เขินจัง

"เป็นอะไรหรือเปล่าครับ กลัวผมหรือเปล่า" เขาหันมาจ้องที่หน้าของฉันและเอ่ยถามพร้อมกับอมยิ้ม ใบหน้าของฉันแดงออกร้อนวูบวาบเพราะใบหน้าของเขาอยู่ใกล้ใบหน้าของฉันมากเกินไปดวงตาของฉันเป็นประกายวิบวับอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นเขาให้ความสนใจกับฉันแบบนี้

"ปะ...เปล่าค่ะ" ฉันรีบหลบสายตาในทันทีแต่เขากลับยังคงจ้องมองอยู่แบบนั้นแถมยังแสยะยิ้มอีกด้วยรอยยิ้มเจ้ากรรมดันเผยออกมาเขาต้องรู้แน่นอนว่าฉันเขินเขาอยู่

"อ่อ นึกว่ากลัวที่ผมชอบดุพนักงานที่จริงผมใจดีนะ"เขาดึงหน้ากลับไปที่เดิมก่อนจะเอ่ยพูดและทำหน้าจริงจังก้มลงเซ็นเอกสาร

ฉันก็ได้แต่ยิ้มแห้งไม่ได้ตอบอะไรยังคงฟอร์มเป็นผู้หญิงนิ่งเงียบไม่มีความรู้สึกเหมือนเดิม เขานั่งเซ็นเอกสารอยู่สักพักก็ลุกขึ้นเดินไปหยิบเอกสารบางอย่างมานั่งเซ็นและทิ้งเอกสารที่ฉันเอามาไว้ ฉันได้แต่นั่งมองดูไม่กล้าทักท้วงอะไร

"พี่นาครับผมขอกาแฟแก้วหนึ่งและก็โกโก้เย็นแก้วหนึ่งครับ" เขาหยิบโทรศัพท์ในบริษัทโทรหาแม่บ้านก่อนจะเอ่ยสั่งฉันได้แต่นั่งงงว่าเขาทำอะไรของเขาไม่รีบเซ็นเอกสารให้ฉันให้เสร็จยังมีน่ามาใจเย็นเซ็นเอกสารอีก

"แต่คุณวิทคะเราไม่มีโกโก้นะคะ" เสียงปลายสายเอ่ยตอบกลับเพราะปกติที่บริษัทจะมีแค่กาแฟกับขนมเท่านั้น

"ไปซื้อครับผมขอแบบด่วนๆ" วินาทีนั้นฉันก็รู้สึกสงสัยว่าเขาจะสั่งโกโก้มาทำไมแต่ก็อดที่จะคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ ตอนนี้ได้แค่มองเขาเซ็นเอกสารอื่นที่ไม่ใช่ตัวที่ฉันเอามา

ไม่กล้าที่จะพูดอะไรก็ได้แต่นั่งนิ่งมองเขาจนเวลาล่วงเลยผ่านมาประมาณ 20 นาที

ก็อก! ก็อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นฉันคิดว่าน่าจะเป็นพี่แม่บ้านที่กำลังจะเอากาแฟมาเสิร์ฟแน่นอน

"เข้ามาครับ" ฉันแอบมองตอนที่เขาพูดใบหน้าอันนิ่งเฉยสันโครงจมูกที่โด่งจนน่าหลงใหลผู้ชายอะไรจะเพอร์เฟคขนาดนี้ ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งทำให้ฉันหลงรักเขามากกว่าเดิมแต่ก็คงได้แค่คิด

"ขออนุญาตนะคะ นี่ค่ะกาแฟโกโก้เย็น" แม่บ้านวางกาแฟและโกโก้เย็นก่อนจะหันมามองหน้าฉันและยิ้มให้ทุกคนในบริษัทค่อนข้างเอ็นดูฉันเพราะฉันเป็นคนที่ค่อนข้างอีโก้ต่ำช่วยเหลือทุกคนในบริษัทตลอด

เมื่อแม่บ้านเดินออกไปเขาเงยหน้ามามองที่ฉัน ก่อนจะเอ่ยออกมา

"ผมกลัวน้องแจนรอเบื่อนี่ครับโกโก้เย็น" เขาขยับแก้วโกโก้เย็นมาให้ฉัน ให้ตายสิเขารู้ได้ยังไงกันว่าฉันชอบดื่มโกโก้หรือแค่คิดว่าฉันเป็นผู้หญิงหรือเปล่านะถึงสั่งโกโก้มาให้

บอกตามตรงว่าตอนนี้ทำให้ฉันประทับใจในตัวเขามากขึ้นกว่าเดิมอีก สายตาของเขาที่จ้องมองมาที่ฉันช่างน่าหลงใหลอะไรเช่นนี้

"ขอบคุณมากนะคะ " ฉันยื่นมือไปหยิบแก้วมาดื่มก่อนจะแอบมองเขา ดูเขายิ้มอย่างพอใจทำไมคนอื่นๆถึงบอกว่าเขาเจ้าอารมณ์เอาแต่ใจตัวเองนะ ทั้งที่ฉันอยู่ใกล้เขามาหลายๆรอบไม่เคยเจอเลยเขาเอาใจใส่เก่งด้วย

"ขอโทษทีนะครับที่มัวแต่เซ็นเอกสารอื่นเลยทำให้น้องแจนรอนาน  พอดีงานนี้ค่อนข้างเร่งด่วน" เขาพูดขึ้นมาเพราะเห็นสีหน้าของฉันนิ่งเฉยเหมือนไม่เอ็นจอยกับสิ่งที่เขาทำให้แต่เปล่าเลยฉันเป็นคนหน้านิ่งแบบนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว

แม้ตอนทานอาหารบอกตามตรงว่ามันอร่อยมากแต่สีหน้าของฉันเหมือนโดนบังคับทานจนเพื่อนเอ่ยเพราะเห็นใบหน้าของฉันดูเบื่อโลก

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูเข้าใจ" เขาก้มลงเซ็นเอกสารต่อจนตอนนี้ผ่านมา 1ชั่วโมงกว่าแล้วฉันยังไม่กลับไปที่โต๊ะทำงานพี่หัวหน้าจึงไลน์ตาม

เขาเงยหน้าขึ้นมองที่บนหน้าจอของฉันอย่างสนใจฉันจึงถือโทรศัพท์ลงต่ำๆเพื่อให้เขาเห็นว่าฉันคุยกับใคร

"คุณอ้อมตามแล้วเหรอครับ เดี๋ยวผมเร่งให้เลยแต่บางแผ่นผมก็ต้องเช็ครายละเอียดก่อนอาจจะช้าเล็กน้อย" เมื่อเขาพูดแบบนั้นฉันจึงบอกพี่อ้อมไปว่าคุณวิทติดงานเลยให้ฉันนั่งรอก่อนเธอก็ไม่ได้ว่าอะไร ไม่นานเขาก็หยิบโทรศัพท์บริษัทขึ้นมาโทร

"คุณอ้อมครับเอกสารมันมีรายละเอียดที่ผมต้องดูอย่างระเอียดเพราะฉะนั้นน้องแจนจะกลับไปช้าหน่อย" ฉันได้แต่ตะลึงกับสิ่งที่เขาทำจะไม่ให้หลงรักได้ยังไงกันก็เป็นซะแบบนี้

จนเวลาผ่านล่วงเลยมาสักพักเอกสารปึกใหญ่เขาเซ็นเสร็จฉันก็ยื่นมือไปหยิบและลุกขึ้นงอตัวเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขอบคุณเขา

"ขอบคุณมากนะคะ หนูขอตัวก่อน" เขาส่งยิ้มให้ก่อนที่ฉันจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องทำงานเขาไปในขณะที่เดินก็เห็นคุณวายุเดินมากับใครก็ไม่รู้คุ้นๆเหมือนจะเป็นดาราขาวสวยมาก ฉันจึงรีบยกมือขึ้นไหว้

"สวัสดีค่ะคุณวายุคุณพิว" ฉันจำได้แล้วว่าเธอเป็นนักแสดงชื่อพิว(นามสมมุติ)ฉันมองดูตัวเธอและหันกลับมาดูตัวเองทำให้รู้สึกเจียมตัวเธอดูดีเหมาะสมกับคุณวายุทุกอย่างดูฉันสิยังกล้าไปหวังสูงชอบน้องชายของเจ้าของบริษัท

แค่เรียนยังไม่จบเลยภาษาอังกฤษก็งูๆปลาๆ ฐานะไม่ต้องพูดถึงเงินจ่ายค่าเทอมยังแทบจะไม่มี ฉันเดินกลับไปที่โต๊ะอย่างเหม่อลอย

"คุณวิทติดงานเหรอน้องแจน ขอโทษทีนะทำให้หนูต้องไปรอนานเลย" พี่หัวหน้าเอ่ยอย่างรู้สึกผิด

"ไม่เป็นไรค่ะ " ฉันยิ้มให้เธอคลายกังวลก่อนจะหันกลับมาทำงานของตัวเอง ฉันเข้ามาทำงานที่นี่ใช้แค่วุฒิม.3เท่านั้นแต่พวกพี่เขาเห็นฉันช่วยงานได้และขยันจึงให้ทำต่อ

เงินเดือนก็หมื่นต้นๆแค่ค่ารถค่าห้องนี่ก็หมดแหละ จะใช้จ่ายฟุ่มเฟือยนั้นไม่ได้เลยรู้สึกสมเพชตัวเองจังใครจะมาสนใจเขาเป็นถึงไฮโซไม่น่าไปคิดแบบนั้นเลยเจ็บใจเปล่าๆ

ฉันนั่งคิดแล้วก็น้อยใจกับตัวเอง แต่ก็ช่างเถอะตอนนี้เอาแค่เรียนให้จบก่อนละกันเพราะตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองด้อยมากฉันจึงใช้เวลาว่างช่วงพักเที่ยงมานั่งฝึกภาษาอังกฤษอย่างจริงจัง

 "แจนทำไมช่วงนี้ไม่ไปทานข้าวกับพี่เลย"พี่ดิวเอ่ยถามเพราะเห็นฉันตีตัวออกห่าง

"พอดีหนูมีงานที่ต้องทำนิดหน่อยค่ะเลยห่อข้าวมาทานจะได้ทำไปด้วย" พี่เขาพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะเดินไปทานข้าวกับพวกพี่ๆที่แผนก

ฉันเข้าไปในห้องครัวและเปิดกล่องข้าวของตัวเองรู้สึกสงสารตัวเองมากฉันต้มไข่มาทานกับข้าว 1 ฟองเพราะช่วงนี้ไม่มีเงินค่าห้องก็ต้องจ่ายคนเดียวไหนจะค่ารถไปทำงานและค่าเทอมอีก

ยิ่งเห็นสภาพตัวเองแบบนี้ยิ่งทำให้ตัวเองคิดว่าคงต้องถอยออกมาจริงๆเพราะไม่คู่ควรกับเขาเลยสักนิด น้ำตาของฉันไหลออกมาอย่างช้าๆก่อนจะรีบเช็ดออกเพราะกลัวคนอื่นจะมาเห็น

เมื่อทานข้าวเสร็จก็รีบมานั่งดูโทรศัพท์เพื่อฝึกภาษาอังกฤษอย่างจริงจังเพราะตอนนี้ฐานะฉันแย่แต่ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นแบบนี้ตลอดไปฉันจะพยายามดันตัวเองให้สูงขึ้นให้ได้

ต็อก! ต็อก! เสียงเท้าของคนๆหนึ่งเดินเข้ามาฉันหันไปมองอย่างรวดเร็ว

"เขาไปทานข้าวกันหมดแล้วเหรอครับ"

"ค่ะ" เสียงคุณวิทเอ่ยถามทำไมช่วงนี้เจอเขาบ่อยจัง

"แล้วน้องแจนไม่ไปทานข้าวเหรอครับ" ตอนนี้เป็นเวลา 12.15 น. เขาจึงคิดว่าฉันยังไม่ทานข้าวเพราะใครจะคิดว่าฉันทานข้าวเร็วขนาดนี้

"ทานแล้วค่ะ"

"อ้าวจริงเหรอครับทานเร็วจัง เดี๋ยวถ้าคุณอ้อมมาบอกให้ไปพบผมที่ห้องด้วยนะครับ" ฉันจึงพยักหน้าก่อนที่จะก้มลงฟังภาษาอังกฤษอีกครั้ง

ตอนนี้ฉันเริ่มเข้าใจบางประโยคแล้วบางครั้งก็รู้สึกท้อนะแต่พ่อแม่และยายที่อยู่ที่บ้านรอดูความสำเร็จของฉันอยู่ต้องสู้ให้ถึงที่สุด

 

วันต่อมา....

"วันนี้มีประชุมนะ" เสียงเอ่ยจากพี่แอดมินเดินบอกแผนกต่างๆก่อนจะส่งเข้ามาในกลุ่มไลน์ ฉันนั่งก้มหน้าอีกแล้วเพราะกลัวฟังไม่รู้เรื่องกับเขา เขาจะพูดภาษาอังกฤษเป็นหลักเพราะในบริษัทมีต่างชาติเยอะ

ถึงเวลาเข้าประชุมฉันก็เดินตามหลังพวกพี่ๆไปตอนนี้ที่นั่งเต็มหมดเหลือแค่ตรงที่นั่งตรงข้ามคุณวิทเพราะไม่มีใครกล้านั่งใกล้เขาฉันยืนมองเก้าอี้อยู่สักพักก่อนจะนั่งลงเขาก็ทำตัวปกติหันมามองฉันบ้างเป็นบางครั้ง

ในจังหวะที่เงยหน้าขึ้นเห็นสายตาของเขามองฉันอยู่พอเห็นฉันมองก็หันหน้าไปมองอย่างอื่นแทน ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าตัวเองคิดไปเองหรือเขาจะชอบฉันจริงๆแต่ก็แอบเห็นรอยยิ้มอยู่บนมุมปากของเขาอยู่ตอนที่ฉันมองหน้าเขา

 

>>>>>ติดตามตอนต่อไป