บทที่ 1: เส้นกั้นที่สั่นคลอน

เสียงเพลงจังหวะหนักๆ จากผับชื่อดังย่านมหาวิทยาลัยดังกระหึ่มจนทำให้บทสนทนาแทบจะกลายเป็นเสียงตะโกน ทว่าท่ามกลางความมืดสลัวและแสงไฟหลากสีที่สาดส่องไปทั่ว ขิมกลับไม่ได้สนใจใครเลยนอกจากผู้ชายร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอ

ขิม สาวสวยดาวคณะนิเทศฯ ในชุดเดรสสายเดี่ยวสีแดงสดที่ขับผิวขาวผ่องให้โดดเด่นยิ่งขึ้น นั่งไขว่ห้างเท้าคางมอง ใหญ่ เพื่อนสนิทต่างคณะที่กำลังยกแก้ววิสกี้ขึ้นดื่มด้วยสีหน้านิ่งเรียบตามสไตล์หนุ่มวิศวะฯ มาดดิบที่ใครเห็นก็ต้องเกรงใจ

"มองทำไม?" ใหญ่ถามเสียงเข้ม แม้สายตาจะไม่ได้หันมามองคนข้างๆ เลยก็ตาม

"มองไม่ได้เหรอ? ก็คนเขาคิดถึงนี่นา" ขิมยักไหล่พลางหัวเราะร่าในลำคอ เธอตั้งใจขยับตัวเข้าไปใกล้จนกลิ่นน้ำหอมหรูหราของเธออบอวลไปทั่วประสาทสัมผัสของใหญ่ "หายหน้าหายตาไปตั้งสองวัน ไม่คิดถึงขิมบ้างเลยหรือไง?"

ใหญ่หันมาสบตาเพื่อนสาว ดวงตาคมกริบของเขาวูบไหวไปชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเหมือนเดิม "ฉันไม่ใช่ขิมนี่ ที่จะว่างมานั่งทำอะไรไร้สาระไปวันๆ"

"ไร้สาระตรงไหน? ขิมแค่ใช้ชีวิตให้มีความสุข" ขิมสวนกลับทันควัน เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนลมหายใจรินรดกัน "หรือใหญ่โกรธที่ขิมไม่ตอบแชท? ก็ขิมไปสังสรรค์กับเพื่อนมาไง"

"ไม่ได้โกรธ และไม่เคยคิดจะโกรธ เธอจะไปกับใครที่ไหนมันก็เรื่องของเธอ" ใหญ่ตอบเสียงเรียบก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะด้วยท่าทางที่แสดงออกถึงความรำคาญอย่างชัดเจน เขารีบเบี่ยงตัวหนีสายตาเย้ายวนที่เธอส่งมาให้

ขิมแค่นยิ้มมุมปาก เธอรู้ดีว่าคำพูดเหล่านั้นมันคือเกราะป้องกันตัวที่เขาใช้มาตลอด ตั้งแต่รู้จักกันมา ใหญ่ไม่เคยควงผู้หญิงคนไหนเกินสองครั้ง และไม่เคยปล่อยให้ใครเข้ามาใกล้พื้นที่ส่วนตัวของเขาเท่ากับเธอ แม้เขาจะปากแข็งและทำตัวเย็นชาใส่เธอมากแค่ไหนก็ตาม

"ถ้าไม่โกรธ... แล้วทำไมต้องจ้องจะหนีขิมตลอดเลยล่ะคะ?" ขิมเอื้อมมือไปคว้าแขนแกร่งของเขาไว้ บีบเบาๆ เป็นเชิงหยอกเย้า "กลัวเหรอ? กลัวว่าถ้าใกล้ขิมมากๆ แล้วใจมันจะสั่น?"

ใหญ่จ้องมองมือเรียวของขิมที่เกาะอยู่บนต้นแขนของเขา แววตาดุจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ก่อนจะกระชากแขนออกอย่างไม่ใยดี "อย่าสำคัญตัวผิดไปขิม เราเป็นแค่เพื่อนกัน และฉันก็ไม่เคยคิดจะล้ำเส้นนั้น"

"หึ! เพื่อนกัน..." ขิมทวนคำนั้นด้วยน้ำเสียงประชดประชัน "คำนี้มันน่าเบื่อนะใหญ่ เปลี่ยนเป็นคำอื่นบ้างไม่ได้เหรอ?"

"เช่นคำว่าอะไร?"

"ก็คำที่มันอธิบายสถานะ... ที่ไม่ใช่เพื่อนไง"

ใหญ่ชะงักไปครู่ใหญ่ คำพูดท้าทายของเธอทำเอาบรรยากาศรอบตัวเขาเริ่มระอุขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เขาจ้องมองใบหน้าสวยเฉี่ยวของขิมด้วยสายตาที่ลึกซึ้งขึ้นกว่าทุกครั้ง ทว่าเพียงชั่วพริบตา เขาก็กลับมาตีหน้านิ่งเหมือนเดิม

"เลิกเพ้อเจ้อได้แล้วขิม ดึกแล้วกลับเถอะ" ใหญ่ลุกขึ้นยืนพลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ "เดี๋ยวฉันไปส่ง"

ขิมลุกขึ้นยืนตาม เธอจัดเดรสให้เข้าที่ด้วยท่าทางมั่นใจก่อนจะเดินเข้าไปคล้องแขนเขาอย่างสนิทสนม "ไปส่งที่คอนโดขิม หรือจะไปส่งที่คอนโดใหญ่ดีล่ะ?"

"ไปส่งเธอที่บ้าน"

"ขิมย้ายมาอยู่คอนโดแล้ว ใหญ่ลืมเหรอ?"

"เออ... งั้นก็ที่คอนโดเธอ"

ใหญ่ตอบตัดบทก่อนจะเดินนำออกไปจากผับ ขิมเดินตามหลังเขาไปพร้อมกับรอยยิ้มแห่งชัยชนะในใจ เธอรู้ดีว่าเกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และไม่ว่าใหญ่จะพยายามถอยห่างแค่ไหน สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่มีวันหนีความรู้สึกที่เขามีต่อเธอไปได้พ้น

บนรถคันหรูของใหญ่ ความเงียบเข้าปกคลุมตลอดการเดินทาง มีเพียงเสียงเครื่องยนต์และเสียงเพลงเบาๆ ที่คลอไปตามทาง ขิมนั่งมองใบหน้าด้านข้างที่ดูดุดันและเย็นชาของใหญ่ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งหลงรัก ทั้งอยากเอาชนะ และที่สำคัญ... เธอต้องการเขามากกว่าแค่เพื่อน

"ใหญ่..."

"ว่า"

"ถ้าคืนนี้ขิมบอกว่าขิมไม่อยากนอนคนเดียว... ใหญ่จะทำยังไง?"

ใหญ่หันมามองขิมด้วยสายตาที่เดือดพล่าน เขากดเบรกจนรถหยุดกะทันหันริมทาง ทำให้ร่างของขิมพุ่งไปข้างหน้าก่อนจะเซกลับมานั่งที่เดิม

"ขิม! อย่าทำตัวให้ฉันรำคาญไปมากกว่านี้" ใหญ่ตะคอกเสียงต่ำ "ฉันบอกแล้วไงว่าเราเป็นเพื่อนกัน และถ้าเธอคิดจะเล่นเกมแบบนี้... คนที่จะเจ็บไม่ใช่ฉัน แต่เป็นเธอเอง"

"ใหญ่กลัวเหรอ?" ขิมไม่สนใจคำเตือน เธอกล้าที่จะท้าทายเขามากขึ้น "กลัวว่าถ้าเป็นขิม... ใหญ่จะทนไม่ไหว?"

ใหญ่จ้องมองเธอด้วยสายตาที่ราวกับจะแผดเผา เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้จนหน้าผากเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของขิม ทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างควบคุมไม่อยู่

"ฉันไม่ได้กลัว... แต่ฉันไม่อยากเสียเพื่อนที่โง่ๆ อย่างเธอไป"

"งั้นขิมก็จะทำให้ใหญ่รู้ ว่าการเป็น 'เพื่อน' กับขิมน่ะ... มันไม่มีอยู่จริง"

ขิมยิ้มกว้าง ก่อนจะโน้มคอเขาลงมาประทับจูบอย่างแผ่วเบาที่ข้างแก้ม ทิ้งให้ใหญ่ได้แต่นั่งนิ่งด้วยความรู้สึกที่สับสนและปั่นป่วนไปทั่วทั้งร่าง