หาย

เช้าวันถัดมา...

ร่างบางที่กำลังงัวเงียพร้อมกับอาการปวดหัว และกำลังพยายามจะขยับลุกขึ้นนั่ง เธอปรับสายตาเข้ากับแสงที่ลอดผ่านเข้ามา พร้อมกวาดตามองไปทั่วห้อง เป็นห้องที่เธอคุ้นเคย แต่มันไม่ใช่ห้องของเธอ มันห้องเขา!

คนตัวเล็กลุกขึ้นนั่ง พลันผ้าห่มที่ปกคลุมกายอยู่ก็เลื่อนลง ทำให้เธอมองเห็นร่างกายเปลือยเปล่าของตน! เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น! ทำไมเธอถึงมานอนแก้ผ้าอยู่แบบนี้ เมื่อคืนเธอจำได้แค่ว่าเธอเมามากแล้วโทรหาซุน แล้วภาพก็ตัดไป หรือว่า เธอกับเขาจะ.....

"ไม่ ๆ หนาวมันต้องไม่ใช่แบบนี้ มันอาจจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ได้ มั้ง? โอ้ย อะไรวะเนี่ย! " คนตัวเล็กถึงกับปวดขมับพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้น แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก

เธอสำรวจร่างกายตัวเองแต่ก็ไม่พบอาการผิดปกติแต่อย่างใด แต่ก็หาเหตุผลไม่ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เพราะเวลาเธอเมาเธอจะจำอะไรไม่ค่อยได้ คนตัวเล็กยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัวหนัก ถ้าเกิดเธอกับเขามีอะไรกันจริง ๆ แล้วความเป็นเพื่อนจะยังคงอยู่ไหม? แล้วจะมองหน้ากันยังไง? แล้วถ้าเกิดพลาดขึ้นมาจริง ๆ เธอจะทำใจได้เหรอ เพราะผู้ชายที่เธอมีอะไรด้วยขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อหนุ่มเพลย์บอย สาวๆ เกือบทั้งคณะ มันฟาดมาเกือบหมด พอมันได้ใครมันก็ทิ้งไม่แยแส แต่ถ้าเป็นกรณีของเธอล่ะ เขาคือเพื่อนที่เธอสนิทที่สุด เธอควรทำอย่างไรดี? ...

2 วันถัดมา... ณ มหาลัย A (ตึกบริหาร)

"หนาว กูถามไรหน่อยดิ? " เวฟเอ่ยถาม

"ว่า"

"สองวันนี้มึงไม่ได้ขี้หรอ?"

ไอ้สัส! เดี๋ยวกูก็ถีบ! มึงไปไกล ๆ กูเลยไป " คนตัวเล็กที่ตอนนี้ทำหน้าตาบูดบึ้ง จากที่อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว ยิ่งทำให้เธอหงุดหงิดขึ้นเท่าตัว

"เป็นอะไร แค่ผัวไม่โผล่หน้ามาสองวันนี่ถึงกับของขึ้นใส่กูเลยว่างั้น?"

" ไอ้เหี้ยนี่!" ลมหนาวตะโกนลั่น พร้อมกับลุกขั้นจากม้านั่งแล้ววิ่งไล่เตะเวฟ ด้วยอารมณ์โมโหสุด ๆ

ใช่! ตอนนี้เธอไม่ปฏิเสธเลยว่าเธอกำลังโกรธ และหงุดหงิด เพราะไอ้ตัวต้นเรื่องไม่รู้หายหัวไปไหนตั้งสองวัน โทรไปก็ไม่รับ ไปดูที่บ้านก็ไม่เจอใคร แถมไม่เข้าคณะอีกด้วย หายไปแบบไม่บอกไม่กล่าวกันสักคำ หรือพอเขาได้เธอแล้วจะทิ้งเธอเหมือนผู้หญิงพวกนั้นกันนะ แต่เธอเป็นเพื่อนเขานะ อย่างน้อยก็ควรจะบอกกันดี ๆ หายไปแบบนี้ เขาจะรู้ตัวไหมว่าเขากำลังจะทำเธอประสาทแดก

"หยุดเลย ๆ พวกมึงสองคน ไล่กันเป็นเด็กไปได้" เป็นกัสจังที่เดินเข้ามาห้ามศึก

"กูไปเอาเอกสารเตรียมฝึกงานมาให้พวกมึงแล้ว พวกเราได้บริษัทของป๊าไอ้ซุนด้วยนะเว้ยยยย.."

"เฮ่ยจริงดิ ไอ้ซุนเคยบอกกูว่าพนักงานบริษัทป๊ามันมีแต่คนแจ่ม ๆ สวรรค์ช่างเมตตาคนหล่อ ๆ แบบกูซะจริงงงง"

"ถุ้ย!! คนสวนบ้านกูยังหล่อกว่ามึงอีก" กัสจังเอ่ยอย่างหมั่นไส้

"เอ่อ แล้วไอ้ซุนมันไปไหนวะ เอาจริงก็ไม่เห็นมันหลายวันและ มันไปมุดอยู่รูไหนอีกอ่ะ?"

"จะรูไหนล่ะ ก็น่าจะรูมดตะนอยดาวคณะปี2 มั้งงงงง เห็นบอกว่าคนนี้เด็ดใช้ได้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า"

คนตัวเล็กที่ได้ยินถึงกับกำหมัดแน่น ปากเล็ก ๆ เม้มเข้าหากันอย่างอดกลั้นอารมณ์สุด ๆ โกรธ โมโห น้อยใจ หงุดหงิด! ทุกอย่างมันตีรวนกันหมด!

"นินทาอะไรกูมิทราบ?" เสียงของคนตัวสูงที่เดินเข้ามาจากทางด้านหลังเอ่ยขึ้น

"หายหัวไปไหนมาครับ รู้รึเปล่าว่าเมียมึงคิดถึงจนใจจะขาดแล้วเนี่ย ฮ่า ฮ่า"

"คิดถึงพ่อ_มึงสิ!"

"ฮ่ะ ฮ่า กูเข้าไปช่วยงานบริษัทป๊า เคลียร์เรื่องขอฝึกงานให้พวกมึงนี่แหละ แล้วก็ไปดูคอนโดมาว่าจะย้ายเข้าพรุ่งนี้ เพราะช่วงฝึกงานกูขี้เกียจขับรถไปกลับมันไกล อีกอย่างจะได้ช่วยป๊าเต็มที่ด้วย"

ซุนพูดพร้อมกับนั่งลงข้างคนตัวเล็กที่ตอนนี้ทำหน้าบึ้งตึงไม่พูดไม่จา สงสัยจะงอนแหละ ช่วงสองวันที่ผ่านมาเขายุ่งจริง ๆ เพราะเขาใกล้จะเรียนจบต้องเข้าไปเรียนรู้งานที่บริษัท อีกไม่นานก็ต้องรับช่วงต่อจากป๊า เพราะป๊าจะต้องดูแลบริษัทที่จีน

"อ๋อ แล้วนี่พวกมึงจะไปไหนกันต่อไหม?" เวฟเอ่ยถาม

"ว่าจะไปเก็บของอ่ะ พรุ่งนี้จะย้ายเข้าคอนโด"

"โอเคงั้นบายนะเพื่อน กูมีธุระ เจอกันฝึกงาน จุ๊บ ๆ"

"งั้นกูก็กลับก่อนนะ มีออกงานกับคุณหญิงแม่อีก"

"บายย พวกมึง เจอกัน"

ซุนโบกมือบ๊ายบายเพื่อนทั้งสองที่เดินออกไป หลังจากที่เวฟกับกัสจังกลับไปแล้ว ก็เหลือเพียงเธอกับเขาที่นั่งกันอยู่สองคน

"แล้วมึงกลับไงอ่ะหนาว?"

"เรื่องของกู!" ลมหนาวตะคอกเสียงดังพร้อมกับลุกขึ้นเก็บกระเป๋า

"อ้าว กูถามมึงดี ๆ มึงก็ช่วยตอบกูดี ๆ หน่อยดิ๊"

"แล้วทำไมกูต้องคุยกับมึงดี ๆ ด้วยล่ะ!"คนตัวเล็กกำลังลุกขึ้นจะเดินหนี แต่ก็โดนมือหนาคว้าไว้ก่อน

"เป็นไรหนาว มีไรก็คุยกันสิ มึงไม่พูดแล้วกูจะตรัสรู้เองมั้ง"

"มึงทำอะไรไว้ล่ะ!" ลมหนาวเอ่ยอย่างคนไม่พอใจพร้อมกับสะบัดมือออก

"ทำอะไร? กูทำอะไรมึง? หรือที่กูไม่รับโทรศัพท์ไม่ตอบไลน์ แต่กูก็บอกไปแล้วว่ากูยุ่ง"

"นี่มึงโง่จริง ๆ หรือแกล้งโง่ฮะ มึงคิดดี ๆ สิ ว่ามึงทำอะไรไว้!" คนตัวเล็กเริ่มเสียงดัง ทำให้คนรอบบริเวณนั้นต่างหันมามองพวกเขาทั้งสองคน

"ใจเย็นดิวะ พูดเบา ๆ ก็ได้ มึงจะตะโกนทำไมคนเขามองกันหมดแล้วเนี่ย กูทำอะไรผิดมึงก็บอกกูสิ "

"โถ!ไอ้ควาย! งั้นก็เชิญมึงไม่รู้ ๆ อยู่ตรงนี้แหละ ไอ้เวร!"

ลมหนาวปรี๊ดแตกพร้อมกับสะบัดตูดเดินออกไป ทำเอาร่างสูงมองตามแบบงง ๆ ถึงกับยืนเกาหัวแกรก อะไรของมันอีกล่ะเนี่ย เขาทำอะไรผิด?