EP10 | เป็นผู้ชายที่แปลกจริง ๆ 2/2

"อ้าว…นึกว่าอาจารย์มาแล้วซะอีก" ธามรีบหันไปทางประตูที่เปิดออก แต่ก็เป็นนักศึกษาที่เดินเข้ามา

"เห็นมีคนบอกว่าพี่ธามอุ้มผู้หญิงเข้ามาที่นี่ ก็เลยตามมาดูน่ะค่ะ"

"รุ่นน้องที่เจอเมื่อวานนี่ เอ่อ…ชื่อน้องอะไรนะ" ธามพยายามครุ่นคิดแต่ก็นึกชื่อไม่ออก

"ชื่อพะพิมค่ะ เป็นเรื่องจริงสินะคะ ที่พี่ธามจะจำชื่อคนที่รู้จักกันแบบผิวเผินไม่ค่อยได้ ถ้าไม่ใช่คนที่สนิทกันจริง ๆ อ้าว! นี่เธอ! อย่าบอกนะคะว่าคนที่พี่ธามอุ้มมาคือคนนี้"

พะพิมชี้ไปที่ปรายฟ้าที่นั่งรออาจารย์ประจำห้องพยาบาลมารักษาให้

"ใช่ครับ พวกเราไปชนกันตรงทางขึ้นตึกพอดี พี่ก็เลยอุ้มขึ้นมาถึงที่นี่แหละ ว่าแต่น้องรู้จักน้องปรายด้วยหรือครับ"

พะพิมนิ่งอึ้งไปพักใหญ่ เมื่อได้ยินชายหนุ่มพูดถึงชื่อปรายฟ้าได้หน้าตาเฉยทั้ง ๆ ที่เพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก

"ไม่หรอกค่ะ พิมไม่รู้จักคนแบบนั้นหรอก"

"งั้นพี่ขอตัวไปเรียนรอบเช้าก่อนนะ น้องปรายต้องรับสายพี่ด้วยล่ะ ถ้าตอนเย็นเดินกลับไม่ไหวเดี๋ยวพี่ไปส่ง ส่วนโทรศัพท์พี่ปลดล็อกรหัสให้แล้วนะ ใช้ได้ตามสบายเลยนะ"

ร่างสูงรีบเปิดประตูห้องพยาบาลออกไปอย่างรวดเร็วเพราะเลยเวลาเข้าเรียนมานานแล้ว

"นี่เธอรู้จักกับพี่ธามได้ยังไง"

"ฉันเพิ่งคุยกับเขาตะกี้เองน่ะ ไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัวหรอก"

"แล้วทำไมถึงสนิทสนมกันขนาดนั้นเลยล่ะ จะบอกให้นะว่าแฟนคลับในมหาวิทยาลัยเขาเยอะ รวมถึงฉันด้วย สภาพอย่างเธออย่าแม้แต่จะคิดเข้าไปเฉียดใกล้พี่เขาล่ะ ดูสภาพตัวเองซะก่อนขนาดกระเป๋ายังสะพายกระเป๋าผ้า อย่าคิดจะไปเทียบชั้นกับเขาล่ะ"

"ฉันไม่ได้คิดจะไปยุ่งอะไรกับรุ่นพี่หรอกนะ แล้วฉันก็รู้ว่าเขาก็ไม่ได้สนใจอะไรฉันอยู่แล้วล่ะ เขาแค่ทำเพราะเขาคงรู้สึกผิดที่มาชนเท่านั้นเอง"

"ขอให้เป็นแบบนั้นจริง ๆ เถอะนะ" พะพิมปิดประตูเสียงดังใส่ปรายฟ้า เธอยังหงุดหงิดไม่หายที่ได้ยินเพื่อนบอกว่าเจอเขากำลังอุ้มผู้หญิงไปที่ห้องพยาบาล เธอก็อุตส่าห์ตามมาถึงที่แต่ก็ดันจำชื่อเธอไม่ได้อีก ทั้ง ๆ ที่เพิ่งคุยกันไปเมื่อวานนี้เอง

น้ำหวานนั่งหน้างออยู่ในรถ หลังจากที่ภาคิณปลีกตัวออกจากกองถ่ายในช่วงบ่าย เพื่อมาอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้แฟนสาวฟัง เพราะเธอเล่นงอนเขาโดยไม่รับสาย ไม่ตอบไลน์ทั้ง ๆ ที่ขึ้นอ่านแล้ว จนเขาร้อนใจต้องรีบขอตัวออกมาจากกองถ่ายเพื่อไปง้อแฟนสาว

"เด็กคนนั้นเป็นคนที่ปู่พี่จะให้แต่งงานด้วยน่ะ"

"แล้วเราละคะ"

"พี่กำลังจะอธิบายนี่ไงครับ การแต่งงานมันจะไม่มีวันเกิดขึ้นแน่นอน ยัยนั่นก็แค่หมากตัวหนึ่งในเงื่อนไขนี้ พอทุกคนได้ในสิ่งที่ต้องการ พี่ก็แค่เฉดหัวผู้หญิงคนนั้นทิ้งไป"

"แบบนี้ก็อยู่ด้วยกันในบ้านสินะคะ"

"ใช่ แต่ไม่ต้องห่วงนะ เพราะผู้หญิงคนนั้นอยู่เรือนคนใช้ น้ำหวานจะคิดมากทำไม พี่ก็จะหาโอกาสบอกอยู่แล้ว แต่เรายังมีเวลาว่างไม่ตรงกันแค่นั้นเอง พี่ไม่มีอะไรปิดบังน้ำหวานอยู่แล้วล่ะ"

"แล้วต้องทำยังไงยัยนั่นถึงจะออกไปจากชีวิตพี่คิณได้ล่ะคะ แบบนี้น้ำหวานก็ไม่ชอบนะ"

"พี่ก็กำลังหาทางจัดการอยู่นี่ไง ถ้ากดดันให้ยัยนั่นออกไปจากบ้านพี่ได้ก็จบแล้ว"

"อย่าโกหกน้ำหวานนะคะพี่คิณ"

"วันนี้พี่แค่มาส่งวันเดียว เพราะปู่พี่มานอนที่บ้านแค่นั้นเอง ไม่มีอะไรมากหรอก เลิกกังวลได้หรือยังครับ"

"น้ำหวานก็ไม่ได้กังวลอะไรนี่คะ"

"จริงหรือเปล่า? แล้วใครกันนะที่ไม่ยอมตอบไลน์พี่เลย"

"งั้นพี่คิณไปทำงานต่อเถอะค่ะ น้ำหวานก็จะไปเข้าเรียนแล้ว"

"เดี๋ยวค่อยเจอกันนะครับ"

"ขับรถกลับดี ๆ นะคะ"

"ปราย นี่เธอเป็นอะไรมากหรือเปล่า พอดีฉันได้ยินเรื่องมาจากพี่ธามน่ะ ตกใจหมดเลยที่จู่ ๆ พี่เขาก็เข้ามาทักฉันแล้วบอกเรื่องของเธอ แถมพี่เขาก็ให้เบอร์เธอมาด้วยนี่ แสดงว่าซื้อมือถือใหม่แล้วสินะ"

"เอ๋? เปล่านะ ใครบอกว่าฉันซื้อมือถือใหม่"

"ก็พี่ธามน่ะสิ นี่ไง…โทรติดแล้ว" ปรายฟ้ามองไปที่โทรศัพท์มือถือที่รุ่นพี่แปลกหน้าเอาให้ นี่เขาบอกเพื่อนเธอไปแบบนี้เดี๋ยวเพื่อนของเธอ ก็ยิ่งเข้าใจผิดไปกันใหญ่

"อ่อ…ใช่ ๆ" ปรายจึงจำใจต้องพูดเออออไปกับเพื่อนก่อน ถ้าได้โทรศัพท์เครื่องใหม่ค่อยบอกเบอร์ใหม่กับเพื่อนอีกที

"แล้วนี่เป็นไงบ้าง ไหวหรือเปล่า"

"ตอนแรกคิดว่าข้อเท้าพลิกแต่ไม่ใช่ อาจารย์ในห้องพยาบาลจัดการให้ฉันแล้วล่ะ ตอนนี้เลยต้องนอนพักไปก่อน เห็นบอกว่าตอนเย็นก็น่าจะเดินได้แล้ว แต่ก็ต้องระวังไม่ให้กระทบกับเท้าซ้ายมากเกินไป"

"ดีแล้วล่ะ ว่าแต่นี่มันรุ่นใหม่ล่าสุดเลยนี่นา ซื้อรุ่นใหม่แบบนี้ราคาคงแพงน่าดู" ต้นน้ำคว้าโทรศัพท์มือถือไอโฟนรุ่นใหม่จากมือเพื่อนมาจับดูด้วยความตื่นเต้น

"ความจริงแล้วไม่ใช่ของฉันหรอก มีคนให้ยืมน่ะ"

"แหม…ใหม่ขนาดนี้ใครให้ยืมกันล่ะ ไม่ต้องถ่อมตัวหรอกน่า มีของรุ่นใหม่ใช้ก็ยืดหน้าเข้าไว้เถอะ ขนาดฉันยังอยากได้เลย แต่เธอไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว ไว้ตอนเย็นฉันจะแวะมารับกลับพร้อมกันนะ เธอนอนพักไปก่อนเถอะ"

หลังจากที่ต้นน้ำออกไปจากห้องพยาบาลไปแล้ว ก็มีเบอร์แปลกโทรเข้ามาในโทรศัพท์ ปรายฟ้าจึงรีบกดรับทันที

"สวัสดีค่ะ"

"อาการเป็นไงบ้างล่ะ"

"รุ่นพี่หรือคะ"

"ใช่ บันทึกเบอร์พี่ไว้ด้วยล่ะ"

"ทำไมถึงไปบอกเพื่อนไปแบบนั้นล่ะคะว่าเป็นเครื่องของปราย ปรายไม่อยากโกหกเพื่อนนะคะ"

"ก็ถ้าน้องปรายไม่สามารถซื้อมือถือได้ในทันที แสดงว่าคงเดือดร้อนเรื่องเงินอยู่สินะ ก็เอาของพี่ไปใช้ก่อนจะเป็นไรไปล่ะ"

"ขอบคุณมากนะคะ แต่ปรายไม่อยากติดหนี้บุญคุณน่ะค่ะ แล้วเราก็เพิ่งจะรู้จักกันเอง แต่ปรายคงรับไว้ไม่ได้จริง ๆ ค่ะ ถ้ายังไงปรายขอคืนให้เถอะนะคะ"

"เอาเป็นว่าค่อยคุยกันเถอะนะ พี่ต้องเข้าเรียนก่อน"

ชายหนุ่มตัดสายโดยไม่ปล่อยให้เด็กสาวได้พูดอะไรอีก

เธอก็ได้แต่สงสัยว่าชายแปลกหน้าที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก แต่กลับเอาของราคาแพงมาให้เธอใช้ได้หน้าตาเฉย ช่างเป็นผู้ชายที่แปลกจริง ๆ