่ถอนหายใจกับคู่นี้ ปากแข็งด้วยกันทั้งคู่

“บนโลกนี้ถ้าไม่นับอาทีปอาพลอยใครจะรักเพียงเท่ากูอีก” เขาเลี้ยงของเขามาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย จนตอนนี้หอยเท่า...เออ ช่างมันเถอะ

“เฮ้อ ช่างเถอะ ว่าแต่สวนโกโก้มึงเป็นไงบ้าง เดี๋ยวนี้ตลาดโกโก้ คาคาวเติบโตเยอะเลย” ภามเปลี่ยนจากเรื่องรักเป็นเรื่องงานตามประสาคนชอบทำงาน

“ก็ดีครับเฮีย อย่าเพิ่งเปลี่ยนเรื่อง”

“เพิ่งรู้ว่ามึงชอบเสือกเหมือนเมียมึง” ภามส่ายหน้าระอาใจเมื่อพยายามเปลี่ยนเรื่อง

“เมียผมก็น้องเมียเฮียนะครับ พี่เขย” ภามยกยิ้มกับคำว่าพี่เขยที่ยอช์ตพูด ฟังแล้วมันขยุบขยิบหัวใจเสียจริง

“อยากถามอะไร” ภามถอนหายใจพิงเบาะยอมให้คนตรงหน้าซักต่อ

“นานแล้วเหรอครับเฮีย” นานที่น้องชายถามคงเป็นเรื่องความสัมพันธ์ของเขากับเพียงใจ

“สองปี”

“สองปี!” ยอช์ตตาโตไม่เคยคิดว่าทั้งคู่จะปิดได้มิดถึงสองปี คงเพราะใครต่อใครก็มองว่าทั้งสองเป็นพี่เป็นน้องกันเท่านั้น