MasukShare
เขินจัง
Tanggal publikasi:
2026-04-07 16:33:48"เป็นอะไรหรือเปล่าครับ กลัวผมหรือเปล่า" เขาหันมาจ้องที่หน้าของฉันและเอ่ยถามพร้อมกับอมยิ้ม ใบหน้าของฉันแดงออกร้อนวูบวาบเพราะใบหน้าของเขาอยู่ใกล้ใบหน้าของฉันมากเกินไปดวงตาของฉันเป็นประกายวิบวับอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นเขาให้ความสนใจกับฉันแบบนี้
"ปะ...เปล่าค่ะ" ฉันรีบหลบสายตาในทันทีแต่เขากลับยังคงจ้องมองอยู่แบบนั้นแถมยังแสยะยิ้มอีกด้วยรอยยิ้มเจ้ากรรมดันเผยออกมาเขาต้องรู้แน่นอนว่าฉันเขินเขาอยู่ "อ่อ นึกว่ากลัวที่ผมชอบดุพนักงานที่จริงผมใจดีนะ"เขาดึงหน้ากลับไปที่เดิมก่อนจะเอ่ยพูดและทำหน้าจริงจังก้มลงเซ็นเอกสาร ฉันก็ได้แต่ยิ้มแห้งไม่ได้ตอบอะไรยังคงฟอร์มเป็นผู้หญิงนิ่งเงียบไม่มีความรู้สึกเหมือนเดิม เขานั่งเซ็นเอกสารอยู่สักพักก็ลุกขึ้นเดินไปหยิบเอกสารบางอย่างมานั่งเซ็นและทิ้งเอกสารที่ฉันเอามาไว้ ฉันได้แต่นั่งมองดูไม่กล้าทักท้วงอะไร "พี่นาครับผมขอกาแฟแก้วหนึ่งและก็โกโก้เย็นแก้วหนึ่งครับ" เขาหยิบโทรศัพท์ในบริษัทโทรหาแม่บ้านก่อนจะเอ่ยสั่งฉันได้แต่นั่งงงว่าเขาทำอะไรของเขาไม่รีบเซ็นเอกสารให้ฉันให้เสร็จยังมีน่ามาใจเย็นเซ็นเอกสารอีก "แต่คุณวิทคะเราไม่มีโกโก้นะคะ" เสียงปลายสายเอ่ยตอบกลับเพราะปกติที่บริษัทจะมีแค่กาแฟกับขนมเท่านั้น "ไปซื้อครับผมขอแบบด่วนๆ" วินาทีนั้นฉันก็รู้สึกสงสัยว่าเขาจะสั่งโกโก้มาทำไมแต่ก็อดที่จะคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ ตอนนี้ได้แค่มองเขาเซ็นเอกสารอื่นที่ไม่ใช่ตัวที่ฉันเอามา ไม่กล้าที่จะพูดอะไรก็ได้แต่นั่งนิ่งมองเขาจนเวลาล่วงเลยผ่านมาประมาณ 20 นาที ก็อก! ก็อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นฉันคิดว่าน่าจะเป็นพี่แม่บ้านที่กำลังจะเอากาแฟมาเสิร์ฟแน่นอน "เข้ามาครับ" ฉันแอบมองตอนที่เขาพูดใบหน้าอันนิ่งเฉยสันโครงจมูกที่โด่งจนน่าหลงใหลผู้ชายอะไรจะเพอร์เฟคขนาดนี้ ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งทำให้ฉันหลงรักเขามากกว่าเดิมแต่ก็คงได้แค่คิด "ขออนุญาตนะคะ นี่ค่ะกาแฟโกโก้เย็น" แม่บ้านวางกาแฟและโกโก้เย็นก่อนจะหันมามองหน้าฉันและยิ้มให้ทุกคนในบริษัทค่อนข้างเอ็นดูฉันเพราะฉันเป็นคนที่ค่อนข้างอีโก้ต่ำช่วยเหลือทุกคนในบริษัทตลอด เมื่อแม่บ้านเดินออกไปเขาเงยหน้ามามองที่ฉัน ก่อนจะเอ่ยออกมา "ผมกลัวน้องแจนรอเบื่อนี่ครับโกโก้เย็น" เขาขยับแก้วโกโก้เย็นมาให้ฉัน ให้ตายสิเขารู้ได้ยังไงกันว่าฉันชอบดื่มโกโก้หรือแค่คิดว่าฉันเป็นผู้หญิงหรือเปล่านะถึงสั่งโกโก้มาให้ บอกตามตรงว่าตอนนี้ทำให้ฉันประทับใจในตัวเขามากขึ้นกว่าเดิมอีก สายตาของเขาที่จ้องมองมาที่ฉันช่างน่าหลงใหลอะไรเช่นนี้ "ขอบคุณมากนะคะ " ฉันยื่นมือไปหยิบแก้วมาดื่มก่อนจะแอบมองเขา ดูเขายิ้มอย่างพอใจทำไมคนอื่นๆถึงบอกว่าเขาเจ้าอารมณ์เอาแต่ใจตัวเองนะ ทั้งที่ฉันอยู่ใกล้เขามาหลายๆรอบไม่เคยเจอเลยเขาเอาใจใส่เก่งด้วย "ขอโทษทีนะครับที่มัวแต่เซ็นเอกสารอื่นเลยทำให้น้องแจนรอนาน พอดีงานนี้ค่อนข้างเร่งด่วน" เขาพูดขึ้นมาเพราะเห็นสีหน้าของฉันนิ่งเฉยเหมือนไม่เอ็นจอยกับสิ่งที่เขาทำให้แต่เปล่าเลยฉันเป็นคนหน้านิ่งแบบนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว แม้ตอนทานอาหารบอกตามตรงว่ามันอร่อยมากแต่สีหน้าของฉันเหมือนโดนบังคับทานจนเพื่อนเอ่ยเพราะเห็นใบหน้าของฉันดูเบื่อโลก "ไม่เป็นไรค่ะ หนูเข้าใจ" เขาก้มลงเซ็นเอกสารต่อจนตอนนี้ผ่านมา 1ชั่วโมงกว่าแล้วฉันยังไม่กลับไปที่โต๊ะทำงานพี่หัวหน้าจึงไลน์ตาม เขาเงยหน้าขึ้นมองที่บนหน้าจอของฉันอย่างสนใจฉันจึงถือโทรศัพท์ลงต่ำๆเพื่อให้เขาเห็นว่าฉันคุยกับใคร "คุณอ้อมตามแล้วเหรอครับ เดี๋ยวผมเร่งให้เลยแต่บางแผ่นผมก็ต้องเช็ครายละเอียดก่อนอาจจะช้าเล็กน้อย" เมื่อเขาพูดแบบนั้นฉันจึงบอกพี่อ้อมไปว่าคุณวิทติดงานเลยให้ฉันนั่งรอก่อนเธอก็ไม่ได้ว่าอะไร ไม่นานเขาก็หยิบโทรศัพท์บริษัทขึ้นมาโทร "คุณอ้อมครับเอกสารมันมีรายละเอียดที่ผมต้องดูอย่างระเอียดเพราะฉะนั้นน้องแจนจะกลับไปช้าหน่อย" ฉันได้แต่ตะลึงกับสิ่งที่เขาทำจะไม่ให้หลงรักได้ยังไงกันก็เป็นซะแบบนี้ จนเวลาผ่านล่วงเลยมาสักพักเอกสารปึกใหญ่เขาเซ็นเสร็จฉันก็ยื่นมือไปหยิบและลุกขึ้นงอตัวเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขอบคุณเขา "ขอบคุณมากนะคะ หนูขอตัวก่อน" เขาส่งยิ้มให้ก่อนที่ฉันจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องทำงานเขาไปในขณะที่เดินก็เห็นคุณวายุเดินมากับใครก็ไม่รู้คุ้นๆเหมือนจะเป็นดาราขาวสวยมาก ฉันจึงรีบยกมือขึ้นไหว้ "สวัสดีค่ะคุณวายุคุณพิว" ฉันจำได้แล้วว่าเธอเป็นนักแสดงชื่อพิว(นามสมมุติ)ฉันมองดูตัวเธอและหันกลับมาดูตัวเองทำให้รู้สึกเจียมตัวเธอดูดีเหมาะสมกับคุณวายุทุกอย่างดูฉันสิยังกล้าไปหวังสูงชอบน้องชายของเจ้าของบริษัท แค่เรียนยังไม่จบเลยภาษาอังกฤษก็งูๆปลาๆ ฐานะไม่ต้องพูดถึงเงินจ่ายค่าเทอมยังแทบจะไม่มี ฉันเดินกลับไปที่โต๊ะอย่างเหม่อลอย "คุณวิทติดงานเหรอน้องแจน ขอโทษทีนะทำให้หนูต้องไปรอนานเลย" พี่หัวหน้าเอ่ยอย่างรู้สึกผิด "ไม่เป็นไรค่ะ " ฉันยิ้มให้เธอคลายกังวลก่อนจะหันกลับมาทำงานของตัวเอง ฉันเข้ามาทำงานที่นี่ใช้แค่วุฒิม.3เท่านั้นแต่พวกพี่เขาเห็นฉันช่วยงานได้และขยันจึงให้ทำต่อ เงินเดือนก็หมื่นต้นๆแค่ค่ารถค่าห้องนี่ก็หมดแหละ จะใช้จ่ายฟุ่มเฟือยนั้นไม่ได้เลยรู้สึกสมเพชตัวเองจังใครจะมาสนใจเขาเป็นถึงไฮโซไม่น่าไปคิดแบบนั้นเลยเจ็บใจเปล่าๆ ฉันนั่งคิดแล้วก็น้อยใจกับตัวเอง แต่ก็ช่างเถอะตอนนี้เอาแค่เรียนให้จบก่อนละกันเพราะตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองด้อยมากฉันจึงใช้เวลาว่างช่วงพักเที่ยงมานั่งฝึกภาษาอังกฤษอย่างจริงจัง "แจนทำไมช่วงนี้ไม่ไปทานข้าวกับพี่เลย"พี่ดิวเอ่ยถามเพราะเห็นฉันตีตัวออกห่าง "พอดีหนูมีงานที่ต้องทำนิดหน่อยค่ะเลยห่อข้าวมาทานจะได้ทำไปด้วย" พี่เขาพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะเดินไปทานข้าวกับพวกพี่ๆที่แผนก ฉันเข้าไปในห้องครัวและเปิดกล่องข้าวของตัวเองรู้สึกสงสารตัวเองมากฉันต้มไข่มาทานกับข้าว 1 ฟองเพราะช่วงนี้ไม่มีเงินค่าห้องก็ต้องจ่ายคนเดียวไหนจะค่ารถไปทำงานและค่าเทอมอีก ยิ่งเห็นสภาพตัวเองแบบนี้ยิ่งทำให้ตัวเองคิดว่าคงต้องถอยออกมาจริงๆเพราะไม่คู่ควรกับเขาเลยสักนิด น้ำตาของฉันไหลออกมาอย่างช้าๆก่อนจะรีบเช็ดออกเพราะกลัวคนอื่นจะมาเห็น เมื่อทานข้าวเสร็จก็รีบมานั่งดูโทรศัพท์เพื่อฝึกภาษาอังกฤษอย่างจริงจังเพราะตอนนี้ฐานะฉันแย่แต่ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นแบบนี้ตลอดไปฉันจะพยายามดันตัวเองให้สูงขึ้นให้ได้ ต็อก! ต็อก! เสียงเท้าของคนๆหนึ่งเดินเข้ามาฉันหันไปมองอย่างรวดเร็ว "เขาไปทานข้าวกันหมดแล้วเหรอครับ" "ค่ะ" เสียงคุณวิทเอ่ยถามทำไมช่วงนี้เจอเขาบ่อยจัง "แล้วน้องแจนไม่ไปทานข้าวเหรอครับ" ตอนนี้เป็นเวลา 12.15 น. เขาจึงคิดว่าฉันยังไม่ทานข้าวเพราะใครจะคิดว่าฉันทานข้าวเร็วขนาดนี้ "ทานแล้วค่ะ" "อ้าวจริงเหรอครับทานเร็วจัง เดี๋ยวถ้าคุณอ้อมมาบอกให้ไปพบผมที่ห้องด้วยนะครับ" ฉันจึงพยักหน้าก่อนที่จะก้มลงฟังภาษาอังกฤษอีกครั้ง ตอนนี้ฉันเริ่มเข้าใจบางประโยคแล้วบางครั้งก็รู้สึกท้อนะแต่พ่อแม่และยายที่อยู่ที่บ้านรอดูความสำเร็จของฉันอยู่ต้องสู้ให้ถึงที่สุด วันต่อมา.... "วันนี้มีประชุมนะ" เสียงเอ่ยจากพี่แอดมินเดินบอกแผนกต่างๆก่อนจะส่งเข้ามาในกลุ่มไลน์ ฉันนั่งก้มหน้าอีกแล้วเพราะกลัวฟังไม่รู้เรื่องกับเขา เขาจะพูดภาษาอังกฤษเป็นหลักเพราะในบริษัทมีต่างชาติเยอะ ถึงเวลาเข้าประชุมฉันก็เดินตามหลังพวกพี่ๆไปตอนนี้ที่นั่งเต็มหมดเหลือแค่ตรงที่นั่งตรงข้ามคุณวิทเพราะไม่มีใครกล้านั่งใกล้เขาฉันยืนมองเก้าอี้อยู่สักพักก่อนจะนั่งลงเขาก็ทำตัวปกติหันมามองฉันบ้างเป็นบางครั้ง ในจังหวะที่เงยหน้าขึ้นเห็นสายตาของเขามองฉันอยู่พอเห็นฉันมองก็หันหน้าไปมองอย่างอื่นแทน ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าตัวเองคิดไปเองหรือเขาจะชอบฉันจริงๆแต่ก็แอบเห็นรอยยิ้มอยู่บนมุมปากของเขาอยู่ตอนที่ฉันมองหน้าเขา >>>>>ติดตามตอนต่อไป
Bab terbaru
เพื่อเธอ ทุกอย่างกำลังไปได้ดี
เขาหยุดและเงยหน้ามามองฉันยิ่งเห็นใบหน้าหล่อเหลาบวกกับสีผิวที่ขาวนวลยิ่งทำให้ฉันมีอารมณ์มากขึ้น " พี่ไม่ไหวแล้วนะ" เขาพูดพร้อมกับดึงผ้าขนหนูออกเห็นท่อนเอ็นที่ใหญ่ตั้งชูรอใช้งานฉันได้แต่กลืนน้ำลาย เขาดึงเอวฉันมาอยู่ที่มุมเตียงก่อนจะอ้าขาฉันออกและจับท่อนเอ็นนั้นถูๆอยู่หน้าร่องรักของฉันจนน้ำของฉันเยิ้มออกมา น่าอายมากหญิงสาวผู้เรียบร้อยมาแสดงสีหน้ามีอารมณ์แบบนี้กึ๊ด! เสียงท่อนเอ็นที่ดันเข้าไปในร่องรักที่ค่อนข้างฟิตเพราะไม่ค่อยได้ใช้งาน เขาเงยหน้าขึ้นแสดงสีหน้าได้อารมณ์มือของฉันจึงยกขึ้นไปจับที่หน้าอกขาวนวลของเขาลูบไล้อยู่แบบนั่นเขาค่อยๆโยกเอวเบาๆใบหน้าแสดงให้เห็นถึงความเสียวซ่านที่แสดงออกมาผ่านใบหน้า มือหนาของเขาก็บีบเค้นที่สองเต้าของฉัน"อ่าส์ ซึ๊ด " เสียงครางของเขาทำฉันมีอารมณ์จนร่องรักมันตอดรัดท่อนเอ็นของเขาและน้ำรักก็ไหลออกมา ยิ่งมันรัดเขามากเท่าไหร่เขายิ่งเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นเท่านั้นจนกระทั่งปล่อยน้ำรักไหลเต็มร่องรักของฉัน เราทั้งสองไม่ได้ป้องกันอะไรเลยเพราะฉันคิดว่าไหนๆเราก็จะแต่งงานกันแล้วหากจะท้องก็ปล่อยให้ท้องเลยละกันเมื่อเขาปล่อยน้ำออกหมดทุกหยดก็ทิ้งตัวลงนอนอยู่ข้างๆฉันด้วยค
เพื่อเธอ มีความสุข
"พี่กิจ" ฉันเอ่ยเสียงเบาเมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่ม"ว่าไง ทำไมต้องหลบหน้าพี่ด้วย" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเฉย ดวงตาจับจ้องมองมาที่ฉัน"คือ..แจนไม่ได้หลบหน้าพี่นะแค่ไม่อยากให้พี่ต้องมาเดือดร้อนเพราะแจนอีก" ฉันพูดพร้อมก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิดเพราะไม่อยากเป็นต้นเหตุให้เขาต้องตกงาน"ทำไมพี่ต้องเดือดร้อน ฐานะพี่ก็ไม่ได้แย่การศึกษาพี่ก็ดีจะหางานใหม่ไม่ใช่เรื่องยาก" ฉันเงยหน้ามองเขาอีกครั้งเมื่อได้ยินเขาพูด"แต่พี่ก็ไม่สมควรต้องมาหางานใหม่เพราะแจน" เขากรอกสายตาไปมาก่อนจะถอนหายใจเบาๆ"แต่สิ่งที่พี่คิดว่าหายากกว่าคือคนแบบแจนไม่ใช่งานนะ" เมื่อได้ยินแบบนั้นหัวใจของฉันเต้นราวกับมันจะกระเด็นออกมา"หมายความว่ายังไงคะ" "พี่อยากมีแจนอยู่ในชีวิต ได้ไหม" จังหวะนั้นฉันแทบหยุดหายใจไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้ จากเด็กบ้านนอกที่ไม่มีอะไรดีพัฒนาตัวเองเพื่อผู้ชายคนหนึ่งจนได้มาอยู่ในใจเขา แต่ก็ยังมีชายหนุ่มที่หล่อเหลาไม่แพ้เขาหน้าที่การงานก็ดีมาชอบอีก"แจนขอโทษนะพี่กิจ" ฉันพูดพร้อมหันหลังเดินหนีเพราะไม่อยากให้พี่วิทมาเห็นและรับรู้อะไรแบบนี้อีกอย่างกับความฝันเลยที่มีชายหนุ่มมาหลงรักแบบนี้ในใ
เพื่อเธอ ขอบคุณที่ตามมา
เขาเดินเข้าไปข้างในฉันได้แต่ยืนมองด้วยความเป็นห่วง เพราะรู้นิสัยพี่วิทดีว่าเขาเอาแต่ใจตัวเองแค่ไหนเขาเข้าไปได้สักครู่ก็เดินออกมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ฉันรีบเดินตรงเข้าไปหา"เป็นอะไรหรือเปล่าคะ" พี่กิจหันมายิ้มให้แต่สายตาก็ปนเศร้า"คุณวิทให้พี่ออกจากงานแต่ไม่เป็นไรนะพี่ไม่ซีเรียส" ฉันได้ยินแค่นั้นก็รู้สึกผิดเป็นอย่างมากน้ำตาคลอเดินตรงเข้าไปในห้องทำงานพี่วิทจนทุกคนต่างมองเพราะปกติใครจะเข้าห้องเขาจ้องเคาะประตูก่อนถึงจะเข้าไปได้"พี่วิททำอย่างนี้ได้ยังไงทำไมไม่มีเหตุผลเลย" ชายหนุ่มที่นั่งเซ็นเอกสารอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมองดวงตาของเขาแดงก่ำฉันไม่รู้ว่าเขารักฉันจริงๆหรือแค่รับไม่ได้ที่คนอื่นจะมาแย่งผู้หญิงของตัวเอง"ทำอะไรครับ""พี่ไล่พี่กิจออกทำไมเขาไม่ได้ผิดอะไรเลย" แค่ฉันพูดแบบนี้เขามองหน้าฉันอย่างจริงจังก่อนถอนหายใจเบาๆ "นี่เป็นห่วงมันขนาดนั้นเลยเหรอ สนุกมากไหมที่มาหลอกพี่" น้ำตาฉันไหลรินเต็มสองแก้มเมื่อได้ยินคำนี้ออกมามันจุกอย่างบอกไม่ถูกฉันเดินเข้าไปใกล้ๆเขา"พี่วิทแจนไม่อยากเห็นพี่เป็นคนไร้เหตุผลแบบนี้" เขาหันเก้าอี้หนีหน้าฉันไปก่อนจะหันกลับมาและลุกขึ้นยืนเดินเข้ามาหาฉัน สายตาที่แสดงถึง
เพื่อเธอ เศร้าใจแต่ต้องฝืน
"มีอะไรจะพูดไหม" คุณวายุทำสีหน้าซีเรียสและเอ่ยถามพี่วิท ใบหน้าของพี่เขาดูเคร่งเครียดฉันได้แต่มองอยู่ห่างๆจู่ๆก็มีมือหนามาจับที่บ่าเมื่อฉันหันไปเป็นพี่กิจที่มายืนอยู่ที่ด้านหลังของฉัน เขามองดูฉันมาสักพักจนเดินมาจับที่ไหล่ของฉัน"มีอะไรหรือเปล่า" เสียงของชายหนุ่มที่เอ่ยถามจากด้านหลังด้วยความเป็นห่วง"ไม่มีอะไรค่ะ" ฉันจึงเอ่ยตอบและพยายามทำตัวให้ปกติ แต่คิดว่าพี่กิจคงรู้ว่าตอนนี้ฉันคิดเรื่องของใครอยู่เพราะฉันเห็นว่าเขาคอยสังเกตุฉันมาโดยตลอด"มีอะไรคุยกับพี่ได้นะ""ไม่มีอะไรจริงๆค่ะ" ฉันแกล้งยิ้มและเอ่ยบอกตอนนี้ฉันกลับรู้สึกอยากรู้ว่าพี่วิทกับคุณวายุคุยอะไรกันบ้าง แต่ก็ทำได้แค่นี้เพราะไม่สามารถไปยืนอยู่ตรงนั้นได้สักพักพี่วิทก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แต่ตรงที่ฉันนั่งที่ข้างๆไม่ว่างเขาจึงไม่ได้นั่งใกล้ไปนั่งตรงใหม่"คุณวิทคะห้องคุณวิทเสร็จแล้วนะคะ" HR เอ่ยบอกกับพี่เขาและพี่เขาก็ลุกขึ้นถือของเดินเข้าไปในห้องฉันได้แค่มองตาม"ถ้าคิดว่าของบางอย่างเอื้อมไม่ถึงก็ลองหันมามองข้างๆดูบ้างนะ" เสียงของพี่กิจเอ่ยขึ้นมาขณะที่ฉันมองตามพี่วิท มันก็จริงอย่างที่พี่กิจพูดขนาดฉันพยายามมามากจนคิดว่าคู่
เพื่อเธอ หวั่นใจ
"พี่วิทเป็นอะไรคะเมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย" "ก็ไม่ชอบไงเวลาที่แจนไปใกล้ชิดกับนายกิจนั้น" จริงๆเขาดูน่ารักมากเลยนะเวลาที่ออกอาการหึงแบบนี้ฉันได้แต่ยิ้มและนั่งลงอยู่ข้างๆเขา"แจนไม่ได้คิดอะไรกับพี่เขาสักหน่อย" เขาหันมามองหน้าฉันร่างหนาชะโงกตัวเข้ามาถามฉันอย่างสนอกสนใจ"จริงเหรอ"บรรยากาศเงียบสงบได้ยินแค่เสียงเต้นของหัวใจฉันเมื่อใบหน้าหล่อเหลามาอยู่เนียบชิดติดหน้าฉันแบบนี้ฉันได้แค่พยักหน้า"แต่เขาไม่ได้คิดแบบนั้นสิ พี่ดูออก" อยู่ๆก็แสดงสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาอีก ไม่ใช่ฉันไม่รู้สึกนะว่าพี่กิจพยายามเข้าหาฉันแต่เพราะฉันไม่อยากที่จะสนใจต่างหากเลยปล่อยผ่านเขาทำหน้างอลฉัน ฉันจึงทิ้งหัวซบลงที่ไหล่ซ้ายของเขา ตอนนี้ไม่รู้เลยว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่เขาหมดรักคุณน้ำแล้วมารักฉันหรือเพราะแค่หวงก้างเท่านั้นตอนนี้ได้แต่นิ่งเงียบคิดอะไรเรื่อยเปลื่อยบอกตามตรงว่ากลัวโดนเขาทิ้งมาก"แล้วพี่จะกลับคอนโดไหม"ดวงตากลมของฉันมองเขาอย่างใสซื่อเมื่อเขาหันมา ดูเหมือนเขากำลังคิดอะไรอยู่ก่อนจะเอ่ยตอบ"ไม่อยากนอนที่นี่ด้วย ได้ไหม" แน่นอนว่าฉันคงไม่กล้าปฏิเสธเพราะไม่มีอะไรจะเสียแล้วจึงอนุญาตให้เขานอนด้วย"ได้สิ ว่าแต่
เพื่อเธอ หึง
"ทำไมไม่ตอบไลน์พี่" น้ำเสียงจากปลายสายท่าทางดูไม่พอใจอะไรสักอย่าง"แจนทำงานอยู่ไงคะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเพราะรู้อยู่แล้วว่าเขาคงโกรธที่ฉันออกไปกับพี่กิจ แล้วยังไงก็ในเมื่อเขายังตัดกับคุณน้ำไม่ได้สุดท้ายก็ยังไปไหนด้วยกันอยู่ดี"แล้วไปไหนมากับคุณกิจ""ไปทานข้าวไงคะ แค่นี้ก่อนนะคะแจนยุ่งอยู่ "ิ ฉันตัดสายทิ้งในทันที ไม่รู้หรอกว่าเขาเป็นยังไงหลังจากที่ฉันตัดสายรู้แค่ว่าไม่ว่าจะทำยังไงสุดท้ายฉันก็แค่ตัวสำรองอยู่ดีหลังจากที่วางสายเขาก็เดินเข้ามาที่ห้องทำงานโด่งๆก่อนจะนั่งลงและหันมามองหน้าฉัน"น้องแจนพี่รบกวนไปพบลูกค้าคนนี้ที่ตึกแกรมพลาสทีนี่ครับรายละเอียด" อยู่ๆเขาก็พูดขึ้นไม่รู้ตอนนี้เขาคิดอะไรอยู่ "แต่แจนไม่ใช่เซลล์นะคะ พี่รุ้งคะว่างไปพบลูกค้าไหมคะ" ฉันไม่ลังเลเลยที่จะพูดมันออกไปแบบนั้นเพราะแค่งานของฉันก็เยอะและยุ่งมากพออยู่แล้วจู่ๆจะมาให้ฉันไปพบลูกค้าอีกงานของฉันคงไม่เสร็จพอดี"ไปกับพี่ครับ" "ไม่ไปค่ะขอโทษนะคะพอดีแจนยุ่งค่ะ" ฉันหันไปมองหน้าเขาดูรู้สึกไม่โอเคกับสิ่งที่ฉันทำ แต่จะให้ทำยังไงฉันรู้ดีว่าเขายังรักคุณน้ำห่างกันแบบนี้ก็ดีอยู่แล้วฉันไม่อยากเจ็บอีก"ไม่เป็นไรครับผมจัดการ
