EP9 | นักศึกษาใหม่ 1/2

วันนี้เป็นวันเปิดเรียนมหาวิทยาลัยวันแรก ปรายฟ้าก็ตื่นเร็วกว่าปกติเพราะต้องออกไปเรียนเอง เธอก็คิดว่าจะขึ้นรถไฟฟ้าไปเพราะประหยัดเวลามากกว่า

ปรายฟ้าเห็นพะพิมเดินผ่านที่หน้าคณะ พะพิมก็เชิดหน้าใส่เพราะทั้งคู่เรียนอยู่คณะเดียวกันแต่คนละสาขาเท่านั้น แล้วพะพิมก็ยังเน้นย้ำอีกว่าอย่าทักเพราะไม่อยากให้เพื่อน ๆ รู้ว่าอยู่บ้านหลังเดียวกัน แล้วก็ไม่อยากมีเพื่อนแบบเธอด้วย

ปรายฟ้าเลือกที่จะเดินขึ้นบันไดไปที่ห้องเรียนเพราะอยู่แค่ชั้นสอง เธอเดินผ่านลิฟต์แล้วเห็นคนรออยู่เต็มทางเข้า จึงตัดสินใจเดินขึ้นไปน่าจะสะดวกกว่า

"ขอโทษค่ะ ที่นั่งตรงนี้มีคนนั่งหรือยังคะ" ปรายฟ้าถามผู้หญิงที่นั่งอยู่โซนกลางห้อง พอเห็นมีเก้าอี้ว่างเธอจึงเดินไปถาม

"อ๋อ…ฉันยังไม่เห็นใครนั่งนะ เธอนั่งสิ"

"ขอบคุณมากนะคะ"

"ไม่ต้องพูดสุภาพขนาดนั้นก็ได้ เราอยู่ชั้นเดียวกันนี่ แล้วเธอชื่ออะไรล่ะ"

"ฉันชื่อปรายฟ้านะ เรียกปรายเฉย ๆ ก็ได้"

"ฉันชื่อต้นน้ำ เรียกน้ำเฉย ๆ ก็ได้"

"ยินดีที่ได้รู้จักนะน้ำ"

"เช่นกันนะ สี่ปีนี้ก็ขอฝากตัวด้วยล่ะ วันนี้ตอนเย็นที่คณะมีเรียกรวมตัวปีหนึ่งทั้งหมดเลย เธอรู้แล้วใช่ไหม"

"เออ...ฉันไม่รู้เลย รุ่นพี่นัดรวมวันนี้หรือ เขาแจ้งทางไหนล่ะ ฉันนึกว่าจะมีคนมาแจ้งในห้องเรียนเสียอีก"

"ก็ในกลุ่มไลน์ของสาขาเราไง นี่เธอยังไม่ได้เข้ากลุ่มหรือ เอาโทรศัพท์มาสิเดี๋ยวฉันดึงเข้ากลุ่มให้"

"เอ่อ..." ปรายฟ้าจะบอกเพื่อนว่าไม่มีโทรศัพท์ก็คงจะดูไม่ดีแน่ ๆ "พอดีตอนนี้โทรศัพท์ฉันพังน่ะ เลยเอาไปซ่อมอยู่"

"แบบนี้แย่เลยนะ แล้วนี่เธอก็ไม่ได้เล่นโทรศัพท์เลยน่ะสิ"

"ใช่"

"งั้นระหว่างนี้ ถ้ามีอะไรฉันจะบอกเธอแล้วกันนะ"

"ขอบคุณมาก ๆ นะน้ำ"

นักศึกษาปีหนึ่งคณะบริหารธุรกิจหลายพันคนกำลังพากันมารวมตัวที่สนามหญ้าหน้าตึกของคณะ

"น้อง ๆ ที่มาถึงแล้วกรุณานั่งเรียงแถวกันให้เป็นระเบียบด้วยนะครับ ไม่ต้องแบ่งแยกสาขา ใครมาถึงก็นั่งกันได้เลย"

รุ่นพี่ปีสองที่เป็นแกนนำนักศึกษา ถือโทรโข่งประกาศเพื่อให้นักศึกษาปีหนึ่งรวมตัวกันอย่างเป็นระเบียบ แล้วมีรุ่นพี่ปีสามและรุ่นพี่ปีสี่มายืนดูอยู่ตามมุมต่าง ๆ เป็นจุด ๆ

"ฉันอยากไปถ่ายรูปกับรุ่นพี่น้ำหวานจังเลย แต่เธอดูสิ คนรุมล้อมกันเต็มแบบนี้ ยังหาโอกาสไม่ได้สักที ความจริงฉันเจอตั้งแต่ตอนมารายงานตัวแล้วล่ะแต่เข้าถึงตัวยากมาก"

ต้นน้ำนั่งบ่นอยู่ตรงสนามหญ้าระหว่างรอรุ่นพี่ชี้แจงน้องใหม่ที่มาเข้าเรียนที่คณะนี้

พอนักศึกษาปีหนึ่งพากันนั่งเรียบร้อย รุ่นพี่ก็กล่าวยินดีต้อนรับสู่คณะบริหารธุรกิจ แล้วแจกแจงรายละเอียดในการรับน้องของแต่ละสาขาอยู่ประมาณสามสิบนาที

หลังจากรุ่นพี่สั่งให้แยกย้าย ปีหนึ่งหลายคนก็พากันไปรุมขอถ่ายรูปกับรุ่นพี่ชายหญิงที่เป็นอดีตดาวเดือนของคณะและฝ่ายหญิงก็เคยเป็นดาวมหาวิทยาลัยด้วย

"นี่ปราย เดี๋ยวฉันไปถ่ายรูปกับพี่ธามก่อนนะ จะมาด้วยกันไหม"

"ฉันไม่รู้จักน่ะ เธอตามสบายเลยนะ เดี๋ยวฉันไปนั่งรอที่ใต้ตึก

"ได้สิ เดี๋ยวฉันก็จะไปถ่ายกับพี่น้ำหวานด้วย โอกาสไม่ได้มีบ่อย อาจจะนานหน่อยนะ เธอรอฉันได้ไหม เดี๋ยวจะได้กลับพร้อมกัน"

"ได้สิ เดี๋ยวฉันนั่งรอ"

ปรายฟ้าก็เดินสวนทางผู้คนไปนั่งรอเพื่อนที่ใต้ตึกของคณะระหว่างรอเพื่อนไปขอถ่ายรูปกับรุ่นพี่

"พี่ธามคะ รบกวนขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ"

"ได้ครับ"

พอทั้งสองถ่ายรูปเสร็จ ก็มีคนมารุมแย่งขอถ่ายด้วยอีกมากมาย

"แล้วเพื่อนน้องไม่มาถ่ายด้วยหรือครับ"

"อ๋อ…เธอน่าจะขี้เกียจรอคิวนะคะ คนเยอะขนาดนี้" ต้นน้ำรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่ดาราหนุ่มหล่อคนนี้สังเกตด้วยว่าเธออยู่กับปรายฟ้า

"ความจริงอยากจะถ่ายคู่พี่ธามกับพี่น้ำหวานด้วยนะคะ แต่คนแน่นเหลือเกิน"

"ไว้คราวหน้าถ้าเจอพี่ก็เรียกได้นะ ค่อยมาถ่ายวันหลังก็ได้"

"ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะพี่ธามที่ให้ถ่ายรูปด้วย ตัวจริงพี่ไม่หยิ่งแถมเป็นกันเองมากเลยค่ะ" ต้นน้ำเดินฝ่าผู้คนไปแล้วไปหาปรายฟ้าที่ใต้ตึกคณะ

"เสร็จแล้วหรือน้ำ ทำไมไวจัง"

"ไม่ได้ถ่ายกับพี่น้ำหวานเลย คนแน่นมากน่าเสียดาย"

"ก็คงจะได้เจออยู่แหละมั้ง ก็เรียนอยู่คณะเดียวกันนี่"

"ปีสี่เขาไม่ค่อยได้เข้ามาเรียนแล้วนี่สิ ก็เลยเครียดิยู่เนี่ย โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยด้วยนะ"

"จะรอต่อไหมล่ะ ฉันรอได้นะ"

"ไม่เป็นไรหรอก ไม่รู้ว่าจะได้คิวตอนไหนคนแน่นขนาดนี้ นี่ปราย…เธอรู้จักกับพี่ธามหรือเปล่า"

"ธามไหนล่ะ? ฉันไม่ค่อยรู้จักใครหรอกนะโดยเฉพาะผู้ชาย เพราะฉันอยู่โรงเรียนหญิงล้วนน่ะ"

"งั้นหรือ? แต่พี่ธามถามเหมือนรู้จักเธอเลยนะ"

"แล้วพี่ธามที่เธอว่าเขาเป็นใครล่ะ"

"นี่เธอไม่รู้จริง ๆ หรือ เขาดังมากเลยนะช่วงนี้ น้องใหม่ไฟแรงเลยล่ะ ถ่ายโฆษณาตัวเดียวดันกระแสตอบรับดีมาก จนตอนนี้กลายเป็นเจ้าพ่อโฆษณาไปแล้วด้วย เห็นว่าจะเริ่มรับงานละครแล้ว กำลังจะถ่ายทำด้วยนะ"

"ฉันไม่รู้จักหรอก เพราะไม่ค่อยได้ติดตามเท่าไหร่น่ะ"

"งั้นเรากลับกันเลยไหม นั่งรถเมล์กลับกันไหมล่ะ ไหน ๆ ก็ไม่รีบแล้ว ขึ้นรถไฟฟ้าก็ขี้เกียจเดินไกลอีก"

"เอาสิ แล้วนั่งรถเมล์สายไหน"

"สาย...น่ะ"

"บังเอิญจังทางเดียวกันเลย งั้นเราก็ไปพร้อมกันเลยนะ"