แอบหวั่นไหว

ใบหน้าหล่อเหลานิ่งเฉยจ้องมองที่ดวงตาของฉันก่อนจะเอ่ยขึ้นมา

"ไปทานข้าวกัน"

"พี่กิจ แจนทานมาแล้ว" เขาเงยหน้าขึ้นถอนหายใจเบาๆก่อนจะหันมามองหน้าฉันอีกครั้ง

"ทานแค่นั้นมันจะไปอิ่มอะไร " เมื่อเขาพูดแบบนั้นฉันมั่นใจในทันทีว่าเขาตามดูฉัน

"นี่พี่สะกดรอยตามแจนเหรอ"

"เปล่าสะหน่อย  แค่เดินผ่านมาเห็นก็เท่านั้นเองไปเถอะ" เขาพูดจบก็ดึงแขนพาฉันเดินไปโดยไม่สนใจเลยว่าฉันเต็มใจจะไปกับเขาหรือเปล่า

"ปล่อยนะพี่กิจแจนไม่ไปแจนทานข้าวแล้ว" เขาไม่สนใจในคำพูดของฉันแม้แต่น้อย พาฉันไปขึ้นรถและขับออกไปที่ร้านส้มตำข้างทางก่อนจะจอดลง ฉันงงมากว่าเขารู้ได้ยังไงว่าฉันชอบทานส้มตำ

"พี่รู้นะว่าแจนไม่ได้ชอบอาหารแบบนั้นเลยพี่คอยสังเกตุตลอดแหละ" แค่เขาพูดมาแค่นั้นน้ำตาฉันแทบจะไหลนี่เขาใส่ใจฉันขนาดนี้เลยเหรอทั้งที่เจอกันไม่นานแต่เขากลับเป็นคนที่รู้ว่าฉันชอบอะไรขนาดนี้

 "ไม่จริงสักหน่อย"ฉันแกล้งๆปากแข็งไปเพื่อให้เขาออกจากชีวิตฉันไปเพราะฉันไม่อยากต้องมาลังเลอะไรแบบนี้

"งั้นไปทานข้าวกันเถอะพี่หิวแล้ว" เขาหันมายิ้มมุมปากก่อนจะลงจากรถไป ฉันนั่งอยู่ที่รถก็มองดูภายในรถนี่เขาทำไมถึงได้มีรถหรูขนาดนี้นะ หรือที่เขาพูดว่าไม่ได้ลำบากอะไรจะเป็นเรื่องจริง

ฉันตัดสินใจลงรถไปทานข้าวกับเขาเพราะเริ่มรู้สึกหิวจริงๆตอนที่ทานกับพี่วิททานได้น้อยเพราะอาหารไม่ถูกปากสักเท่าไหร่ เมื่อเขาเห็นฉันลงมาก็ยิ้มมุมปากแต่ใบหน้ายังคงนิ่งเฉยอยู่ฉันกลัวมากว่าพี่วิทจะมาเห็นตอนที่ฉันอยู่กับเขา

ฉันรู้สึกสบายใจนะเวลาอยู่กับเขาเพราะรู้สึกเหมือนไม่ต้องพยายามอะไรเลยเขารู้ใจฉันทุกอย่างทานอาหารข้างทางกับฉันได้แต่คนที่ฉันรักมีแค่พี่วิทและไม่คิดจะเปลี่ยนใจฉันอยากตีตัวออกห่างจากเขาแต่ไม่รู้ว่าทำไมทุกวันนี้ยิ่งเจอเขาบ่อยครั้ง

"จะเอาอะไรอีกหรือเปล่า พี่สั่งส้มตำไก่ย่างไปแล้ว" 

"ไม่เอาค่ะแค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว" 

เรานั่งทานข้าวด้วยกันฉันคอยสังเกตุเขาทานได้อย่างไม่ต้องฝืน  ไม่เหมือนกับฉันที่ตอนไปทานข้าวกับพี่วิทต้องฝืนทานเพราะไม่ได้ชอบอาหารแบบนั้นสักเท่าไหร่แต่ที่ต้องทำเป็นทานได้เพราะอยากมีเขาอยู่ในชีวิต

"เห็นไหม อาหารพวกนี้แจนทานได้เยอะกว่าที่ทานอยู่ในห้างนั้นเสียอีก" 

"พี่รู้ได้ไงว่าแจนทานได้น้อยไหนบอกไม่ได้ตามดูไง"

"อะๆ พี่ตามดูเราจริงๆก็เป็นห่วงไงแจนจะคบกับเขาพี่ก็ไม่ว่าอะไรและไม่ได้อยากเข้าไปแทรกอะไรหรอกแค่ขอได้ห่วงแบบนี้ได้ไหม"

"แจนถามได้ไหมทำไมต้องเป็นแจน ผู้หญิงสวยๆมีตั้งมากมายทำไมพี่ไม่ไปตามจีบมีโอกาสกว่าแจนตั้งเยอะแถมยังสวยและฐานะดีด้วย" 

ฉันทนไม่ได้เลยที่จะเอ่ยถามเพราะมันแปลกมากที่จู่ๆจะมามีคนที่แอบชอบเราขนาดนี้ทั้งที่ฉันไม่ได้สวยมากแถมฐานะก็ไม่ได้ดีด้วย ฉันแอบคิดด้วยซ้ำว่าเป็นแผนของคุณน้ำหรือเปล่าเพราะมันเป็นไปไม่ได้เลยที่คนๆหนึ่งจะมายอมทำทุกอย่างเพื่อเราขนาดนี้

"ผู้หญิงสวยๆมีมากมายก็จริงแต่ผู้หญิงแบบแจนมีแค่คนเดียวและพี่ก็ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนด้วย ผู้หญิงที่นิ่งเงียบไม่สนใจผู้ชายคนไหนเลย คนที่ไม่เคยกลัวอะไรถ้าสิ่งไหนผิดก็คือผิด คนที่คอยใส่ใจทุกคน คนที่ไม่ค่อยพูดจากับใครแต่ใส่ใจรายละเอียดเล็กน้อยของทุกคน และคนที่ไม่เคยแบ่งแยกชนชั้น ใจดีใจบุญชอบช่วยเหลือคนอื่นและมีมากมายที่ผู้หญิงสวยๆไม่มีเหมือนแจน"

น้ำตาของฉันคลอที่เบ้าตาเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด เขามองเห็นทุกอย่างที่ฉันทำทั้งที่พึ่งเข้ามาแค่ไม่กี่วัน จากที่เคยคิดว่าเป็นแผนของคุณน้ำตอนนี้ฉันเปลี่ยนความคิดใหม่ทันที เพราะฉันเป็นคนแบบที่เขาพูดจริงๆแม้แต่ฉันเองก็ยังไม่คิดว่าจะมีคนแบบนี้อยู่จริง

ในระหว่างที่พูดเขามองหน้าจ้องที่ดวงตาฉันตลอด เขาเองก็เป็นคนที่ใจเย็นใจดีมีน้ำใจเป็นคนที่นิสัยคล้ายๆกันกับฉันเหมือนกัน แต่มันติดที่ฉันรักเขาไม่ได้ทำได้เพียงสงสารและเสียดายคนที่ดีและเห็นคุณค่าฉันแบบนี้

"พี่พูดจริงเหรอ"

"จริงสินิสัยและทัศนคติของแจนมันมีเสน่ห์กว่าคนที่หน้าตาสวยอีกนะ และพี่ก็เจอคนมาหลายรูปแบบแต่พี่ไม่สนใจใครสักคนเพราะคนที่เข้ามาเหมือนๆกันทุกคน ถ้าพี่ไม่รวยเขาก็ไม่ได้สนใจ"

"พี่พูดเหมือนกับว่าตัวเองรวยเลย แล้วไม่คิดว่าที่แจนคบกับพี่วิทเพราะพี่เขารวยบ้างเหรอ"

"ทีแรกก็แอบคิดนะแต่พอสังเกตุแจนไม่เคยขออะไรจากเขาเลยไม่ใช่เหรอ"  ให้ตายสิพอเขาพูดแบบนี้ใจของฉันเริ่มหวั่นไหวแล้วนะ เพราะเขาเป็นคนที่เข้าใจฉันมากจริงๆแม้แต่พี่วิทยังไม่เคยใส่ใจขนาดนี้เลย

"พี่อย่าทำเป็นรู้จักแจนดีเลย เราพึ่งรู้จักกันได้ไม่นานนะ" ฉันแกล้งๆพูดปฏิเสธทางอ้อมเพื่อให้เขาเปลี่ยนความคิดใหม่จะได้ไม่ต้องมาชอบหรือมายุ่งกับฉันอีก

"พี่ว่าพี่มองคนไม่ผิดนะ อะๆทานเสร็จแล้วเดี๋ยวพี่ไปส่งไม่อยากให้เราต้องอึดอัด"

"ขอบคุณนะคะ"

"ว่าไงนะครับพี่ไม่ได้ยิน" เขาเอียงหูมาใกล้ๆปากฉัน ใบหน้าของฉันเปลี่ยนสีทันทีใครจะไม่เขินที่ผู้ชายหน้าตาดีมาทำแบบนี้ด้วย

"ขอบคุณนะคะ " เขาอมยิ้มก่อนจะยิ้มกว้างออกมา

"ครับ" เขาเดินไปจ่ายตังค์ให้เดินขึ้นรถไป ฉันเผลอยิ้มออกมาโดยที่ไม่รู้ตัวเลยสักนิดก่อนจะได้สติรีบเดินตามไปขึ้นรถ

"พี่กิจส่งแจนที่ตรงนี้ก็ได้นะคะ เดี๋ยวแจนไปเอง"

"ทำไมละ กลัวคุณวิทเห็นเหรอ"

"ใช่ค่ะ"

"ได้สิ พี่รีบเข้าไปทำงานเหมือนกันป่านนี้เขาหาพี่แล้วมั้ง" เขาจอดรถส่งฉันเสร็จก็ขับออกไปทันที ทีแรกฉันรู้สึกอึดอัดนะแต่พอเขาเริ่มเข้าใจฉันมากขึ้นความอึดอัดนั้นกลับหายไปและรู้สึกสบายใจเวลาอยู่กับเขามากขึ้น

ฉันเดินๆอยู่ก็เผลอยิ้มออกมาก่อนจะได้สติ (คิดอะไรเนี้ยเรามีพี่วิทอยู่แล้วนะ) ฉันได้แต่เตือนสติตัวเองเพราะพี่วิทก็รักและดีกับฉันมากฉันจะทำร้ายเขาไม่ได้

ฉันรีบขึ้นไปนอนพักผ่อนเพราะพรุ่งนี้ต้องไปทำงาน ไม่รู้ที่ทำงานจะเป็นยังไงบ้างแอบกลัวอยู่เหมือนกันเพราะเป็นถึงบริษัทอินเตอร์ไม่รู้จะเข้ากับเพื่อนร่วมงานได้ไหมยิ่งเป็นคนเก็บตัวด้วยกลัวเขาไม่เข้าใจ

 

>>>>>ติดตามตอนต่อไป