หวั่นใจ

"พี่วิทเป็นอะไรคะเมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย" 

"ก็ไม่ชอบไงเวลาที่แจนไปใกล้ชิดกับนายกิจนั้น" จริงๆเขาดูน่ารักมากเลยนะเวลาที่ออกอาการหึงแบบนี้ฉันได้แต่ยิ้มและนั่งลงอยู่ข้างๆเขา

"แจนไม่ได้คิดอะไรกับพี่เขาสักหน่อย" เขาหันมามองหน้าฉันร่างหนาชะโงกตัวเข้ามาถามฉันอย่างสนอกสนใจ

"จริงเหรอ"บรรยากาศเงียบสงบได้ยินแค่เสียงเต้นของหัวใจฉันเมื่อใบหน้าหล่อเหลามาอยู่เนียบชิดติดหน้าฉันแบบนี้ฉันได้แค่พยักหน้า

"แต่เขาไม่ได้คิดแบบนั้นสิ พี่ดูออก" อยู่ๆก็แสดงสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาอีก ไม่ใช่ฉันไม่รู้สึกนะว่าพี่กิจพยายามเข้าหาฉันแต่เพราะฉันไม่อยากที่จะสนใจต่างหากเลยปล่อยผ่าน

เขาทำหน้างอลฉัน ฉันจึงทิ้งหัวซบลงที่ไหล่ซ้ายของเขา ตอนนี้ไม่รู้เลยว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่เขาหมดรักคุณน้ำแล้วมารักฉันหรือเพราะแค่หวงก้างเท่านั้นตอนนี้ได้แต่นิ่งเงียบคิดอะไรเรื่อยเปลื่อยบอกตามตรงว่ากลัวโดนเขาทิ้งมาก

"แล้วพี่จะกลับคอนโดไหม"ดวงตากลมของฉันมองเขาอย่างใสซื่อเมื่อเขาหันมา ดูเหมือนเขากำลังคิดอะไรอยู่ก่อนจะเอ่ยตอบ

"ไม่อยากนอนที่นี่ด้วย ได้ไหม" แน่นอนว่าฉันคงไม่กล้าปฏิเสธเพราะไม่มีอะไรจะเสียแล้วจึงอนุญาตให้เขานอนด้วย

"ได้สิ ว่าแต่ได้เอาชุดมาไหม" 

"ไม่ครับ เดี๋ยวพี่แวะกลับไปเอาก่อนนะ" พูดจบเขาก็รีบลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป ฉันจึงทำอาหารไว้รอถ้าเขากลับมาจะได้ทานด้วยกันผ่านไป20 นาทีเขาก็โผล่เข้ามาที่ห้องขับรถอะไรเร็วขนาดนั้นฉันมองหน้าเขาและอมยิ้มด้วยความเอ็นดู

"ที่นอนที่นี่มันไม่นุ่มเหมือนที่คอนโดพี่นะนอนได้ไหม" เขามองดูทำหน้าหนักใจก่อนจะหันมายิ้มและตอบกับฉัน

"ได้ครับ" หลังจากนั้นฉันก็เข้าไปอาบน้ำที่ห้องน้ำปล่อยเขานั่งรออยู่ที่โซฟาเมื่ออาบน้ำเสร็จเราก็ทานข้าวกันฉันคอยสังเกตุเขาทานอาหารที่ฉันทำให้จนหมดรอยยิ้มแห่งความปลื้มใจก็ปรากฏที่ใบหน้าของฉันตอนนี้ฉันหลงรักเขามากมายยิ่งอยู่ด้วยยิ่งมีความสุข

"อร่อยมากเลยรู้ไหมพี่ไม่เคยมีใครทำอาหารให้ทานแบบนี้เลยนะ" รอยยิ้มบนใบหน้าอันหล่อเหลาทำหัวใจฉันเต้นแรงอีกครั้ง

"เดี๋ยวจะทำให้ทานบ่อยๆนะ" ใบหน้าของฉันเปล่งสีแดงอมชมพูทั้งพูดทั้งเขินที่เขาจ้องมองโดยไม่ละสายตา ไม่อยากจะเชื่อว่าฉันจะได้อยู่กับผู้ชายที่หล่อและรวยมากขนาดนี้เป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยคิดเคยฝันเลย 

"ครับพี่ไปอาบน้ำก่อนนะ" 

 

ผ่านไปสักพัก 

เมื่อเขาอาบน้ำเสร็จก็ขึ้นมานอนบนเตียงกับฉันเขาโอบกอดฉันจากด้านหลังขณะที่ฉันกำลังเล่นโทรศัพท์อยู่ 

"พี่วิทแจนถามได้ไหมคะ" ฉันที่นอนๆอยู่รู้สึกค้างคากับเรื่องที่เขาออกไปกับคุณน้ำจึงตัดสินใจเอ่ยถาม

"ครับว่าไง"

"พี่ยังรักคุณน้ำอยู่ไหม" เมื่อได้ยินคำถามเขานิ่งไปสักพักก่อนจะดึงตัวฉันหันไปหาเขาและจ้องมองที่ดวงตาของฉัน

"ไม่รู้สิ รู้แค่ว่าพี่รักแจนแต่กลับน้ำตอนนี้พี่ไม่แน่ใจ" ได้ยินคำตอบฉันกลับไม่รู้สึกดีใจเลยเพราะคำตอบคือเขาอาจจะยังรักคุณน้ำอยู่ก็ได้ ฉันสู้มาตั้งนานแล้วจะสู้อีกหน่อยจะเป็นไรไป

"มันมีโอกาสไหมที่พี่จะรักแค่แจนคนเดียว" ดวงตาเศร้าของฉันทำให้เขาแสดงสีหน้าลำบากใจ 

"มีสิพี่จะตัดน้ำออกจากชีวิตให้เร็วที่สุดนะ" อย่างน้อยฉันก็ยังมีความหวังเมื่อได้ยินเขาพูดแบบนี้เราทั้งคู่นอนหลับไปพร้อมกัน ฉันตื่นมาแต่เช้าเพื่อเตรียมอาหารเช้าไว้ให้ก่อนจะรีบปลุกให้เขาลุกไปอาบน้ำเพราะวันนี้เขามีพบลูกค้าแต่เช้า

เมื่อแต่งตัวทานอาหารเสร็จเราทั้งคู่ก็เดินลงไปจากอพาร์ทเม้นและต้องตกใจเป็นอย่างมากเมื่อเห็นคุณน้ำยืนอยู่ที่หน้าตึก 

"คุณน้ำ!"

"ที่แท้ก็มานอนที่นี่นี่เองถึงว่าละไปหาที่คอนโดไม่เจอ" 

"รู้ได้ไงว่าพี่อยู่ที่นี่" พี่วิทแสดงสีหน้างงงวยก่อนจะเอ่ยถามเพราะจู่ๆเธอก็มาโผล่ที่นี่

"ไม่ยากนะสำหรับน้ำ"ตอนนี้ฉันงงไปหมดแล้วว่ามันเรื่องบ้าอะไรกันทำไมคุณน้ำถึงได้มาวุ่นวายกับฉันและพี่วิททั้งที่หย่ากันแล้วอีกอย่างเธอเองก็เป็นคนที่อยากหย่าด้วยที่ผ่านมาเธอหาเรื่องเลิกกับพี่วิทอยู่ตลอด

"ต้องการอะไรในเมื่อแต่ก่อนอยากเลิกกับพี่ตอนนี้พี่เลิกให้แล้วจะเอาอะไรอีก" พี่วิทเริ่มแสดงสีหน้าไม่พอใจเพราะเธอเริ่มเข้ามาก้าวก่ายฉัน ทำให้ฉันรู้สึกถึงความอบอุ่นที่มันแผ่เข้ามาในใจ

"ไม่รู้สิตอนมีพี่อยู่น้ำก็อยากเลิกแต่พอพี่ไปเป็นของคนอื่นก็รู้สึกเสียดาย " เมื่อได้ยินแบบนั้นพี่วิทรีบคว้ามือฉันเดินไปขึ้นรถทันที ฉันแปลกใจมากที่เมื่อก่อนเขายังซึมเศร้าอยู่เลยที่เลิกกับคุณน้ำแต่พอมาวันนี้ทำไมถึงทำเหมือนไม่มีเยื่อใยอะไรกับเธอเลย

"พี่ขอโทษนะที่ทำให้น้ำเข้ามาวุ่นวายกับแจนถึงที่อพาร์ทเม้นแบบนี้"

"ไม่เป็นไรค่ะ แล้วเรื่องทั้งหมดมันเป็นยังไงคะ" เขาขับรถออกไปและเล่าให้ฉันฟังว่าเขาไปเจอน้ำนอนอยู่กับคนอื่นแต่ก็ให้อภัยเพราะเขายังอยากมีคุณน้ำอยู่ในชีวิตแต่พอฉันกลับมาทำให้เขาตัดใจจากเธอง่ายขึ้นและเมื่อวันนั้นที่เธอโทรมาแล้วเขารีบไปเพราะพ่อของเธอกลับมาจากต่างประเทศและรู้เรื่องที่ทั้งคู่เลิกกันจึงเรียกไปคุย

แต่เธอกลับยังหวงเขาเมื่อเห็นเขาดูใส่ใจฉันเป็นอย่างดีและไม่ยอมให้เขามาหาฉันง่ายๆจึงตามมาวุ่นวายฉันไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นจริงหรือเปล่าแต่เพราะฉันรักเขาจึงอยากที่จะเชื่อใจเขา

"พี่ยังชัดเจนกับแจนมากไม่ได้นะเพราะพี่วายุยังไม่รู้เรื่องที่พี่เลิกกับน้ำพี่จะรีบทำทุกอย่างให้เรียบร้อยรอพี่หน่อยนะ" เมื่อได้ยินเขาพูดคำนี้ออกมาฉันน้ำตาใหลในทันทีเพราะรู้สึกเป็นห่วงเขาที่เขาต้องแต่งงานกับคุณน้ำก็เพราะคุณวายุหากรู้ว่าเขาเลิกกับคุณน้ำไม่รู้จะเป็นอย่างไร

พี่ชายของพี่วิทควบคุมพี่เขาทุกอย่างเพราะเขาจะมอบบริษัทให้พี่วิทดูแลจึงอยากให้เขาแต่งงานกับคุณน้ำเพราะพ่อของเธอเป็นนักธุรกิจที่กำลังเติบโตอาจต่อยอดให้บริษัทที่จะเป็นของพี่วิทเติบโตขึ้นไปอีก ฉันที่รู้แบบนั้นก็เริ่มรู้สึกหวั่นใจว่าเรื่องของฉันกับพี่วิทจะเป็นไปไม่ได้

"ถ้าพี่วิทเลิกกับคุณน้ำจะส่งผลอะไรกับบริษัทที่เราทำงานอยู่ไหม"

"ก็นิดหน่อยนะ "

เมื่อฉันได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกเป็นห่วงเขามากกว่าเดิม ตอนนี้เขากำลังเริ่มเข้ามาบริหารบริษัทแทนพี่ชายเพราะคุณวายุจะไปดูแลบริษัทที่อยู่ต่างประเทศถ้าเขารู้ว่าพี่วิทมายุ่งกับฉันจะเป็นยังไงนะ

เมื่อถึงบริษัทเราทั้งคู่เดินเข้าบริษัทพร้อมกันกลับเห็นคุณวายุที่นั่งอยู่บริเวณหน้าออฟฟิชตรงเก้าอี้รับแขก สายตาของเขาจ้องมองมาที่เราทั้งคู่จิตใจของฉันสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก

"สวัสดีค่ะคุณวายุ" ฉันยกมือไหว้ทักทายเมื่อเจอเขา

"สวัสดีครับ" เขาเอ่ยทักทายและมองไปที่หน้าของพี่วิท ฉันทำได้แค่เป็นห่วงก่อนจะเดินไปที่โต๊ะทำงาน

"พี่มาได้ไง" พี่วิทเอ่ยถามเพราะจู่ๆคุณวายุก็โผล่มาแบบกระทันหัน ต้องมีเรื่องอะไรแน่นอน

 

>>>>>ติดตามตอนต่อไป