EP. 3

EP .3

               วันต่อมา..

               จอมทัพเข้าห้องบรรยายด้วยสีหน้าและแววตานิ่งขรึมอย่างทุกครั้ง แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือผมถูกเซตมาอย่างดี ดูเนี๊ยบ ดูทรงนายแบบเกินกว่าจะเป็นผู้ชายที่ชอบลากอีแตะหูหนีบไปเดินห้างอย่างจอมทัพ

               แปลก..แปลกจนอัคคีอดไม่ไหวต้องเอ่ยปาก

               “ผีบิวตี้บล็อกเกอร์เข้าสิงมึงเหรอถึงเซตผมมาซะหล่อ ปกติแค่อาบน้ำแปรงฟันมาเรียนตอนเช้าได้ก็ดีถมเถ”

               อย่างที่รู้กันคณะวิศวะมีนักศึกษาชายเสียส่วนใหญ่ เวลาเลิกเรียนหรือไม่มีงานค้างส่ง พวกเขามักรวมตัวไปท่องราตรีโต้รุ่งอยู่ตลอด เมาหัวราน้ำ นัดหญิงมาเย็บ ถ้าเงินเหลือ ๆ ก็ลงอ่างหาสาวช่วยอาบน้ำ กว่าจะนอนก็ตีหนึ่งตีสอง ฉะนั้นการตื่นมาเรียนคาบเช้าจึงทุลักทุเลพอสมควร

               อย่างเมื่อคืนพวกเขาก็อยู่ร้านนั่งชิลแถวคอนโดจอมทัพ แต่ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นมันถึงเทเพื่อน หนักไปกว่านั้นคือเทคนคุยที่พูดนักพูดหนาว่าตรงสเปก หลังจากพาไปฉี่บนคอนโดมันก็ปล่อยให้น้องไข่มุกกลับร้านคนเดียวเฉยเลย

               “มึงมีพิรุธว่ะทัพ”

               “อย่ายุ่ง” จอมทัพปัดมือที่ยุ่มย่ามกับผมออกไปให้พ้น

               ไม่ต้องสืบว่าเรื่องที่ถูกอัคคีแซวเป็นฝีมือใคร เขาถูกนาเดียร์ปลุกมากินข้าวเช้าตั้งแต่ไก่โห่ ถูกจับแต่งตัว ถูกจับเซตผมจนมันแผล็บอย่างที่เห็น

               หากเป็นตอนเด็กถือว่าปกติ เพราะนาเดียร์มักตื่นเช้า ตื่นคนเดียวไม่พอเจ้าหล่อนยังมุดรั้ววิ่งมาปลุกเขาถึงเตียง เสียงเร่งให้อาบน้ำ เร่งให้ทำธุระส่วนตัวดังแจ้วเกือบหนึ่งชั่วโมงของวันที่ต้องไปเรียน พออาบน้ำแต่งตัวเสร็จทั้งคู่จะนั่งกินข้าวด้วยกัน

               หลังจากนั้นก็สะพายกระเป๋าขึ้นรถเก๋งคู่ใจของพ่อใหญ่จอมทองเดินทางไปโรงเรียน

               ความทรงจำวัยเด็กน่ะมันดี แต่เริ่มไม่ดีเพราะตอนนี้เขาโตเป็นหนุ่ม เธอเองก็โตเป็นสาว นาเดียร์ก็ใช่จะหน้าตาขี้เหร่ ตื่นมาเจอคนน่ารักใครจะควบคุมอารมณ์หื่นวัยหนุ่มได้ ไม่ใช่เพิ่งเป็น แต่เขาเป็นมานานแล้วต่างหาก

               “เมื่อคืนมึงมีของดีแต่ไม่อยากเผื่อแผ่พวกกูใช่ไหม” อัคคียังเซ้าซี้ไม่เลิก ถามไข่มุกก็ไม่ยอมบอก เลยต้องมาเค้นเอากับเพื่อนแทน

               “พูดมาก” จอมทัพหยิบหนังสือในเป้มาวางด้วยท่าทีเฉยเมย ไม่ใส่ใจอาการเสือกของเพื่อนสนิทแม้แต่น้อย

               “เฮ้ย!! ห่อข้าวมาด้วย?” เสียงดังไม่พออัคคียังสะกิดเพื่อนอีกสองคนให้หันมาดู

               อาทิตย์กับแดนไทจึงกระทำการสาระแนด้วยการหยิบกล่องสีฟ้ามาวางบนโต๊ะ สามหนุ่มมองหน้ากันแล้วหัวเราะ ก่อนหันมาหรี่ตาจับผิดคนหน้ามึนอย่างพร้อมเพรียง

               “ไหนเหลามาซิอ้ายทัพ กูอยากรู้ว่าใครทำข้าวกล่องให้มึง” แดนไทกระแทกไหล่ถามยิ้ม ๆ

               ด้วยความที่จอมทัพเป็นคนอีสานและมักแต่งตัวปอน ๆ พวกเขาจึงเรียกมันว่า ‘อ้ายทัพ’ แต่ถึงจะแต่งตัวปอน ๆ ขับกระบะสี่ประตูธรรมดา ชอบใส่เสื้อเก่ากับกางเกงสีซีดจอมทัพก็ยังเท่ ต่อให้ใส่เสื้อแถมปุ๋ยลากอีแตะหูหนีบ ก็ไม่อาจบดบังรัศมีความหล่อของเจ้าตัวได้

               มันหล่อชนิดที่ว่าตอนย้ายมาใหม่ ๆ สาวในมหา’ ลัยคลั่งไคล้กันถ้วนหน้า ถึงขนาดตามมาเฝ้าถึงคณะ ตามไปสนามบาส บางคนซื้อของแพง ๆ เอาใจ มากหน้าหลายตาจำเกือบไม่หมด ถ้ามันเรียนตั้งแต่ปีหนึ่งมันคงได้ประกวดเดือนมหา’ ลัยแน่นอน

               “บอกมาใครทำข้าวกล่องให้มึง”

               “มีแต่ผลไม้ ใช่ข้าวที่ไหนล่ะ” คนถูกกระแซะจำใจต้องบอก พร้อมกันนั้นก็หยิบกล่องเจ้าปัญหาเก็บใส่เป้ตามเดิม

               เพราะเป็นคนขับถ่ายยาก นาเดียร์จึงมักสรรหาผลไม้ให้เขากินเป็นประจำ ไม่รู้เธอตื่นเช้าแค่ไหนถึงได้มีสับปะรดกับมะละกอสุกใส่กล่องมาให้กินที่มหา’ ลัย เดาว่าคงไม่ได้สำรวจแค่ห้อง นาเดียร์คงสำรวจร้านค้าแถวคอนโดเป็นที่เรียบร้อย

               “ยิ่งน่าสงสัยว่ามึงซุกหญิง เทน้องมุกเพราะมีคนใหม่แล้วดิ” เป็นเสียงของอาทิตย์ที่เริ่มตั้งประเด็น อีกสองคนก็พยักหน้าเห็นด้วย

               “ไม่ใช่อย่างที่พวกมึงคิด”

               “แล้วมันยังไง?” อัคคีถามย้ำอย่างจริงจัง

               “ไม่บอก”

               “เอ้า!”

               “เอ้า!”

               “เอ้า!”

               สามหนุ่มที่ตั้งท่าใส่ใจร้องออกมาพร้อมกัน

               จอมทัพก็เป็นแบบนี้ ถ้าไม่อยากพูดใครก็ง้างปากมันไม่ได้ เหมือนจะเจ้าชู้จีบหญิงเก่ง แต่จริง ๆ ไม่เคยจีบใคร ทุกคนเข้าหามันเอง ขนาดไข่มุกที่ว่าตรงสเปก ฝ่ายหญิงยังเป็นคนทักมาคุยก่อน

               “ไอ้ทัพ! จะพูดไม่พูด ไม่งั้นพวกกูเลิกคบ” แดนไทข่มขู่ท่าทีจริงจัง

               ทว่าคนถูกขู่หาได้สนใจไม่ แถมจอมทัพยังตอกกลับอย่างเจ็บแสบอีกต่างหาก

               “ตอนเรียนถ้าตั้งใจเหมือนตอนเสือก พวกมึงคงได้เกียรตินิยม”

               “ปากดีนะมึง!” อัคคีกัดฟันพูด

               “ก็หยุดเสือกสักที กูรำคาญ!”

               สายตาทุกคู่พุ่งไปมองจอมทัพด้วยความหมั่นตีน ก็ปากดีแบบนี้ไงสาวถึงอยู่ด้วยไม่นาน ไอ้เพื่อนหน้ามึนชอบมีสัมพันธ์แบบนัดเย็บชั่วคราว เป็นความสมัครใจทั้งสองฝ่าย พวกเขาไม่เคยเห็นมันตามตื๊อหรือจีบใครเป็นจริงเป็นจังสักคน

               “เออ..ต่อไปก็อย่านับพวกกูเป็นเพื่อนก็แล้วกัน”

               “งอน?” จอมทัพเลิกคิ้วถามในจังหวะที่อัคคีทำเสียงสอง ใครจะเชื่อว่าคนเถื่อนอย่างมันจะขี้น้อยใจ ทุกอย่างคือการแสดง อัคคีการละครชัด ๆ

               “เงียบเลยพวกมึง อาจารย์ปราโมทมาแล้ว เดี๋ยวก็ถูกตีกบาล,กระบาลแตกหรอก” อาทิตย์เป็นคนร้องบอกเพื่อน ๆ จากนั้นบทสนทนาของสี่หนุ่มก็เป็นอันปิดฉากลง

               เช้านี้ต้องเรียนวิชาเฉพาะ อาจารย์ก็สายโหดอย่าบอกใคร ขืนเสียงดังได้โดนหนังสือบินใส่หัว ซึ่งอัคคีเคยเจอมาแล้ว หัวปูดตั้งหลายวันกว่าจะหาย

               ชาวแก๊งเรียนวิศวะโครงสร้างซึ่งเป็นสาขาย่อยของวิศวกรรมโยธา อีกหนึ่งเดือนก็สอบปลายภาค จึงต้องตั้งใจเป็นพิเศษเพื่อเก็บเกี่ยวความรู้ไว้ใช้สำหรับทำข้อสอบ

               เรียนหนัก ดื่มโหด ก็หนุ่ม ๆ คณะวิศวกรรมศาสตร์นี่แหละ

  ....................................................................................

นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายเซต..วิศวะ I need you 

1. เพื่อนคนนี้ที่จอมทัพอยากได้ 

2. เธอคนนี้ที่อัคคีอยากได้