บทที่ 2: เกมปั่นหัว

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ โรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ ขิมปรากฏตัวขึ้นในชุดเดรสสีขาวรัดรูปที่สั้นเหนือเข่า มันดูเรียบง่ายแต่กลับดึงดูดทุกสายตาให้นิ่งค้าง โดยเฉพาะกลุ่มเพื่อนวิศวะฯ ที่โต๊ะใหญ่

"นั่นขิมนิเทศฯ ไม่ใช่เหรอวะ? มาทำไมที่นี่?" เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มใหญ่กระซิบ

ใหญ่ไม่ได้เงยหน้าจากจานข้าว เขารู้สึกถึงกลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยแม้จะยังไม่เห็นตัว

"มาหาใครวะ?" อีกคนถาม

"หาคนแถวนี้มั้ง" ขิมตอบเสียงใส เธอยืนพิงเสา มองตรงมาที่ใหญ่

"มีธุระอะไร?" ใหญ่เงยหน้าขึ้น ถามห้วนๆ

"ไม่มีธุระ... แค่หิว"

"โรงอาหารนิเทศฯ ไม่มีข้าวขาย?"

"ไม่มีร้านที่ถูกใจ" ขิมเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ ใหญ่โดยไม่สนสายตาใคร "ใหญ่... ขอข้าวหน่อย"

"มือก็มี ตักเองดิ"

"อยากกินจานของใหญ่"

ใหญ่ถอนหายใจยาวก่อนจะเลื่อนจานข้าวไปให้ "เอาไป"

"ป้อนหน่อยสิ"

"ขิม! อย่าทำตัวน่ารำคาญที่นี่" ใหญ่กดเสียงต่ำ

"ทำไม? เขินเหรอ?"

"รำคาญ"

"ปากแข็งจังนะ" ขิมยิ้มกว้าง เธอไม่สนใจท่าทางดุดันนั่นเลยแม้แต่น้อย

"นี่ขิม" เพื่อนของใหญ่คนหนึ่งเอ่ยขึ้น "ตกลงขิมกับไอ้ใหญ่นี่อะไรกันวะ เห็นตัวติดกันบ่อย"

"นั่นสิ" ขิมหันไปมองใหญ่ที่นั่งเกร็ง "อะไรกันเหรอใหญ่?"

"เพื่อน" ใหญ่ตอบทันทีโดยไม่ลังเล

"เพื่อน..." ขิมลากเสียงยาว "แค่เพื่อนเหรอ?"

"เออ แค่เพื่อน"

"ถ้างั้น... วันนี้ขิมจะไปนั่งดูใหญ่ซ้อมบอลนะ เพื่อนกันไปดูเพื่อนซ้อม คงไม่เป็นไรมั้ง"

"ไม่อยากให้ไป" ใหญ่ปฏิเสธ

"ทำไม?"

"ร้อน"

"ไม่ร้อนหรอกถ้าได้อยู่ข้างๆ ใหญ่" ขิมหันไปหาเพื่อนของใหญ่ "เย็นนี้พี่ๆ ไปดูใหญ่ซ้อมกันไหมคะ? ขิมจะไปด้วย"

"ไปสิครับคนสวย" เพื่อนของใหญ่ตอบรับอย่างรวดเร็ว

"เห็นไหมล่ะใหญ่... ทุกคนยินดีให้ขิมไป"

ใหญ่กรามขบเข้าหากันแน่น เขาเกลียดการถูกต้อนเข้ามุม แต่ขิมเก่งเรื่องนี้เสมอ

หลังเลิกเรียน ขิมไปปรากฏตัวที่สนามบอลตามคำพูด ท่ามกลางเสียงเชียร์ของสาวๆ คณะอื่นที่มาแอบดูใหญ่ซ้อม ขิมนั่งเด่นอยู่ที่อัฒจันทร์ มือถือขวดน้ำไว้ในมือ

เมื่อใหญ่ซ้อมเสร็จ เขาเดินมาที่ข้างสนามพร้อมเหงื่อที่ไหลโซมกาย ขิมรีบก้าวเข้าไปหาทันที

"เหนื่อยไหมคะ?" ขิมยื่นผ้าเย็นให้

ใหญ่ไม่ได้หยิบผ้าเย็นนั่นไป แต่หยิบขวดน้ำที่เธอถือไว้แทน

"ขอบคุณ"

"ชอบทำตัวห่างเหินจัง"

"ขิม... เลิกทำแบบนี้สักที"

"แบบไหน? แบบที่คนรักกันเขาทำ?"

"เราไม่ได้เป็นอะไรกัน"

"งั้นก็เป็นสิ" ขิมท้าทาย

"ขิม!"

"ถ้าไม่เป็น... ก็แสดงให้เห็นหน่อยสิว่าใหญ่มีแฟนแล้ว ขิมจะได้เลิกยุ่ง"

"ไม่มีแฟน... แต่ก็ไม่เอาเธอ"

คำพูดนั้นทำเอาขิมชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เธอก็ยังยิ้มได้ "เจ็บดีนะ... ชอบ"

"บ้าไปแล้วหรือไง" ใหญ่ส่ายหัว

"บ้าเพราะใหญ่นั่นแหละ" ขิมขยับเข้าไปใกล้ "วันนี้นอกจากซ้อมบอลแล้ว ใหญ่จะไปไหนต่อไหม?"

"จะไปหาคนอื่น" ใหญ่โกหกหน้าตาย

"สาวคนใหม่?"

"ใช่"

"ใคร? สวยเท่าขิมไหม?"

"สวยกว่า... และไม่น่ารำคาญเท่าเธอ"

ขิมหุบยิ้มลงเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะออกมา "โกหก... ใหญ่ไม่มีวันเจอใครที่ 'เข้าถึง' ได้เท่าขิมหรอก"

"มั่นใจเกินไปแล้ว"

"ไม่ได้มั่นใจ... แต่รู้ดี"

"งั้นคืนนี้ก็คอยดูละกันว่าฉันจะไปหาใคร" ใหญ่พูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินหันหลังกลับไป

ขิมยืนมองแผ่นหลังแกร่งนั่นด้วยสายตาที่ซับซ้อน เธอกำหมัดแน่น

"จะไปหาใครก็ไปเถอะใหญ่... สุดท้ายคนที่ใหญ่กลับมาหา ก็คือขิมอยู่ดี"

เธอกดโทรศัพท์หาเพื่อนสาวคนสนิททันที

"เออ แก... ฉันต้องการแผนใหม่"

"แผนอะไรอีกขิม?"

"แผนทำให้คนปากแข็งยอมคายความลับออกมาไง"

"แกจะทำอะไรใหญ่?"

"ไม่ได้จะทำอะไรใหญ่... แค่จะทำให้ใหญ่รู้ว่า... โลกของเขามันขาดขิมไม่ได้"

ขิมวางสายด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ เธอเดินไปที่รถของตัวเองพลางฮัมเพลงเบาๆ แม้ในใจจะแอบเจ็บกับคำพูดที่ว่า 'ไม่เอาเธอ' แต่ขิมไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมแพ้อะไรง่ายๆ โดยเฉพาะกับผู้ชายที่เธอตีตราจองไว้แล้วในใจ

"เล่นเกมใช่ไหมใหญ่? ได้... เดี๋ยวเราจะได้เห็นกันว่าใครกันแน่ที่จะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อน"

ขิมขับรถออกไปทิ้งให้สนามบอลที่เริ่มเงียบเหงาหลงเหลือเพียงร่องรอยของคนตัวโตที่เธอหมายตาไว้ เธอรู้ดีว่าเกมนี้มีความเสี่ยงสูง แต่สำหรับผู้หญิงอย่างขิม... ยิ่งท้าทายเท่าไหร่ มันยิ่งน่าสนุกมากขึ้นเท่านั้น

เขาก็แค่ป้อมปราการที่แข็งแกร่ง และเธอก็คือค้อนที่พร้อมจะทุบทำลายมันลงมาให้ราบคาบ ไม่ว่าจะต้องใช้เวลานานแค่ไหน หรือต้องเล่นสกปรกยังไง สุดท้ายใหญ่ก็ต้องตกเป็นของเธออยู่ดี

สถานะที่ไม่ใช่เพื่อน... เธอจะเปลี่ยนมันให้กลายเป็นสถานะที่ใหญ่หนีไปไหนไม่ได้อีกเลย

เธอมองกระจกหลังเห็นใหญ่เดินคุยกับเพื่อนด้วยท่าทางสบายๆ แต่เธอก็สังเกตเห็นว่าเขาไม่ได้ยิ้มให้ใครเลยเหมือนกับที่เขาพยายามทำตัวเย็นชาใส่เธอ

"โกหกไม่เนียนเลยนะใหญ่... ถ้าไม่รู้สึกอะไรจริงๆ นายจะทำตัวมีพิรุธแบบนี้ทำไมกัน?"

ขิมพึมพำเบาๆ ก่อนจะเร่งเครื่องรถออกไปสู่ท้องถนนยามเย็น ความมุ่งมั่นในใจเธอชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด และค่ำคืนนี้ เธอมีแผนการที่จะทำให้ใหญ่ต้องสั่นคลอนอย่างหนักจนต้องหันกลับมามองเธอแน่นอน