EP9 | นักศึกษาใหม่ 2/2

"พี่คิณคะ วันนี้น้ำหวานคงไม่ได้ไปค้างที่คอนโดนะ วันนี้ยุ่งงานที่คณะมากเลยค่ะ แถมคืนนี้ต้องไปที่ทำรายการสดที่สถานีอีก ตอนนี้ก็หกโมงเย็นแล้ว แต่ก็ยังไม่เสร็จเลยค่ะ"

"โอเคครับ ไม่ต้องกังวลไปหรอก งั้นคืนนี้พี่จะกลับไปนอนที่บ้านแล้วกัน ละหนูก็อย่าหักโหมมากล่ะ พี่ถ่ายละครเสร็จแล้วก็เลยโทรหาหนูก่อน พอดีเลยล่ะ พี่จะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปที่คอนโดอีก"

"ค่ะ…ไว้เจอกันนะคะพี่คิณ น้ำหวานคิดถึงพี่นะ"

หลังจากวางสายแล้ว ภาคิณก็กล่าวลาผู้จัดการส่วนตัว

"ผมกลับแล้วนะครับพี่เอ๋ พรุ่งนี้ก็รบกวนอีกนะครับ"

"วันนี้เหนื่อยหน่อยนะ ก็รายการวันนี้ใช้กำลังเยอะเลย กลับไปที่บ้านก็ให้แม่บ้านนวดสักหน่อยแล้วกัน"

"ครับพี่เอ๋ ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน เดี๋ยวผมค่อยให้เด็กที่บ้านนวดให้"

"งั้นพี่กลับก่อนนะ พรุ่งนี้เช้ามีถ่ายละครที่นอกเมือง เจอกันที่กองถ่ายพรุ่งนี้นะ"

"ครับพี่ ขอบคุณครับ"

ภาคิณขับรถออกจากสถานีโทรทัศน์ หลังจากถ่ายทำรายการโชว์เสร็จ

สามสิบนาทีต่อมา เมื่อเขากลับมาถึงที่บ้าน เขาก็โทรต่อสายไปยังเรือนคนใช้ทันที

"สวัสดีค่ะ อ๋อ…คุณภาคิณหรือคะ"

"เรียกยัยนั่นมาที่ห้องฉันด้วยล่ะ ตอนนี้เลย"

"ดิฉันยังไม่เห็นเธอมาที่นี่เลยนะคะ น่าจะยังอยู่ที่บ้านใหญ่ค่ะ สงสัยยังทำงานที่ครัวมั้งคะ ยังไงจะให้ดิฉันไปตามให้ไหมคะ"

"ไม่ต้องยุ่งยากไปหรอก เดี๋ยวฉันตามเอง"

ภาคิณเดินลงไปที่ชั้นล่างแล้วตรงไปที่ครัว ก็เห็นเด็กสาวที่อยู่ในชุดนักศึกษากำลังล้างจานอยู่

"เวลานี้แล้วทำไมยังทำงานไม่เสร็จอีก"

"สวัสดีค่ะคุณภาคิณ ขอโทษด้วยนะคะ พอดีวันนี้ปรายกลับมาถึงบ้านตอนหกโมงเย็นแล้วน่ะค่ะ แต่งานที่บ้านปรายก็ยังทำเหมือนเดิมนะคะ จะไม่ให้กระทบกับงานที่บ้านแน่นอนค่ะ"

"รีบทำเข้าสิ ชักช้าอยู่ได้ ฉันให้เวลาเธอสิบนาที ถ้ายังไม่ตามขึ้นไปที่ห้อง เธอโดนดีแน่"

"แต่ว่าปรายยังไม่ได้ทำความสะอาดครัวเลยนะคะ จานก็ยังล้างไม่เสร็จ แต่เดี๋ยวปรายจะรีบทำให้เสร็จนะคะ"

ร่างสูงเดินออกจากครัวไปโดยไม่ได้สนใจสิ่งที่เธอพูดเลยสักนิด

ตอนที่เธอกลับมาถึงบ้านก็ตกใจที่ครัวยังเละเทะ ถึงจะบอกว่าเป็นหน้าที่ของเธอ แต่ก็ไม่คิดว่าจะปล่อยทุกอย่างทิ้งไว้แบบนี้

ปรายฟ้าทำความสะอาดห้องครัวด้วยความรีบเร่ง เพราะเกรงว่าชายหนุ่มจะโมโหที่ทำให้เขารอนาน

หลังจากปรายฟ้าทำความสะอาดที่ครัวเสร็จ เธอก็รีบเดินขึ้นไปบนห้องนอนของภาคิณอย่างรวดเร็วทันที

"เธอมาช้าไปสี่นาทีนะ"

"ปรายขอโทษนะคะ ปรายรีบสุด ๆ แล้วค่ะ"

"มานี่เดี๋ยวนี้!"

ปรายรีบเดินไปที่โซฟาที่ชายหนุ่มนั่งอยู่

"มะ...มีอะไรให้ปรายรับใช้หรือคะ"

"แล้วทำไมไปยืนซะไกลเลยล่ะ ฉันจะให้นวดหน่อย เหนื่อยจะตาย ไม่มีอารมณ์มาทำเรื่องอย่างว่าหรอกนะ"

"ปรายไม่ได้คิดแบบนั้นนะคะ"

"แล้วไปยืนซะห่างแบบนี้จะนวดให้ฉันได้ยังไงล่ะ"

"เดี๋ยวปรายจะนวดไหล่ให้คุณภาคิณนะคะ" ปรายฟ้ารีบวิ่งอ้อมไปด้านหลังโซฟาทันที

"ปรายขออนุญาตทำเลยนะคะ" ปรายฟ้าจับที่ไหล่แล้วออกแรงบีบเล็กน้อย

"เอาแรง ๆ กว่านี้หน่อยสิ นั่นเรียกนวดหรือไง แบบนั้นมันเรียกว่าคลำมากกว่ามั้ง"

"ค่ะ ๆ เดี๋ยวปรายจะนวดให้แรงกว่านี้"

"เอาแรงอีกสิ"

"ค่ะ"

"แรงกว่านี้อีก"

"ได้ค่ะ"

"นี่เธอกำลังเล่นตลกกับฉันอยู่ใช่ไหม" ภาคิณคว้าข้อมือเล็กไว้ ส่วนปรายฟ้ารีบปฏิเสธมือไม้สั่น

"ไม่ใช่นะคะ ปรายทำแรงที่สุดแล้วจริง ๆ นะคะ"

ภาคิณปล่อยข้อมือบางออก แล้วลุกไปนอนคว่ำหน้าบนเตียงกว้าง

"งั้นก็ไปล้างเท้าในห้องน้ำซะ แล้วมาเหยียบหลังให้ฉัน"

"เหยียบหรือคะ ปรายทำแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ ให้เหยียบหลังเลยหรือคะ"

"แล้วทำไมจะทำไม่ได้ล่ะ"

"ปรายไม่กล้าเหยียบหรอกค่ะ ให้ปรายนวดดีกว่านะคะ"

"แล้วเธอจะทำได้แรงกว่านี้ไหมล่ะ"

"ปรายจะพยายามนะคะ ปรายจะออกแรงให้มากกว่าเดิมค่ะ"

"งั้นก็กดหลังให้ฉันก็แล้วกัน"

ปรายฟ้ารีบขึ้นไปนั่งบนเตียงนุ่ม แล้วเอามือกดไปที่แผ่นหลังแกร่งผ่านเสื้อเชิ้ตที่เขาสวมอยู่

"ให้ตายเถอะ ไม่ได้เรื่องเลยจริง ๆ นี่มันคนหรือมดเนี่ย กดก็ไม่โดนเส้นเลย ไปล้างเท้ามาแล้วมาเหยียบหลังให้ฉัน เดี๋ยวนี้!"

"จะดีหรือคะ ปรายไม่กล้าหรอกค่ะ"

"จะไปดี ๆ หรือต้องให้ใช้กำลังบังคับ"

"ปะ…ไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ"

ปรายฟ้ารีบวิ่งไปที่ห้องน้ำอย่างรวดเร็ว หลังจากเช็ดเท้าจนแห้งแล้ว เธอก็รีบเดินขึ้นไปที่เตียงอีกครั้ง

"เอ้า! เหยียบสิ จะยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะ"

"ค่ะ"

ปรายฟ้ายกเท้าซ้ายแล้วเหยียบไปที่แผ่นหลังแกร่งที่ถอดเสื้อเชิ้ตออกไปเรียบร้อยแล้วเบา ๆ

"ฉันจะบ้าตาย นี่เธอไม่มีแรงเลยหรือไงกัน ใช้เท้าก็ไม่ต่างจากมือเลยนะ เหยียบให้มันแรง ๆ เต็มน้ำหนักไปเลย ไม่ต้องมากลัวฉันเจ็บ"

ปรายฟ้าจึงออกแรงกดไปที่ปลายเท้าเต็มแรง ร่างสูงก็บ่นขึ้นมาอีก

"นี่เธอชักจะทำให้ฉันหงุดหงิดแล้วนะ"

"แต่ปรายเหยียบไปเต็มแรงแล้วนะคะคุณภาคิณ"

"งั้นก็ใช้เท้าเหยียบไปทั้งสองข้างเลย"

"ไม่ดีแน่นอนค่ะ ถ้าเหยียบด้วยเท้าทั้งสองข้างของปราย น้ำหนักทั้งตัวจะลงไปที่หลังคุณภาคิณทั้งหมดเลยนะคะ"

"ก็นั่นแหละ ฉันต้องการแบบนั้น! รีบทำเข้าสิ ฉันเริ่มจะหงุดหงิดแล้วนะ"

"ค่ะ" ปรายฟ้าทำสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด เธอเกรงว่าถ้าเหยียบไปเต็มแรง เธอกลัวเขาจะเจ็บ

ปรายฟ้าจึงยกเท้าซ้ายขึ้นไปเหยียบบนแผ่นหลังแล้วปล่อยน้ำหนักไปทั้งตัว แต่ไม่ได้เอาเท้าเหยียบไปทั้งสองข้างเพราะกลัวว่าร่างกายเขาจะรับน้ำหนักเธอไม่ไหว

"ฉันหมดอารมณ์ละ ถ้าไม่อยากเหยียบหลังขนาดนั้น ก็มาทำอย่างอื่นแทนก็แล้วกัน"

ภาคิณพลิกตัวลุกขึ้นแล้วกดร่างบางลงบนเตียงนุ่มแทน

"ถ้าทำแค่นี้ก็ยังทำไม่ได้ก็ทำอย่างอื่นแทนนั่นแหละดีละ"

"แต่ว่าคุณภาคิณเพิ่งบอกว่าเมื่อยไม่ใช่หรือคะ ถ้าเรา...เอ่อ…ถ้าเรามีอะไรกันแบบนี้ คุณก็จะยิ่งเหนื่อยกว่าเดิมไม่ใช่หรือคะ"

"อย่าดูถูกผู้ชายไปหน่อยเลยน่า เพราะมันคนละเรื่องกัน จะลองดูไหมล่ะ" ภาคิณสอดมือเข้าไปใต้กระโปรงนักศึกษาแล้วโน้มใบหน้าคมเข้าไปใกล้

"ปรายยอมแล้วค่ะ ปรายจะทำตามที่คุณภาคิณบอกทุกอย่าง ปล่อยปรายเถอะนะคะ"

ใบหน้าหวานที่แตกตื่นของเด็กสาวใต้ร่าง ทำให้เขาเกือบจะเผลอโน้มใบหน้าลงไปจูบคนตรงหน้า ภาคิณชะงักทันที ก่อนจะทิ้งตัวนอนลงอีกครั้ง

"ถ้าไม่เหยียบแล้วทิ้งน้ำหนักลงมาทั้งตัวล่ะก็ ระวังตัวให้ดีก็แล้วกัน"

ปรายฟ้ารีบขึ้นไปเหยียบบนแผ่นหลังทันทีเพราะเธอกลัวคำขู่ของเขามากกว่าอะไรทั้งหมด

"เหยียบสลับขึ้นลงไปมาสิ จะมัวยืนนิ่งอยู่ทำไม"

"เออ...คุณภาคิณเจ็บไหมคะ" ปรายฟ้าถามเสียงเบา

"ตัวแค่นี้ไม่สะเทือนฉันหรอก ถ้าน้ำหนักเธอหกสิบเมื่อไหร่ค่อยมาถามคำถามนี้กับฉัน"

เมื่อปรายฟ้าเหยียบแผ่นหลังแกร่งให้จนเขาพอใจแล้ว เธอก็รีบขอตัวออกไปจากห้องทันที

"งั้นปรายขอตัวไปอาบน้ำนอนก่อนนะคะ ฝันดีค่ะ" ร่างเล็กรีบเดินออกไปจากห้องนอนหรูอย่างรวดเร็วโดยไม่รอชายหนุ่มพูดต่อ เพราะเธอกลัวเขาจะเปลี่ยนใจไม่ให้เธอกลับไปที่ห้อง