EP8 | ไม่เคยอ่อนโยน 2/2

"รีบขึ้นรถมาสิ จะยืนบื้ออยู่ทำไมกัน"

"ปรายขอรบกวนด้วยนะคะ ขอโทษที่ทำให้ต้องลำบากค่ะ" เด็กสาวขึ้นไปนั่งบนรถซูเปอร์คาร์คันหรูของชายหนุ่มด้วยความลำบากใจ เพราะเธอกลัวสายตาดุดันที่จ้องเธอเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อเหลือเกิน

เสียงโทรศัพท์ของภาคิณดังขึ้น เขาก็รีบรับสายทันทีเมื่อเห็นเบอร์โทรศัพท์ที่ปรากฏบนหน้าจอ

"พี่คิณ"

"ว่าไงครับ"

"คืนนี้น้ำหวานว่างนะคะ พี่คิณมีถ่ายละครไหม"

"พี่มีถ่ายแค่ช่วงบ่ายนะ เย็น ๆ น่าจะเสร็จ แล้วตอนนี้หนูอยู่ไหน ทำอะไรอยู่ครับ"

"ความจริงแล้วน้ำหวานก็จะบอกพี่คิณตั้งแต่เมื่อคืนว่าวันนี้น้ำหวานต้องมามหาวิทยาลัยน่ะค่ะ ก็จะเปิดภาคเรียนแล้วนี่คะ ปีนี่ปีสุดท้ายแล้วแถมเป็นพี่ใหญ่สุดด้วย ก็ว่าจะให้พี่คิณมารับน้ำหวานไปส่งที่มหาวิทยาลัยหน่อย แต่พี่คิณดันหนีกลับบ้านซะก่อน วันนี้น้ำหวานเลยเอารถมาเองกับเพื่อนค่ะ"

"อ้าว…พอดีเลย งั้นก็มาหาพี่หน่อยสิถ้าพี่ไปถึง พี่ก็ไปมหาวิทยาลัยที่หนูเรียนพอดี"

"แล้วพี่คิณมาทำอะไรที่นี่หรือคะ รู้อย่างนี้ให้ไปรับน้ำหวานก็ดี"

"พี่มาธุระน่ะ เดี๋ยวพี่ขับรถอยู่ ถ้าพี่ไปถึงพี่จะบอกอีกทีว่าจะให้ไปหาที่ไหน พี่ขี้เกียจออกไปเดินน่ะ แล้วอีกอย่างเดี๋ยวจะเป็นข่าวอีก"

"ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวน้ำหวานเดินไปที่คณะก่อนนะคะ ไว้เจอกันค่ะ"

ปรายฟ้านั่งฟังเสียงสนทนาของชายหนุ่มอยู่เงียบ ๆ น้ำเสียงอ่อนโยนของเขาที่คุยกับปลายสายมันดูนุ่มนวลและอ่อนโยนต่างจากที่เขาคุยกับเธอลิบลับ เวลาที่เขาคุยกับเธอก็มักจะพูดเสียงแข็งดุดัน มีน้ำเสียงประชดประชันอยู่ในที บางทีก็ตะคอกใส่เธอและพูดจาทำร้ายความรู้สึกอยู่ตลอดเวลา

เธอที่ติดตามผลงานของเขาผ่านสื่อมาตลอด รู้ดีว่าเขาอ่อนโยนกับแฟนคลับมากแค่ไหน เธอก็เพิ่งเคยเห็นด้านที่เขาแสดงแบบนี้เป็นครั้งแรก คงจะมีแค่เธอคนเดียวที่เขาไม่เคยพูดจาดีเลยสักครั้ง

เขาคงเกลียดเธอมาก ถึงได้แสดงท่าทีแข็งกร้าวและพูดกระแทกแดกดันใส่เธอตลอดเวลา เพราะเธอทำให้เขาต้องลำบาก เพราะเธอคือคนที่เขาเกลียด

เธอเป็นแฟนคลับของเขามานาน ก็เคยได้ยินข่าวลือมาบ้างว่าเขากำลังศึกษาดูใจกับคนในวงการที่ชื่อน้ำหวาน แต่ก็ไม่เคยเห็นข่าวทั้งคู่เดินออกไปไหนมาไหนด้วยกันเลย จึงคิดว่าน่าจะเป็นข่าวลือเท่านั้น

แต่จากที่ฟังที่ชายหนุ่มคุยเมื่อกี้ เธอก็พอจะเดาได้ว่าน่าจะเป็นผู้หญิง ถึงเขาจะไม่ได้เอ่ยชื่อว่าเธอเป็นใครเพราะเขาเรียกเธอคนนั้นว่าหนูแทนชื่อ แต่ก็น่าจะเป็นคนสำคัญของเขาแน่นอน อย่างเขาก็ต้องมีแฟนเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้วแน่ ๆ แม้จะไม่ได้เป็นข่าวก็เถอะ

"พี่มาถึงแล้วนะ หนูมาหาพี่ที่ลานจอดใต้อาคารที่ขายเครื่องแบบได้เลย ชั้น M ล็อก M49 หนูจะขับรถมาหาพี่หรือจะเดินมาล่ะ"

"เดี๋ยวหนูจะขับไปหานะคะ พอดีอากาศร้อนขี้เกียจเดินค่ะ"

หลังจากวางสายจากแฟนสาวแล้ว ภาคิณก็หันมาพูดกับปรายฟ้าต่อ

"ตึกนี้นะ ถ้าเธอจะไปซื้อเครื่องแบบ ตอนกลับก็นั่งแท็กซี่กลับเองก็แล้วกัน ฉันไม่ได้มีเวลามารอเธอทั้งวันหรอกนะ เอ้า! นี่เงินค่าแท็กซี่"

ภาคิณโยนเงินปึกหนึ่งให้เธอแบบไม่ใส่ใจ

"เอ่อ...ปรายพอมีเงินอยู่บ้างค่ะ ไม่เป็นไรค่ะคุณภาคิณ ขอบคุณมากนะคะ"

"ฉันให้แล้วจะปฏิเสธหรือไง! กล้าดียังไงมาขัดคำสั่งฉัน เอาเงินแล้วรีบลงจากรถไปได้แล้ว เสียเวลา!"

ปรายฟ้ามองเงินเป็นฟ่อนที่เขาโยนให้ แต่ก็รีบเก็บเงินใส่กระเป๋า เพราะกลัวว่าชายหนุ่มจะไม่พอใจเธออีก

"ขอบคุณมากนะคะที่มาส่ง ขอบคุณสำหรับค่าแท็กซี่ด้วยค่ะ"

ภาคิณเลี้ยวรถไปที่จุดนัดหมายกับแฟนสาว ระหว่างนั่งรอสักพักก็เห็นรถหรูของหญิงสาวมาจอดเทียบกับรถของตน

น้ำหวานในชุดนักศึกษาใส่กระโปรงทรงเอรัดรูปสั้นจนเห็นต้นขาอ่อนกับเสื้อนักศึกษาที่รัดรูปฟิตเปรี๊ยะ ร่างบางก็เดินไปเปิดประตูฝั่งคนนั่งทันที

น้ำหวานโน้มตัวเอาแขนไปคล้องคอชายหนุ่มแล้วประกบริมฝีปากทันที ลิ้นเล็กรุกรานเข้าไปในปากชายหนุ่มแล้วตวัดลิ้นดุนกับลิ้นหนาไปมา

มือแกร่งยกร่างบางข้ามมาฝั่งคนขับแล้วให้หญิงสาวขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักแกร่งทันที

"เบา ๆ สิคะพี่คิณ น้ำหวานต้องไปที่คณะอีกนะคะ" มือแกร่งลูบไล้เรียวขาเนียนไปมา

"ก็น้ำหวานเซ็กซี่มากนี่คะ พี่เลยทนไม่ไหว"

"เอาไว้ทำกันให้จุใจตอนค่ำเถอะนะคะ น้ำหวานกลัวชุดยับ"

"ถึงพี่แทบจะทนรอไม่ไหว แต่ก็เอาแบบนั้นก็ได้"

"น้ำหวานแค่แวะมาเจอหน้าน่ะค่ะ คิดถึงพี่คิณมาก ๆ เลย งั้นน้ำหวานไปก่อนนะคะ เดี๋ยวมีประชุมสาขาอีกค่ะ" อดีตดาวมหาวิทยาลัยชื่อดังจูบที่หน้าผากของชายหนุ่มหนึ่งทีแล้วก็ไปที่รถของตัวเอง

ภาคิณมองดูนาฬิกาข้อมือ แล้วก็ขับรถหรูออกจากมหาวิทยาลัยชื่อดังไป เพื่อไปยังสถานที่ทำงานในช่วงบ่าย