EP11 | ไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง 2/2

ปรายฟ้ารีบพยุงตัวเองไปข้างเตียง ดึงลิ้นชักบนหัวนอนแล้วหยิบยาคุมฉุกเฉินขึ้นมาทานทันที

เธอได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากในกระเป๋าของเธอ แต่จากเตียงกว้างไปที่โซฟาในตอนนี้มันช่างห่างไกลเหลือเกิน ร่างเปลือยพยายามเดินโดยให้เท้าข้างขวารับน้ำหนักให้มากที่สุด กว่าจะไปถึงที่หมายได้ก็แทบขาดใจ

ปรายฟ้าปาดน้ำตาทิ้งแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นสายที่ไม่ได้รับจากเจ้าของโทรศัพท์เครื่องนี้

เธอจึงกดโทรกลับไป เพราะเขาอาจจะมีเรื่องสำคัญอะไรอยู่ก็ได้

"ไง อาการเป็นไงบ้างล่ะ"

"สวัสดีค่ะรุ่นพี่ ดึกป่านนี้ยังไม่นอนอีกหรือคะ"

"บอกอาการมาก่อนสิ พี่ไลน์ไปหาก็ไม่ตอบ พี่ก็เป็นห่วงอยู่ว่าน้องปรายจะดีขึ้นบ้างแล้วหรือยัง"

"ขอบคุณมากนะคะ ตอนนี้ก็ยังไม่ค่อยดีขึ้นเลยค่ะ คงจะอีกหลายวันเลย ขอบคุณมากนะคะที่เป็นห่วง"

"แล้วพรุ่งนี้น้องปรายจะไหวหรือเปล่า เพราะจะเริ่มจัดกิจกรรมรับน้องใหม่กันแล้วนี่ แบบนี้จะร่วมกิจกรรมไหวหรือ"

"อ้าว…พรุ่งนี้แล้วหรือคะ ปรายไม่ทราบข่าวเลยค่ะ"

"เพิ่งแจ้งคืนนี้เองในกลุ่มไลน์น่ะ แล้วน้องปรายก็รีบเพิ่มไลน์เข้ากลุ่มได้แล้วนะ เดี๋ยวมีข่าวสารอะไรจะตกข่าวอีก"

"เดี๋ยวก็ต้องคืนมือถือให้รุ่นพี่แล้วน่ะค่ะ ปรายก็เลยไม่ได้ทำอะไร"

"น้องปรายเนี่ยทำไมถึงดื้อแบบนี้ล่ะครับ ก็บอกว่าพี่ให้ใช้ ถ้าเจ้าของยังไม่รับคืนก็คืนไม่ได้นะครับ"

"แต่ยังไงปรายก็คงรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ ถ้าปรายหายแล้วจะคืนให้ตามที่เคยบอกไว้นะ..." เธอยังพูดไม่จบประโยคก็ได้ยินเสียงชายหนุ่มเรียกเธอมาจากห้องน้ำ

"เอาผ้าขนหนูมาให้ฉันหน่อย ตอนนี้เลย" เสียงของภาคิณที่สั่งเธอให้เอาผ้าขนหนูไปให้ มันดังเข้าไปในสายของธามด้วย

ธามเริ่มไม่ค่อยชอบใจ เพราะดูเหมือนคนที่ตัวเองสนใจอยู่จะมีแฟนเสียแล้ว หรืออาจจะเป็นคนในครอบครัวก็ได้

"พี่ธามคะ งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ"

"พี่รอได้ ไม่ต้องวางหรอก จะไปทำอะไรก็ทำเถอะ เดี๋ยวว่างค่อยมาคุยกับพี่"

ปรายวางโทรศัพท์มือถือไว้บนโซฟา แล้วค่อย ๆ เดินไปหยิบผ้าขนหนูให้ชายหนุ่ม

"ช้าจริงเลย แล้วกินยาแล้วใช่ไหม"

"ทานเรียบร้อยแล้วค่ะ"

เสียงการสนทนาแม้จะได้ยินเบา ๆ เพราะอยู่ไกล แต่เขาก็พอจับใจความได้ว่าทั้งสองกำลังคุยอะไรกันอยู่

'บอกให้ทานยาด้วย หรือชายคนนั้นจะเป็นแฟนน้องปรายจริง ๆ ที่บอกให้ทานยาคงจะเป็นยาที่ช่วยให้ข้อเท้าหายเร็วหรือเปล่านะ'

ธามคิดในใจอยู่คนเดียว จนเขาตื่นจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงใสของหญิงสาวเรียกเขามาตามสาย

"รุ่นพี่คะ งั้นปรายขอตัวนอนก่อนนะคะ รุ่นพี่ก็พักผ่อนด้วยนะคะ ฝันดีค่ะ" ปรายฟ้ารีบวางสายทันทีเพราะเขาเกรงใจคนที่อยู่ร่วมห้องด้วยมากกว่า

"เดี๋ยวสิ ตรู๊ด..."

เขาสบถอย่างหัวเสีย ยิ่งได้ยินเสียงผู้ชายจากปลายสายก็ยิ่งทำให้เขากระวนกระวายใจ เขาก็ได้แต่ภาวนาให้ชายคนนั้นเป็นแค่คนในครอบครัวเธอก็พอ

"ไหนบอกไม่มีมือถือไง"

ภาคิณเช็ดผมแล้วมองไปที่โทรศัพท์รุ่นใหม่ในมือเด็กสาว

"อันนี้ไม่ใช่ของปรายหรอกค่ะ มีรุ่นพี่ที่คณะให้ยืมใช้ชั่วคราวน่ะค่ะ เดี๋ยวก็คืนแล้วล่ะค่ะ"

ปรายฟ้าเพิ่งนึกได้ว่าเธอยังเปลือยกายอยู่ เธอจึงรีบหันหลังแล้วนั่งบนโซฟาด้วยความเขินอาย

"ปรายขอยืมชุดนอนสักชุดได้ไหมคะ"

"จะใส่ทำไมล่ะ คิดว่าจบแล้วหรือไง"

"คะ?"

"คืนนี้มันยังไม่จบ ฟังไม่ผิดหรอก เพราะฉันยังมีแรงอีกเหลือเฟือ มานี่" ภาคิณรวบร่างบางขึ้นอุ้มแล้วโยนเธอลงไปบนเตียงสปริงขนาดใหญ่อย่างรวดเร็ว

ปรายฟ้าก็ไม่คาดคิดว่าเขาจะทำต่ออีก เพราะเขาถามเรื่องที่เธอทานยาไปแล้ว แต่ก็ไม่นึกว่าจะยังไม่จบ เธอเดาอารมณ์เขาไม่ออกจริง ๆ ว่าคนตรงหน้ากำลังคิดอะไรอยู่

ชายหนุ่มถอดชุดคลุมอาบน้ำออกแล้วจัดการเผด็จศึกต่อทันที ปรายฟ้าที่ไม่สามารถร้องขออะไรได้ ก็ต้องตกอยู่ในเงื้อมมือของเขาต่อไปโดยไม่สามารถร้องขออะไรได้ทั้งสิ้น

ภาคิณก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงได้มีความต้องการอยากทำต่อ ทั้ง ๆ ที่เขาตั้งใจจะอาบน้ำให้สดชื่นก่อนนอนแท้ ๆ

'กลายเป็นว่าแค่เขาได้เห็นร่างเปลือยเปล่าของเด็กสาว ก็ทำให้เขาเกิดอารมณ์อยากทำขึ้นมาอีกอย่างนั้นหรือ เป็นไปไม่ได้หรอกน่า' ภาคิณสลัดความคิดบ้า ๆ ออกไปแล้วโหมกระแทกสะโพกใส่คนตัวเล็กไปตามอารมณ์ปรารถนาแบบไม่หยุดพัก