EP11 | ไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง 1/2

"ปราย เธอไหวแน่นะ ให้ฉันบอกแท็กซี่เข้าไปข้างในเลยไหม"

"ไม่เป็นไรจริง ๆ ฉันเดินได้ เดี๋ยวจะถึงแล้วล่ะ เธอก็กลับดี ๆ นะ พรุ่งนี้เจอกัน"

ปรายฟ้าปฏิเสธทันที หลังจากที่เพื่อนจะให้แท็กซี่เข้าไปส่งถึงที่บ้าน เธอยังไม่อยากให้เพื่อนรู้ถึงความลับที่เปิดเผยไม่ได้และไม่อยากให้รู้ว่าเธออยู่บ้านหลังนี้ด้วย

ปรายฟ้าค่อย ๆ เดินกะเผลก ๆ ไปที่บ้าน แต่กว่าจะถึงก็ใช้เวลาเกือบยี่สิบนาทีเลยทีเดียว

ข้อเท้าที่ครูประจำในห้องพยาบาลพันให้ไว้ ก็ทุเลาความเจ็บปวดไปได้มาก แต่ดีที่ไม่บวมจึงสามารถใส่รองเท้าผ้าใบได้ตามปกติ

"สวัสดีค่ะคุณท่าน" ปรายฟ้ายกมือไหว้บิดาของภาคิณที่เจออยู่ที่สวนต้นไม้หน้าทางเข้าบ้าน

"กลับมาแล้วหรือลูก"

"ค่ะ คุณท่านจะทานน้ำไหมคะ เดี๋ยวปรายเดินไปเอามาให้ค่ะ"

"ไม่ต้องหรอก หนูมีอะไรก็ไปทำเถอะลูก มีการบ้านไหมล่ะ ถ้ามีก็รีบกลับไปทำซะนะ"

"ขอบคุณมากนะคะ งั้นปรายขอตัวก่อนค่ะ"

ปรายเดินเข้าไปที่คฤหาสน์หลังใหญ่แล้วตรงไปที่ครัวเพื่อทำหน้าที่ของตัวเองตามปกติ

วันนี้เธอทำงานเสร็จช้ากว่าทุกวันเพราะยังเจ็บที่ข้อเท้าอยู่ กว่าจะทำอะไรได้แต่ละอย่างก็ดูล่าช้าไปหมด

ปรายฟ้าชะงักเมื่อเห็นร่างสูงยืนอยู่ที่ประตูห้องครัว เธอไม่รู้สึกตัวเลยสักนิดว่าเขามายืนอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่

"คืนนี้มานอนที่ห้องฉันด้วย" พอพูดจบชายหนุ่มก็เดินออกจากห้องครัวไปเลย

ปรายฟ้าได้แต่ทำสีหน้ากังวล เธอจะสามารถหลีกเลี่ยงจากสถานการณ์นี้ได้ยังไงกันนะ

ปรายฟ้าจับราวบันไดแล้วค่อย ๆ พยุงร่างกายตัวเองขึ้นไปชั้นบนช้า ๆ เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป

"ทำไมถึงได้ชักช้าขนาดนี้"

"ปรายขอโทษนะคะ พอดีวันนี้ปรายมีอุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะ เลยทำให้ข้อเท้าเจ็บ ขอโทษที่ให้รอนะคะ"

"คงไม่ได้จะหาข้ออ้างเพื่อหลีกเลี่ยงหน้าที่ของเธอหรอกนะ"

"ไม่ใช่นะคะ"

"ถ้าไม่ใช่ก็ขึ้นเตียงสิ รีรออะไร!"

"แต่ว่าปรายยังไม่ได้อาบน้ำเลยนะคะ"

"อย่ามาทำชักช้านะ ก่อนที่ฉันจะหมดอารมณ์ ขึ้นเตียงมาเดี๋ยวนี้!"

ปรายฟ้าค่อย ๆ เดินไปที่เตียงช้า ๆ เพราะเธอยังปวดที่ข้อเท้าอยู่มาก

"รีบมาสิ! จะเดินรับลมหาพระแสงอะไร"

"ปรายเจ็บข้อเท้าค่ะ ขอโทษที่ช้านะคะ"

พอมาถึงเตียงใหญ่ ภาคิณก็กดไหล่บางให้นอนลงกับพื้นเตียง

"โอ๊ย ปรายเจ็บข้อเท้าค่ะ" เธอนิ่วหน้าด้วยความทรมาน เพราะความเจ็บแปลบที่ข้อเท้าเธอยังไม่หายดี ปรายฟ้าพยายามกัดฟันทนกับความเจ็บปวดเอาไว้ เธออยากให้เวลาผ่านไปให้เร็วที่สุดเหลือเกิน

เขาอยากจะทรมานเธอทุกวันให้ทนไม่ไหวจนต้องเดินออกไปจากบ้านหลังนี้เอง เขาไม่แคร์เลยสักนิดว่าเธอจะเป็นจะตายยังไง เพราะเธอคือตัวซวยที่สุดในชีวิตของเขา

ภาคิณดึงร่างบางไปตรงกลางเตียงอย่างไม่ปรานี ปรายฟ้ารีบยกมือไหว้ขอร้อง

"ขอวันนี้สักวัน ขอปรายพักสักวันได้ไหมคะ ปรายเคลื่อนไหวลำบากมาก เกรงว่าจะเป็นภาระของคุณภาคิณน่ะค่ะ"

"หึ! ภาระอะไรกัน ยังไม่รู้ตัวอีกหรือไงว่าทุกวันนี้เธอก็เป็นตัวภาระของฉันอยู่แล้ว เอาง่าย ๆ เลยนะ ถ้าไม่อยากทรมานก็รีบไสหัวออกจากบ้านฉันไปก็แค่นั้น แค่เก็บข้าวของออกไปจะยากอะไรนักหนา ถ้าอยากได้เงินเท่าไหร่ก็บอกฉัน ไม่ว่าเท่าไหร่ก็จะประเคนให้ เอาไงล่ะ จะออกไปไหม ถ้าไม่ออกก็อ้าขาแล้วหุบปากเงียบ ๆ ไป แล้วอย่ามาบ่นหรือมาขอความเห็นใจอะไรทั้งนั้น"

"ขอโทษนะคะ ปรายขอโทษที่ทำให้คุณหงุดหงิด แต่อย่าไล่ปรายเลยนะคะ"

"งั้นเธอก็เลือกแล้วสินะ เอาล่ะ…ถอดชุดนักศึกษาออกสิ เกะกะลูกตา"

"ค่ะ" ปรายฟ้าดันตัวเองลุกขึ้นได้ก็แทบแย่ เธอรีบปลดกระดุมเสื้อนักศึกษามือไม้สั่น

"ทำอะไรชักช้าอยู่ได้ มานี่! ฉันถอดเอง" ภาคิณผลักร่างบางนอนลงแล้วปลดกระดุมเสื้อออกจนหมด แต่เขาก็ไม่ได้ถอดเสื้อเธอออก แต่มือแกร่งกลับเลื่อนต่ำไปแล้วรูดกางเกงชั้นในตัวเล็กของเธออย่างรวดเร็ว

เขายกขาข้างที่เจ็บของเด็กสาวขึ้น แล้วเอาแก่นกายถูไถเล็กน้อย จากนั้นก็ดันแก่นกายเข้าไปโดยไม่เล้าโลมเด็กสาวเลยแม้แต่นิดเดียว

ปรายฟ้าหันหน้าไปข้าง ๆ เพื่อซ่อนน้ำตาไม่ให้ชายหนุ่มเห็น เธอกัดริมฝีปากไว้ ส่วนมือเล็กก็ขยุ้มผ้าปูที่นอนเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บ

ขาเรียวข้างที่เจ็บข้อเท้าถูกยกขึ้น เธอแทบจะทนความเจ็บปวดไม่ไหว แต่เธอก็กัดฟันทน เอวสอบกระแทกเข้ามาในตัวเธออย่างไม่ปรานี เธอรู้สึกทรมานเหลือเกิน ได้แต่ภาวนาทุกวินาทีให้มันจบลงให้เร็วที่สุด

ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่เขาปล่อยน้ำรักเข้ามาในตัวเธอ ความรู้สึกภายในใจมันบอบช้ำเกินจะรับไหว ชายหนุ่มผละออกจากตัวเธอเมื่อเขาระบายความโกรธแค้นจนสาแก่ใจ จากนั้นเขาผลักตัวเธอออกห่างแล้วเดินเข้าไปชำระร่างกายในห้องน้ำ