تسجيل الدخولمشاركة
มีความสุข
تاريخ النشر:
2026-05-07 20:44:18"พี่กิจ" ฉันเอ่ยเสียงเบาเมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่ม
"ว่าไง ทำไมต้องหลบหน้าพี่ด้วย" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเฉย ดวงตาจับจ้องมองมาที่ฉัน "คือ..แจนไม่ได้หลบหน้าพี่นะแค่ไม่อยากให้พี่ต้องมาเดือดร้อนเพราะแจนอีก" ฉันพูดพร้อมก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิดเพราะไม่อยากเป็นต้นเหตุให้เขาต้องตกงาน "ทำไมพี่ต้องเดือดร้อน ฐานะพี่ก็ไม่ได้แย่การศึกษาพี่ก็ดีจะหางานใหม่ไม่ใช่เรื่องยาก" ฉันเงยหน้ามองเขาอีกครั้งเมื่อได้ยินเขาพูด "แต่พี่ก็ไม่สมควรต้องมาหางานใหม่เพราะแจน" เขากรอกสายตาไปมาก่อนจะถอนหายใจเบาๆ "แต่สิ่งที่พี่คิดว่าหายากกว่าคือคนแบบแจนไม่ใช่งานนะ" เมื่อได้ยินแบบนั้นหัวใจของฉันเต้นราวกับมันจะกระเด็นออกมา "หมายความว่ายังไงคะ" "พี่อยากมีแจนอยู่ในชีวิต ได้ไหม" จังหวะนั้นฉันแทบหยุดหายใจไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้ จากเด็กบ้านนอกที่ไม่มีอะไรดีพัฒนาตัวเองเพื่อผู้ชายคนหนึ่งจนได้มาอยู่ในใจเขา แต่ก็ยังมีชายหนุ่มที่หล่อเหลาไม่แพ้เขาหน้าที่การงานก็ดีมาชอบอีก "แจนขอโทษนะพี่กิจ" ฉันพูดพร้อมหันหลังเดินหนีเพราะไม่อยากให้พี่วิทมาเห็นและรับรู้อะไรแบบนี้อีกอย่างกับความฝันเลยที่มีชายหนุ่มมาหลงรักแบบนี้ในใจก็เสียดายเหมือนกันนะแต่ฉันก็รักพี่วิทมากรักมานานแล้วขอมั่นคงต่อเขาคนเดียวก็พอแล้ว "เดี๋ยวสิแจน วันไหนที่แจนเลิกกับเขามาหาพี่ได้นะพี่รออยู่" น้ำตาของฉันแทบจะไหลออกมาเพราะรู้สึกสงสารเขาตอนนี้ยังสงสัยอยู่ว่าผู้ชายสองคนนี้มาหลงใหลส่วนไหนของฉันกันนะ หรือเพราะความนิ่งเงียบเข้าถึงยากของฉันกันนะ "อย่ารอเลยพี่กิจมันเสียเวลาเปล่า" พูดจบฉันรีบเดินหนีเพราะไม่อยากต้องมาผูกมัดอะไรกับเขาให้ตัวเองลำบากใจอีก เขาจะรักฉันจริงได้ยังไงเรารู้จักกันแค่ไม่นานฉันออกไปให้ไกลจากเขาจะดีกว่า ตอนนี้ฉันเดินหนีออกมาไกลมากและไม่ได้หันไปมองเลยว่าเขามองตามหรือเดินตามหรือเปล่ามันแปลกมากนะที่อยู่ๆคนที่หน้าตาดีและการศึกษาดีแบบเขาจะมาหลงรักคนอย่างฉัน เมื่อกลับมาถึงห้องฉันได้แต่นั่งทบทวนถึงเรื่องที่เกิดขึ้นว่าทั้งหมดมันจริงใช่ไหมที่มีอีกคนมาหลงรักฉันหรือนิสัยโลกส่วนตัวสูงไม่ค่อยสุงสิงกล้าได้กล้าเสียของฉันมันน่าดึงดูด ก็อก! ก็อก! เสียงประตูคอนโดดังขึ้น "พี่กลับมาแล้ว" พี่วิทเปิดประตูเข้ามาแต่ก่อนที่จะเข้ามีการเคาะประตูก่อนน่ารักจัง ฉันก้มลงมองนาฬิกานี่เป็นเวลา 16.00 น.ทำไมเขากลับมาเร็วจังปกติงานที่บริษัทเขาเลิก 17.30 น. "ทำไมวันนี้กลับมาเร็วจังคะ" "ก็คิดถึงแจนไง " เขาวางกระเป๋าไว้ที่โต๊ะก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาฉันที่นั่งอยู่ที่โซฟาริมกระจก "เวอร์แหละ" "จริงๆนะ" เขานั่งกอดฉันอยู่บนที่โซฟาความรู้สึกดีมากมีความสุขที่สุดฉันดีใจที่สิ่งที่ฉันพยายามมาตลอดมันคุ้มค่าและเขาก็คิดแบบเดียวกันกับฉัน เมื่อเขาเข้าไปอาบน้ำฉันก้มลงดูมือถือก็เห็นแจ้งเตือนจากไลน์ไม่รู้ใครแอดเพิ่มเพื่อนฉันมา เมื่อกดรับมีข้อความส่งเข้ามาทันที "ไม่ว่าแจนจะว่ายังไงขอให้รู้ไว้ว่าพี่จะอยู่ข้างหลังแจนเสมอ เมื่อไหร่ที่ทุกข์ใจพี่จะอยู่ข้างๆแจนเอง" อย่างกับนิยายนี่มันเรื่องจริงเหรอเนี่ยที่มีคนมารักฉันมากขนาดนี้ฉันเป็นแค่เด็กบ้านนอกเองนะ ฉันได้แต่นั่งกุมขมับเพราะเครียดไม่รู้จะทำยังไงยิ่งเขาทำแบบนี้ฉันยิ่งสงสารกลัวใจตัวเองจะหวั่นไหวเหลือเกินฉันรีบลบข้อความออกและไม่ได้ส่งกลับไปไม่รู้เขาไปเอาเบอร์ฉันมาจากไหนถ้าพี่วิทรู้จะเป็นยังไงเนี้ย แต่ก็กลัวว่าเขาจะส่งมาอีกในเมื่อฉันเลือกพี่วิทแล้วแน่นอนฉันต้องตัดเขาให้ขาดจึงบล็อกเขาทันทีรู้สึกสบายใจมาหน่อยอย่างน้อยๆก็ไม่ต้องมาเจอข้อความอะไรแบบนี้ เมื่อพี่วิทอาบน้ำเสร็จเขาก็ออกมาด้วยผ้าขนหนูสีขาวผืนเดียวที่ปกปิดแค่ช่วงล่างหน้าอกเขาดูขาวมากให้ตายสินี่ฉันอ่านกินเขาอยู่เหรอเนี้ยไม่คิดเลยว่าคนที่เพอร์เฟคแบบนี้จะมาเป็นของฉัน "มองแบบนี้หมายความว่าไง"เขายิ้มมุมปากและเอ่ยขึ้นมาฉันถึงกลับสะดุ้งรีบหันหนีทันที "ปะ เปล่าซะหน่อย" เขาเดินเข้ามาใกล้ๆจับมือของฉันไปรูปไล้ที่หน้าอกของเขา ใจฉันเต้นแรงใบหน้าแดงก่ำหันไปมองหน้าเขาอย่างเขินอาย "อยากจับใช่ไหมละ หรืออยากมากกว่านั้น" ฉันแทบจะกรี๊ดเมื่อเขาพูดแบบนั้น "ไม่ใช่สักหน่อย ปล่อยมือแจนนะ" "พี่เห็นสายตาอ่านกินพี่รู้น๊าว่าคิดอะไรอยู่นี่ไงให้จับอยู่นี่ไง" ฉันหันไปจ้องมองหน้าเขาจู่ๆเขาก็เอนตัวลงมาประกบจูบที่ริมฝีปากบางกระจับของฉัน บอกตามตรงว่าฉันมีอารมณ์มากตั้งแต่ที่ฉันเรือนร่างของเขาแล้วยิ่งเขามาทำแบบนี้ยิ่งแทบจะทนไม่ไหว เมื่อคลายจูบลมหายใจที่ถี่ยิบนั้นกลับเป็นของฉันไม่ใช่เขา เขาแสยะยิ้มอย่างเจ้าเหล่ "ทำไมหน้าแดงจัง "เขาพูดจบก็อุ้มฉันที่นั่งอยู่โดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวเลย "พี่วิทจะพาแจนไปไหน" เมื่อถึงห้องนอนเขาวางฉันลงบนเตียงนอนอันแสนนุ่มวันนี้ฉันต้องเสร็จเขาแน่นอนเพราะเมื่อวานต่างคนต่างหลับวันนี้ไม่น่าพลาด " มาที่นอนไงครับพอดีพี่ง่วงแล้ว" "ง่วงก็นอนสิคะจะมาจ้องหน้าแจนทำไม" "อะไม่จ้องแล้วก็ได้" เพียงจบประโยคเขาก็จับหัวฉันดึงไปจูบดันลิ้นเข้ามาตวัดเล่น เมื่ออารมณ์มาเต็มจึงปล่อยเลยตามเลยมือของฉันกอดที่ต้นคอเขาเขาลงมาคล่อมที่ตัวของฉัน จ๊วบๆ! เสียงริมฝีปากของชายหนุ่มที่กำลังดูดดื่มหน้าอกหน้าใจของฉันอย่างเคลิบเคลิ้ม "อื้ม ! "เสียงหวานเผลอครางออกมาจังหวะนั้นไม่มีแม้ความอาย เขายิ่งได้ยินเสียงของฉันยิ่งใช้ลิ้นตวัดตรงหัวมันเร็วขึ้นฉันทนไม่ได้ >>>>>ติดตามตอนต่อไป
أحدث فصل
เพื่อเธอ แอบหวั่นไหว
ใบหน้าหล่อเหลานิ่งเฉยจ้องมองที่ดวงตาของฉันก่อนจะเอ่ยขึ้นมา"ไปทานข้าวกัน""พี่กิจ แจนทานมาแล้ว" เขาเงยหน้าขึ้นถอนหายใจเบาๆก่อนจะหันมามองหน้าฉันอีกครั้ง"ทานแค่นั้นมันจะไปอิ่มอะไร " เมื่อเขาพูดแบบนั้นฉันมั่นใจในทันทีว่าเขาตามดูฉัน"นี่พี่สะกดรอยตามแจนเหรอ""เปล่าสะหน่อย แค่เดินผ่านมาเห็นก็เท่านั้นเองไปเถอะ" เขาพูดจบก็ดึงแขนพาฉันเดินไปโดยไม่สนใจเลยว่าฉันเต็มใจจะไปกับเขาหรือเปล่า"ปล่อยนะพี่กิจแจนไม่ไปแจนทานข้าวแล้ว" เขาไม่สนใจในคำพูดของฉันแม้แต่น้อย พาฉันไปขึ้นรถและขับออกไปที่ร้านส้มตำข้างทางก่อนจะจอดลง ฉันงงมากว่าเขารู้ได้ยังไงว่าฉันชอบทานส้มตำ"พี่รู้นะว่าแจนไม่ได้ชอบอาหารแบบนั้นเลยพี่คอยสังเกตุตลอดแหละ" แค่เขาพูดมาแค่นั้นน้ำตาฉันแทบจะไหลนี่เขาใส่ใจฉันขนาดนี้เลยเหรอทั้งที่เจอกันไม่นานแต่เขากลับเป็นคนที่รู้ว่าฉันชอบอะไรขนาดนี้ "ไม่จริงสักหน่อย"ฉันแกล้งๆปากแข็งไปเพื่อให้เขาออกจากชีวิตฉันไปเพราะฉันไม่อยากต้องมาลังเลอะไรแบบนี้"งั้นไปทานข้าวกันเถอะพี่หิวแล้ว" เขาหันมายิ้มมุมปากก่อนจะลงจากรถไป ฉันนั่งอยู่ที่รถก็มองดูภายในรถนี่เขาทำไมถึงได้มีรถหรูขนาดนี้นะ หรือที่เขาพูดว่าไม่ได้ลำบากอะไรจ
เพื่อเธอ ทุกอย่างกำลังไปได้ดี
เขาหยุดและเงยหน้ามามองฉันยิ่งเห็นใบหน้าหล่อเหลาบวกกับสีผิวที่ขาวนวลยิ่งทำให้ฉันมีอารมณ์มากขึ้น " พี่ไม่ไหวแล้วนะ" เขาพูดพร้อมกับดึงผ้าขนหนูออกเห็นท่อนเอ็นที่ใหญ่ตั้งชูรอใช้งานฉันได้แต่กลืนน้ำลาย เขาดึงเอวฉันมาอยู่ที่มุมเตียงก่อนจะอ้าขาฉันออกและจับท่อนเอ็นนั้นถูๆอยู่หน้าร่องรักของฉันจนน้ำของฉันเยิ้มออกมา น่าอายมากหญิงสาวผู้เรียบร้อยมาแสดงสีหน้ามีอารมณ์แบบนี้กึ๊ด! เสียงท่อนเอ็นที่ดันเข้าไปในร่องรักที่ค่อนข้างฟิตเพราะไม่ค่อยได้ใช้งาน เขาเงยหน้าขึ้นแสดงสีหน้าได้อารมณ์มือของฉันจึงยกขึ้นไปจับที่หน้าอกขาวนวลของเขาลูบไล้อยู่แบบนั่นเขาค่อยๆโยกเอวเบาๆใบหน้าแสดงให้เห็นถึงความเสียวซ่านที่แสดงออกมาผ่านใบหน้า มือหนาของเขาก็บีบเค้นที่สองเต้าของฉัน"อ่าส์ ซึ๊ด " เสียงครางของเขาทำฉันมีอารมณ์จนร่องรักมันตอดรัดท่อนเอ็นของเขาและน้ำรักก็ไหลออกมา ยิ่งมันรัดเขามากเท่าไหร่เขายิ่งเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นเท่านั้นจนกระทั่งปล่อยน้ำรักไหลเต็มร่องรักของฉัน เราทั้งสองไม่ได้ป้องกันอะไรเลยเพราะฉันคิดว่าไหนๆเราก็จะแต่งงานกันแล้วหากจะท้องก็ปล่อยให้ท้องเลยละกันเมื่อเขาปล่อยน้ำออกหมดทุกหยดก็ทิ้งตัวลงนอนอยู่ข้างๆฉันด้วยค
เพื่อเธอ มีความสุข
"พี่กิจ" ฉันเอ่ยเสียงเบาเมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่ม"ว่าไง ทำไมต้องหลบหน้าพี่ด้วย" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเฉย ดวงตาจับจ้องมองมาที่ฉัน"คือ..แจนไม่ได้หลบหน้าพี่นะแค่ไม่อยากให้พี่ต้องมาเดือดร้อนเพราะแจนอีก" ฉันพูดพร้อมก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิดเพราะไม่อยากเป็นต้นเหตุให้เขาต้องตกงาน"ทำไมพี่ต้องเดือดร้อน ฐานะพี่ก็ไม่ได้แย่การศึกษาพี่ก็ดีจะหางานใหม่ไม่ใช่เรื่องยาก" ฉันเงยหน้ามองเขาอีกครั้งเมื่อได้ยินเขาพูด"แต่พี่ก็ไม่สมควรต้องมาหางานใหม่เพราะแจน" เขากรอกสายตาไปมาก่อนจะถอนหายใจเบาๆ"แต่สิ่งที่พี่คิดว่าหายากกว่าคือคนแบบแจนไม่ใช่งานนะ" เมื่อได้ยินแบบนั้นหัวใจของฉันเต้นราวกับมันจะกระเด็นออกมา"หมายความว่ายังไงคะ" "พี่อยากมีแจนอยู่ในชีวิต ได้ไหม" จังหวะนั้นฉันแทบหยุดหายใจไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้ จากเด็กบ้านนอกที่ไม่มีอะไรดีพัฒนาตัวเองเพื่อผู้ชายคนหนึ่งจนได้มาอยู่ในใจเขา แต่ก็ยังมีชายหนุ่มที่หล่อเหลาไม่แพ้เขาหน้าที่การงานก็ดีมาชอบอีก"แจนขอโทษนะพี่กิจ" ฉันพูดพร้อมหันหลังเดินหนีเพราะไม่อยากให้พี่วิทมาเห็นและรับรู้อะไรแบบนี้อีกอย่างกับความฝันเลยที่มีชายหนุ่มมาหลงรักแบบนี้ในใ
เพื่อเธอ ขอบคุณที่ตามมา
เขาเดินเข้าไปข้างในฉันได้แต่ยืนมองด้วยความเป็นห่วง เพราะรู้นิสัยพี่วิทดีว่าเขาเอาแต่ใจตัวเองแค่ไหนเขาเข้าไปได้สักครู่ก็เดินออกมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ฉันรีบเดินตรงเข้าไปหา"เป็นอะไรหรือเปล่าคะ" พี่กิจหันมายิ้มให้แต่สายตาก็ปนเศร้า"คุณวิทให้พี่ออกจากงานแต่ไม่เป็นไรนะพี่ไม่ซีเรียส" ฉันได้ยินแค่นั้นก็รู้สึกผิดเป็นอย่างมากน้ำตาคลอเดินตรงเข้าไปในห้องทำงานพี่วิทจนทุกคนต่างมองเพราะปกติใครจะเข้าห้องเขาจ้องเคาะประตูก่อนถึงจะเข้าไปได้"พี่วิททำอย่างนี้ได้ยังไงทำไมไม่มีเหตุผลเลย" ชายหนุ่มที่นั่งเซ็นเอกสารอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมองดวงตาของเขาแดงก่ำฉันไม่รู้ว่าเขารักฉันจริงๆหรือแค่รับไม่ได้ที่คนอื่นจะมาแย่งผู้หญิงของตัวเอง"ทำอะไรครับ""พี่ไล่พี่กิจออกทำไมเขาไม่ได้ผิดอะไรเลย" แค่ฉันพูดแบบนี้เขามองหน้าฉันอย่างจริงจังก่อนถอนหายใจเบาๆ "นี่เป็นห่วงมันขนาดนั้นเลยเหรอ สนุกมากไหมที่มาหลอกพี่" น้ำตาฉันไหลรินเต็มสองแก้มเมื่อได้ยินคำนี้ออกมามันจุกอย่างบอกไม่ถูกฉันเดินเข้าไปใกล้ๆเขา"พี่วิทแจนไม่อยากเห็นพี่เป็นคนไร้เหตุผลแบบนี้" เขาหันเก้าอี้หนีหน้าฉันไปก่อนจะหันกลับมาและลุกขึ้นยืนเดินเข้ามาหาฉัน สายตาที่แสดงถึง
เพื่อเธอ เศร้าใจแต่ต้องฝืน
"มีอะไรจะพูดไหม" คุณวายุทำสีหน้าซีเรียสและเอ่ยถามพี่วิท ใบหน้าของพี่เขาดูเคร่งเครียดฉันได้แต่มองอยู่ห่างๆจู่ๆก็มีมือหนามาจับที่บ่าเมื่อฉันหันไปเป็นพี่กิจที่มายืนอยู่ที่ด้านหลังของฉัน เขามองดูฉันมาสักพักจนเดินมาจับที่ไหล่ของฉัน"มีอะไรหรือเปล่า" เสียงของชายหนุ่มที่เอ่ยถามจากด้านหลังด้วยความเป็นห่วง"ไม่มีอะไรค่ะ" ฉันจึงเอ่ยตอบและพยายามทำตัวให้ปกติ แต่คิดว่าพี่กิจคงรู้ว่าตอนนี้ฉันคิดเรื่องของใครอยู่เพราะฉันเห็นว่าเขาคอยสังเกตุฉันมาโดยตลอด"มีอะไรคุยกับพี่ได้นะ""ไม่มีอะไรจริงๆค่ะ" ฉันแกล้งยิ้มและเอ่ยบอกตอนนี้ฉันกลับรู้สึกอยากรู้ว่าพี่วิทกับคุณวายุคุยอะไรกันบ้าง แต่ก็ทำได้แค่นี้เพราะไม่สามารถไปยืนอยู่ตรงนั้นได้สักพักพี่วิทก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แต่ตรงที่ฉันนั่งที่ข้างๆไม่ว่างเขาจึงไม่ได้นั่งใกล้ไปนั่งตรงใหม่"คุณวิทคะห้องคุณวิทเสร็จแล้วนะคะ" HR เอ่ยบอกกับพี่เขาและพี่เขาก็ลุกขึ้นถือของเดินเข้าไปในห้องฉันได้แค่มองตาม"ถ้าคิดว่าของบางอย่างเอื้อมไม่ถึงก็ลองหันมามองข้างๆดูบ้างนะ" เสียงของพี่กิจเอ่ยขึ้นมาขณะที่ฉันมองตามพี่วิท มันก็จริงอย่างที่พี่กิจพูดขนาดฉันพยายามมามากจนคิดว่าคู่
เพื่อเธอ หวั่นใจ
"พี่วิทเป็นอะไรคะเมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย" "ก็ไม่ชอบไงเวลาที่แจนไปใกล้ชิดกับนายกิจนั้น" จริงๆเขาดูน่ารักมากเลยนะเวลาที่ออกอาการหึงแบบนี้ฉันได้แต่ยิ้มและนั่งลงอยู่ข้างๆเขา"แจนไม่ได้คิดอะไรกับพี่เขาสักหน่อย" เขาหันมามองหน้าฉันร่างหนาชะโงกตัวเข้ามาถามฉันอย่างสนอกสนใจ"จริงเหรอ"บรรยากาศเงียบสงบได้ยินแค่เสียงเต้นของหัวใจฉันเมื่อใบหน้าหล่อเหลามาอยู่เนียบชิดติดหน้าฉันแบบนี้ฉันได้แค่พยักหน้า"แต่เขาไม่ได้คิดแบบนั้นสิ พี่ดูออก" อยู่ๆก็แสดงสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาอีก ไม่ใช่ฉันไม่รู้สึกนะว่าพี่กิจพยายามเข้าหาฉันแต่เพราะฉันไม่อยากที่จะสนใจต่างหากเลยปล่อยผ่านเขาทำหน้างอลฉัน ฉันจึงทิ้งหัวซบลงที่ไหล่ซ้ายของเขา ตอนนี้ไม่รู้เลยว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่เขาหมดรักคุณน้ำแล้วมารักฉันหรือเพราะแค่หวงก้างเท่านั้นตอนนี้ได้แต่นิ่งเงียบคิดอะไรเรื่อยเปลื่อยบอกตามตรงว่ากลัวโดนเขาทิ้งมาก"แล้วพี่จะกลับคอนโดไหม"ดวงตากลมของฉันมองเขาอย่างใสซื่อเมื่อเขาหันมา ดูเหมือนเขากำลังคิดอะไรอยู่ก่อนจะเอ่ยตอบ"ไม่อยากนอนที่นี่ด้วย ได้ไหม" แน่นอนว่าฉันคงไม่กล้าปฏิเสธเพราะไม่มีอะไรจะเสียแล้วจึงอนุญาตให้เขานอนด้วย"ได้สิ ว่าแต่
