ชัดเจน

"ทุกคนมาครบแล้วใช่ไหมครับ" เขาเอ่ยถามเป็นภาษาอังกฤษฉันพอจะฟังออกเลยเขียนออกมาเป็นภาษาไทย

เขาแจ้งกำหนดการจัดงานปีใหม่ที่จะมาถึงเร็วๆนี้ ทุกคนต่างตื่นเต้นเป็นอย่างมากเพราะงานถูกจัดขึ้นที่โรงแรมหรูยิ่งใหญ่สมกับการเป็นงานปาร์ตี้ของบริษัทอินเตอร์

สีหน้าของฉันยังคงนิ่งเฉยเพราะไม่ได้ตื่นเต้นอะไรเนื่องจากเขาจัดในตรีมที่ต้องไปเช่าชุดแพงๆฉันไม่มีปัญญาหรอกจึงตั้งใจที่จะไม่ไปในขณะที่ประชุมเสร็จกำลังลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินออกจากห้องประชุมสายตาของคุณวิทยังคงจ้องมองมาที่ฉันอยู่ไม่รู้ว่าเขานั้นคิดอะไร

ฉันแกล้งทำเป็นไม่สนใจเขายิ่งมองตามใหญ่เลย ฉันจึงหันไปยิ้มให้เขาหลบสายตาฉันแทบไม่ทันตอนนี้มั่นใจมากว่าเขาอาจจะชอบฉันจริงๆ

"แจนไปนะกลับพร้อมพี่ก็ได้" เสียงเอ่ยขึ้นมาจากพี่ดิวเธออยากให้ฉันได้ไปเปิดหูเปิดตามาก

"หนูไม่มีตังค์ไปเช่าชุดไม่ไปดีกว่าค่ะพี่ดิวเขาไม่ได้บังคับใช่ไหมคะ" สีหน้าของพี่ดิวจากที่ยิ้มๆอยู่ก็เปลี่ยนเป็นเศร้าแทนเมื่อได้ยินคำตอบจากฉัน ฉันเข้าใจเจตนาของเธอดีแต่เพราะค่าเช่าชุดมันแพงเกินไปฉันต้องประหยัดจึงเลือกที่จะไม่ไปดีกว่า

เธอยืนคิดอยู่สักครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าให้ฉันเมื่อเขาไปนั่งที่โต๊ะทำงานทุกคนต่างพูดเพ้อถึงแต่งานปาร์ตี้ที่ยังมาไม่ถึงฉันนั่งนิ่งเฉยเพราะคิดว่าตัวเองไม่ได้ไปหรอก

ผ่านไปสักครู่จึงลุกไปเข้าห้องน้ำและเมื่อกลับเข้ามาที่ห้องทำงานดูสีหน้าของทุกคนมองฉันแปลกๆก่อนที่พี่อ้อมจะเอ่ยขึ้นมา

"น้องแจนพอดีว่าน้องแจนได้โบนัสพิเศษเพราะความขยันเปิดดูสิคะ" เธอยื่นซองสีขาวมาให้ฉัน ฉันแปลกใจและอึ้งอยู่พักหนึ่งก่อนจะเปิดดูเป็นเงินสดสามพันบาทน้ำตาของฉันคลออยู่ในดวงตาฉันได้ยินที่พวกพี่เขาคุยกันทั้งหมดแล้วนี่ไม่ใช่เงินโบนัสหรอก

พวกเขาอยากให้ฉันได้ไปร่วมงานปาร์ตี้ด้วยจึงแกล้งบอกว่ามันเป็นโบนัสทั้งที่เป็นเงินที่พวกเขารวบรวมกันมาให้ฉันเพราะหากบอกตรงๆฉันคงไม่รับไว้เขาทำซะขนาดนี้ฉันไม่ไปไม่ได้หรอก

"ขอบคุณมากนะคะ"

"อย่าลืมไปงานปาร์ตี้ที่จะถึงในอีกสองอาทิตย์นี้นะ" เสียงของพี่อ้อมเอ่ยบอกกับฉันและคนที่ออกเงินเยอะที่สุดก็คือพี่อ้อมนี่แหละ

คิดดูสิว่าฉันนั้นฐานะแย่แค่ไหนจะมีสิทธิ์อะไรไปสมหวังกับน้องชายเจ้าของบริษัทที่สูงส่งขนาดนั้นละ

 

วันงานปาร์ตี้

ทุกคนต่างเอาชุดมาเปลี่ยนวันนี้พี่ดิวจะแต่งหน้าให้ฉันให้เข้ากับงานปาร์ตี้เธอแต่งหน้าได้สวยมากจากเด็กบ้านนอกวันนี้ฉันสวยสะพรึงมากทุกคนต่างมองฉันอย่างไม่ละสายตา

เป็นครั้งแรกที่ฉันใส่รองเท้าส้นสูงและชุดกระโปรงฉันมาในชุดสีแดงทำให้ผิวดูขาวสว่าง ในขณะที่ฉันเดินออกไปเข้าห้องน้ำอยู่นอกออฟฟิชก็เห็นคุณวิทเดินมาจากไหนสักที่ ทีแรกเขาจดจำไม่ได้ว่าเป็นฉันก็จ้องมองอย่างไม่ละสายตาแต่เมื่อเห็นว่าเป็นฉันก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ

สายตาที่เขาจ้องมองทำให้ฉันเขินเป็นอย่างมาก ฉันจึงยิ้มตอบกลับไป

"น้องแจนนี่เองผมจำแทบไม่ได้" เขาเอ่ยปากออกมาเมื่อเดินมาใกล้ๆฉัน

"ค่ะหนูเอง"ฉันเขินจนไม่รู้จะตอบอะไร

เขามองดูฉันตั้งแต่หัวจดเท้าและยิ้มกว้างอย่างถูกใจ ใบหน้าหวานของฉันเองก็ยิ้มไม่หุบเช่นเดียวกันเพราะเขาเองก็หล่อมากเช่นเดียวกันชุดสูทที่เขาใส่วันนี้และทรงผมที่ถูกจัดทรงมาอย่างสมาร์ทน่าดึงดูดไม่น้อย

เราทั้งสองต่างมองกันแทบจะไม่ละสายตาและเมื่อฉันเดินผ่านเขาไปแล้วมองทางกระจกยังเห็นเขาหันมามองตามฉันอีก รอยยิ้มบนใบหน้าของฉันเผยขึ้นอย่างชัดเจนแค่นี้ฉันก็มีความสุขแล้วได้อยู่ในสายตาของคนที่ชอบ

เมื่อกลับเข้ามาที่ห้องทำงานพวกพี่ๆก็พาฉันลงไปขึ้นรถไฟฟ้าที่ชาลชราและเมื่อไปถึงทางเข้าโรงแรมก็ต้องรอให้รถที่เขาจองไว้มารับเข้าไปในซอยโรงแรมไม่น่าเชื่อว่ารถมีอยู่เจ็ดคันคุณวิทจะเลือกมาขึ้นรถที่ฉันนั่งอยู่

เขานั่งอยู่ด้านหลังฉันเราทั้งสองนั่งหลังชนกันโดยมีเบาะรองหลังกั้นไว้ ฉันทำตัวไม่ถูกเลยที่คุณเขาเข้าหาพยายามใกล้ชิดแบบนี้

รถที่เรานั่งคล้ายๆรถนั่งไปตีกอล์ฟแต่มีขนาดใหญ่กว่าฉันที่นั่งหันหลังให้ทางที่จะไปกำลังหันหน้าไปมองทางกลับหันไปเจอหน้าเขาที่กำลังหันมามองข้างหลังพอดี

ตึ๊กตั๊ก! ตึ๊กตั๊ก! เสียงหัวใจของฉันมันเต้นระรัวเพราะใบหน้ากระชันชิดกับเขาเกินไป หน้าฉันที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงมากกว่าเดิมไปอีกทุกคนต่างมองมาที่ฉันและเขา ทำให้ฉันนั้นทำตัวไม่ถูก

"เปลี่ยนที่นั่งกับพี่ไหมแจน" เสียงพี่ดิวที่เอ่ยขึ้นมาเมื่อเห็นเหตุการณ์เมื่อสักครู่

"ไม่ต้องเปลี่ยนหรอกครับรถแล่นอยู่อันตรายเดียวตกรถ" เสียงทุ้มใหญ่เอ่ยขึ้นมาอย่างเข้มครึม ฉันจึงเงยหน้ามองพี่ดิวเธอพยักหน้าให้ฉันเข้าใจว่าไม่เป็นไรไม่ต้องเปลี่ยนก็ได้

ฉันใช้จังหวะที่ทุกคนไม่มองแอบยิ้มอยู่คนเดียวถึงแม้มันจะเป็นเรื่องที่ได้แค่รู้สึกดีก็ช่างเถอะอนาคตจะเป็นยังไงฉันไม่มีทางรู้ตอนนี้มีความสุขโฟกัสแค่ตรงนี้ก่อนก็พอ

เมื่อถึงโรงแรมพวกเราลงจากรถฉันยืนมองทิวทัศบริเวณโรมแรม บริเวณนี้มีโรงแรมสวยๆสูงเต็มไปหมดฉันไม่เคยมาสัมผัสกับบรรยากาศแบบนี้มาก่อนเลย

คุณวิทพาทุกคนเดินเข้าโรงแรมขึ้นลิฟไปที่ห้องแต่งตัวและแนะนำพาไปที่ชั้นดาดฟ้า  ทุกคนยังแต่งตัวไม่เสร็จจึงไปที่ห้องแต่งตัวส่วนฉันที่แต่งตัวเสร็จตั้งแต่ที่บริษัทจึงขึ้นลิฟไปก่อนและเมื่อลิฟกำลังจะปิดฉันต้องตกใจสุดขีดเมื่อเห็นคุณวิทเดินมาที่หน้าลิฟและกดเปิดลิฟเดินเข้ามากับฉันด้วย

ฉันยืนตัวแข็งทื้ออีกครั้งเพราะคุณวิทยืนยิ้มและจ้องมองใบหน้าหวานของฉัน 

" เป็นไงบ้างครับ วันนี้สนุกให้เต็มที่นะอาหารมีเยอะแยะเลยน้องแจนจะไปนั่งที่โต๊ะกับผมก็ได้นะ" เขาเอ่ยขึ้นมาและมองมาที่ใบหน้าของฉัน

"ขอบคุณมากนะคะ" 

ก่อนที่จะเดินออกจากลิฟคุณวิทยื่นมือมาจับที่มือของฉันใบหน้าหวานของฉันหันมองเขาในทันที เขาจ้องที่ตาของฉันและยิ้มพร้อมพยักหน้า

เมื่อเดินออกไปเกือบถึงคนหมู่มากฉันรีบดึงมือตัวเองออกเพราะไม่อยากให้ใครเห็น ตอนนี้เขาดูชัดเจนกับฉันจนน่าตกใจไม่คิดว่าเขาจะชอบฉันจริงๆเขาไม่ได้พูดอะไรแต่การกระทำมันชัดเจนมาก

เขาหันมามองหน้าฉันตอนที่ฉันปล่อยมือจากเขา สายตาจ้องมองฉันด้วยอาการงงงวย

 

>>>>>ติดตามตอนต่อไป