อยู่ร่วมกันอย่างสงบ?

เมื่อมาถึงคอนโดที่พัก ทั้งสองก็ช่วยกันเก็บของจัดเตรียมห้องให้เรียบร้อย คอนโดที่เพื่อนเธอซื้อเรียกได้ว่าหรูหราหมาเห่าแบบสุด ๆ มีเฟอร์นิเจอร์อุปกรณ์ต่าง ๆ ที่ช่วยเพิ่มความสะดวกสบาย ห้องแต่ละห้องกว้างขวาง ส่วนห้องนอนจะอยู่ติดกัน ซึ่งก็ไม่มีปัญหาอะไร เพราะขนาดนอนห้องเดียวกันเธอก็นอนมาตั้งแต่เล็กจนโตแล้ว…

"ซุนนน ห้องมึงเสร็จยัง?"

"เสร็จแล้ว ทำไม?"

"กูอยากเข้าไป"

"มึงจะเข้าไปทำไม ห้องมึงมีทำไมมึงไม่อยู่ วุ่นวายกับกูจัง"

"ก็กูอยากเข้าอ่ะ อยากรู้ว่ามึงจัดห้องยังไง" พูดยังไม่ทันจบคนตัวเล็กก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องเขาทันที

เธอนี่ก็เหมือนคนโรคจิตเข้าทุกวัน ชอบเข้าไปวุ่นวายกับเขา ชอบเวลาที่อยู่ด้วยกัน เพราะมันทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น และปลอดภัยทุกครั้ง หรืออาจเป็นเพราะมันคือความเคยชิน เพราะเธอใช้ชีวิตแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ๆ ชีวิตที่มีเขาอยู่ข้าง ๆ เสมอ…

"โห~โครตเนี๊ยบ"

คนตัวเล็กถึงกับอุทาน เพราะห้องของเขานั้นของทุกชิ้นถูกจัดให้เป็นระเบียบทุกอย่าง ห้องดูสะอาดสะอ้านต่างจากห้องของเธอสุด ๆ นี่อาจเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่เธอชอบมาคลุกอยู่ห้องเขาด้วยแหละมั้ง

"เออ กลิ้งเข้าไป ที่นอนกูยับหมดแล้วนะนั่น"

"สบายสุด ๆ กูชอบอ่ะ มึงลองมานอนดู" ลมหนาวยังคงกลิ้งเกลือกพร้อมกับกวักมือเรียกคนตัวสูง

"หึ ไม่เอาอ่ะ "

"มาเถอะน่า" ลมหนาวว่าพร้อมกับดึงมือคนตัวสูงลงบนเตียงที่เธอนั่งอยู่ จังหวะนั้นเองร่างที่ยืนอยู่ยังไม่ทันตั้งตัว จึงเซถลาล้มลงมาคร่อมร่างเธอไว้ ทั้งสองต่างจ้องมองตากันไม่กะพริบ…

ตึก! ตัก! ตึก! ตัก! เสียงหัวใจที่เต้นละรัว และเต้นเเรงซะจนจะหลุดออกมาข้างนอกอยู่แล้ว

"เป๊กก เป๊กกกก!"

"อิหนาววว อิเหี้ยยยย!!"

"ฮ่ะ ๆ ฮ่า ๆ ๆ "

จังหวะช็อตฟิลอีกครั้ง เมื่อคนตัวเล็กยกมือขึ้นบีบไข่ของชายหนุ่มไปสองที ทำเอาเขาตกใจตาโตแทบถลนออกมาจากเบ้า รีบเด้งตัวลุกจากเตียงเอามือกุมไข่ด้วยความหวงแหน

"หนาว มึง! มึง! " ซุนถึงกับกัดฟันกรอด

"อะไรหรอ~ จับแค่นี้ทำเป็นหวง ถ้ามึงกลัวเสียเปรียบมึงก็มาจับกูคืนสิมา ฮ่ะ ฮ่า"

"มึงอย่าท้ากูนะ!"

"ก็มาดิครับ~~"

ลมหนาวเอ่ยด้วยทีท่าท้าทาย พร้อมส่ายสะโพกทำหน้ายียวนกวนประสาท มันก็เล่นแบบนี้ของมันมานานแล้วแหละ แต่คือเขาไม่ชินไง สักวันเถอะ! ถ้าเขาทนไม่ไหว จะจับกดแม่_ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย คอยดูเถอะ!

"กูไม่เล่นกับมึงแล้วอิเหี้ย ไปเลยมึงกลับห้องมึงไปเลย!"

"ไปก็ได้อ่ะ" พร้อมกับลุกเดินไปอย่างว่านอนสอนง่าย บทจะไปก็ไปง่าย ๆ แบบนี้เนี่ยนะ?

ไม่ถึง 15 นาที…ก็อก ก็อก ก๊อก เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นอีกหน แน่นอนว่าคงหนีไม่พ้นยัยเพื่อนจอมสร้างเรื่องอีกเป็นแน่

"ซุนนนนนน หิวข้าววว"

" อะไรของมึงอีกเนี่ย จะกวนอะไรกูอีก"

"เปล่ากวนนะ รอบนี้หิวจริง ๆ ออกไปหาไรกินกัน"

"ไม่ กูยังไม่หิว" ซุนเอ่ยอย่างเย็นชาพร้อมกับทำท่าจะปิดประตู

"แต่กูหิวอ่ะ พากูไปหาไรกินหน่อย นะ นะ "

ลมหนาวเอ่ยเสียงหวานพร้อมกับทำตาแป๋วท่าทีออดอ้อน เป็นท่าไม้ตายที่เธอใช้ประจำ แล้วมันก็ได้ผลจริง ๆ เพราะเขาแพ้สายตาของเธอแบบสุด ๆ เป็นอะไรที่เขาต้านไม่เคยอยู่สักครั้ง เพราะแบบนี้เวลาที่คนตัวเล็กขออะไรหรืออยากได้อะไรเขาวิ่งหาให้หมด…

"อ่ะ ๆ ก็ได้ หาไรกินใกล้ ๆ แถวนี้นะ กูขี้เกียจขับรถ"

แล้วทั้งสองก็ออกมาหาของกินด้านนอกซึ่งก็อยู่ไม่ห่างจากคอนโดมากนัก เธอเลือกกินร้านบะหมี่ข้างทาง ทั้งสองนั่งกินไปสักพักก็มีเสียงการแจ้งเตือนจากไลน์กลุ่มดังขึ้น

เวฟ: [เฮ่ยพวกมึงทำไรกันอยู่วะ]

กัสจัง: [กูดูหนังอยู่]

"ซุนมึงหันหน้ามาซิ"

"ทำไม? มึงจะทำอะไร" ซุนถามแบบไม่เงยหน้ามองเธอเลยสักนิด เขาเอาแต่ก้มหน้ากินบะหมี่ในชามต่อ

"จะถ่ายรูปส่งให้อิกัสกับไอ้เวฟดู มันทักมาในไลน์กลุ่ม"

"อ่ะ ๆ"

"แชะ"

ลมหนาว: [แดกข้าวกับผัวอยู่]

ลมหนาว:ส่งรูปภาพ

เวฟ: [เฮ่ย ทำไมต้องหยามคนโสดแบบกูด้วยวะ]

กัสจัง: [นับวันยิ่งเหมือนผัวเมียกันจริง ๆ นะพวกมึงอ่ะ]

ซุน: [ผัวเมียเหี้ยไรล่ะ หน้าแบบมันอย่างมากก็คนซักกางเกงในให้กูแหละ]

เวฟ: [เมียก็ซักกางเกงในได้นะเว่ย5555]

หนาว: [ใครจะไปซักให้มึงเป็นสังคังเปล่าก็ไม่รู้ ชิ @ซุน]

"ชิ" คนตัวเล็กวางโทรศัพท์ลง เธอทำหน้าตาหงุดหงิดเล็กน้อย จนคนข้าง ๆ อดขำไม่ได้

"มึง ๆ นั้นใช่พี่ซุนเดือนคณะบริหารป่ะ?"

"ใช่ ๆ ตัวจริงหล่อโคตร ๆ อ่ะมึง พี่เขามากับใครอ่ะ?"

"แฟนหรอ? ไม่น่าใช่นะ พี่เค้าคงไม่รสนิยมต่ำขนาดนี้หรอกมั้ง เเฟนเก่าแกคนที่ชื่อน้ำหวานอ่ะ สวยน่ารักกว่านี้เยอะ”

เป็นเสียงซุบซิบของรุ่นน้องโต๊ะข้างๆ ซึ่งมีผู้หญิงประมาณ3-4คนนั่งอยู่ ตึ๊ง!! กำปั้นน้อย ๆ ทุบลงบนโต๊ะของรุ่นน้องโต๊ะข้าง ๆ ที่นินทาเธอเมื่อสักครู่นี้ ทำเอาทั้งสี่คนถึงกับสะดุ้งโหยง โต๊ะข้าง ๆ ต่างหันมามองเป็นตาเดียว

"กับข้าวไม่อร่อยหรอคะน้อง ทำไมดูปากว่างกันจัง" เธอพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งแต่หนักเเน่น

"เอ่อ ปะ! ปะ! เปล่าค่ะ"

"ถ้าปากมันว่างแนะนำให้มีเหี้ยไรก็ยัด ๆ เข้าไปนะคะ เนี่ย อย่างรองเท้าเนี่ย! ยัดเข้าไป เผื่อมันจะทำให้ปากไม่ว่างพอให้เที่ยวนินทาคนอื่นเขา!"

ปัง!!! คนตัวเล็กวางรองเท้าลงกลางโต๊ะ ทำเอารุ่นน้องกลุ่มนั้นหน้าเหวอกันเป็นแถบ ๆ

"หนาว ๆ กลับกันเถอะมึง ไป" ซุนรีบเข้ามาลากคนตัวเล็กออกไป ก่อนที่จะมีเรื่องไปมากกว่านี้ พอเดินออกมาได้สักพักเขาก็เห็นว่าคนตัวเล็กไม่ได้ใส่รองเท้า

"อ้าวเฮ่ย รองเท้ามึงไปไหน?"

"เอาให้อิเด็กปากแจ๋วพวกนั้นแดกไปแล้ว!"ลมหนาวเอ่ยอย่างหงุดหงิด พร้อมกับเอามือกอดอกทำหน้าตึง ๆ

“เฮ้อ~~” ชายหนุ่มได้แต่ถอนหายใจ เขายอมเธอจริง ๆ มีเรื่องกับคนไปทั่วตั้งแต่สมัยเรียน ม.ต้น ใครมานินทาเธอ หรือหาเรื่องเธอก่อน แต่ละคนไม่โดนเธอสวนกลับหรือซัดหน้าหงาย ถือว่าคนนั้นเเต้มบุญสูงสุด ๆ

"ใส่ของกูก่อนแล้วกัน" ซุนเอ่ยปากพร้อมกับก้มลงถอดรองเท้าให้คนตัวเล็ก

"แล้วมึงจะใส่อะไรอ่ะ?"

"กูก็ไม่ใส่ไง มึงก็ถามโง่ ๆ เนอะ รองเท้ากูมีอยู่คู่เดียวเนี่ย " คนตัวเล็กมองหน้าเขาด้วยสายตาที่เดาอารมณ์ไม่ถูก

"ไม่เอาอ่ะ มึงใส่เหอะ"

"กูให้มึงใส่มึงก็ใส่สิ อย่าลีลา เร็ว" ซุนแสร้งเสีแข็งเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงพยายามใส่รองเท้าให้กับคนตัวเล็กอย่างตั้งใจ

"ขอบคุณนะมึง" ลมหนาวส่งยิ้มตาหยีให้กับเขา เธอโคตรรู้สึกดี เวลาที่เขาทำหลาย ๆ อย่างให้เธอจัง มันดูเอาใจใส่ดี เธออยากให้เขาเป็นเพื่อนที่น่ารักแบบนี้ตลอดไป

“ถ้ากูหาผัวที่ดูแลกูไม่ดีเท่ามึงนะ กูจะไม่ยอมแต่งงานเลยมึงคอยดู”

ลมหนาวพูดไปพลางหัวเราะไป สองเท้าก็ก้าวไปข้างหน้าด้วยการแยกขากว้าง ๆ แล้วก้าวยาว ๆ เหมือนเป็ดเดิน เพราะเธอเห็นว่ารองเท้าที่ใส่อยู่มันใหญ่เลยนึกอยากเดินแบบนั้น จนคนข้าง ๆ หลุดขำไปกับท่าทีน่าเอ็นดูของเจ้าหล่อน ไม่ว่าจะโตแค่ไหนเวลาอยู่ด้วยกันลมหนาวก็ยังเป็นยัยเด็กขายขำสำหรับเขาอยู่เสมอ…

“ถ้าคิดแบบมึง ชาตินี้ทั้งชาติก็ไม่มีผัวกับเขาหรอกมึงอ่ะ”

“งั้นกูก็จะอยู่กับมึงไปจนแก่ไง” ลมหนาวหยุดเดิน ก่อนที่จะหันมามองหน้าชายหนุ่มพร้องกับส่งยิ้มหวานให้

“อยู่เป็นเพื่อนที่ทั้งสวยและนิสัยดี น่ารั…”

“พอ ๆ กูขี้เกียจฟังมึงพล่ามละ” เหอะ…อยู่เป็นเพื่อนงั้นเหรอ? ซุนได้แต่คิดในใจ