ทำใจว้าวุ่น

แน่นอนว่าคนอย่างฉันคงได้แต่เงียบไม่ได้ตอบอะไรเพราะพื้นฐานเป็นคนนิ่งเงียบอยู่แล้ว คนอื่นๆต่างตอบพูดคุยกันหัวเราะแต่ฉันยังคงนิ่งเฉยสายตาของเขาก็ยังคงแอบมองมาที่ฉันอยู่บ่อยครั้งไม่รู้ตอนนี้เขาคิดอะไรอยู่

"น้องแจนทานตัวนี้เยอะๆนะอร่อย" เสียงเอ่ยพร้อมกับตักต้มยำกุ้งใส่จานของฉัน นั่นเป็นเสียงของพี่จ๋าพี่ที่ทำงานกับฉัน

ด้วยความเป็นอินโทรเวิร์สของฉันเมื่ออยู่ต่อหน้าคนเยอะมือของฉันมันสั่นอัตโนมัติทำให้เขามองและแอบยิ้มบอกตรงๆว่าฉันอายมากใบหน้านี่แดงก่ำเลย

"ขอบคุณค่ะพี่จ๋า" ฉันเอ่ยขอบคุณไม่ขาดคำ คุณวิทตักอาหารมาใส่จานฉันทุกคนบนโต๊ะต่างอึ้งกันหมดเพราะเขาตักให้ฉันแค่คนเดียว 

"ตัวนี้ก็อร่อยนะครับลองชิมดูสิ" ทุกคนบนโต๊ะอาหารต่างมองหน้ากันกับการกระทำของเขา ยิ่งพี่ดิวใบหน้าเหวอทันที

มีแค่ฉันที่ยังคงทำใบหน้านิ่งเฉยราวกับว่าไม่คิดอะไรทั้งที่ในใจอยากจะร้องกรี๊ดแต่ใบหน้าก็แดงก่ำไม่น้อย ใครจะทำตัวถูกน้องชายเจ้าของบริษัทที่ดูหยิ่งยโสทำแบบนี้ด้วยฉันพยายามคลุมสติของตัวเองไม่ให้แสดงอาการอะไรออกมา

"ขอบคุณค่ะ" ฉันก้มหน้าลงเอ่ยขอบคุณเขาใบหน้าของเขาฉันไม่ได้มองเลยเพราะทำตัวไม่ถูกแต่มันก็ไม่เป็นที่ผิดสังเกตุเพราะฉันเองก็เป็นคนขี้อายแบบนี้อยู่แล้วในระหว่างที่ฉันใช้มือตักอาหารที่เขาตักมาให้ไอ้มือเจ้ากรรมดันสั่นไม่รู้จะควบคุมยังไงให้ตายสิ

ใบหน้าออกร้อนวูบวาบฉันรู้สึกอึดอัดมากบนโต๊ะอาหาร และเมื่อทานอาหารเสร็จต่างก็พากันเดินกลับไปที่บริษัทตอนนี้เดินอยู่ที่ห้างแห่งหนึ่งพี่ๆที่ทำงานต่างเดินใกล้ๆเขาถามไถ่กันปกติมีแค่ฉันที่เดินตีตัวออกห่างเดินอยู่คนเดียว

แต่ก็แอบเห็นสายตาของเขาเหลือบมามองเล็กน้อยเขาคิดยังไงกันแน่นะ ทำใจฉันว้าวุ่นอยู่บ่อยครั้ง

 

ที่บริษัท 

"แจนอะพี่ซื้อขนมมาฝาก" พี่ดิวยื่นขนมหวานของโปรดฉันมาให้เธอเป็นคนที่ใส่ใจฉันมากเพราะเห็นฉันเป็นเหมือนน้องสาวนี่คือเหตุผลอีกข้อที่ฉันต้องทำใจเรื่องคุณวิท

"ขอบคุณนะคะ"ฉันส่งยิ้มให้พี่เขาก่อนจะยื่นมือไปหยิบขนมและแกะมันออกกินตอนนี้เงินก็ไม่พอใช้ความเครียดมากมายเข้ามาเต็มหัวของฉันไหนจะค่าเทอมอีกเด็กบ้านนอกต่างจังหวัดมาอยู่ในกรุงเทพโคตรลำบากเลยฉันอยากที่จะเรียนต่อแถวบ้านแต่เพราะความไม่มีเงินนี่แหละบังคับให้ต้องดิ้นรนมาอยู่ที่นี่

"เป็นอะไรหรือเปล่า" เมื่อพี่ดิวเห็นสีหน้าของฉันไม่สู้ดีนักก็เอ่ยถามเพราะความเป็นห่วง

"เปล่าค่ะคิดเรื่องเรียนนิดหน่อย"

"มีอะไรก็บอกพี่นะ" พี่เขาพูดส่งท้ายก่อนจะไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเอง

 

รุ่งขึ้น

วันนี้เป็นวันศุกร์วันทำงานวันสุดท้ายของสัปดาห์ ฉันค่อยๆลุกจากที่นอนและเดินไปอาบน้ำที่ห้องน้ำอย่างขี้เกียจส่วนเพื่อนของฉันนั้นยังนอนขี้เซาอยู่

07.30 น.

ฉันถึงบริษัทแล้วทั้งที่เข้างาน 08.30 น. แต่ที่ฉันต้องมาแต่เช้าเพราะเผื่อเวลารถติดจึงรีบมาจะเป็นแบบนี้ทุกเช้า ในขณะที่เดินๆอยู่ในบริษัทรู้สึกหิวจึงเดินไปที่ห้องกาแฟที่อยู่อีกออฟฟิชหนึ่งกำลังกดเครื่องทำกาแฟอยู่เมื่อหันไปก็เจอเข้ากับคุณวิทที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันตกใจเป็นอย่างมากเพราะอยู่กระชันชิดเกินไป

"ผมขอกาแฟแก้วหนึ่งนะครับ" เขาสั่งเสร็จก็เดินออกไปเข้าห้องทำงานตัวเองทันที แม่บ้านก็อยู่ ปกติแม่บ้านจะถามเขาตลอดว่ารับกาแฟไหมและนำไปเสิร์ฟทำไมวันนี้ได้มาขอกาแฟกับฉันเองอย่างนี้ความสงสัยเข้ามาในหัวแต่ก็ต้องทำตามคำสั่งของเขาเพราะเขาเป็นเจ้านาย

"พี่นาคะคุณวิทดื่มกาแฟอะไรคะ"ฉันเอ่ยถามแม่บ้านที่กำลังเช็ดกระจกอยู่

"พี่เอาไปเสิร์ฟแล้วนะคะ" ก็ได้แล้วนี่ทำไมได้มาขออีก ฉันยืนงงอยู่สักพักก็บอกให้แม่บ้านไปชงให้เดี๋ยวเอาเข้าไปเสิร์ฟเอง

 

ก็อก! ก็อก! 

 

"เข้ามาครับ!" เสียงตอบรับดังมาจากข้างในมือของฉันก็บิดลูกบิดประตูเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของเขาทันทีที่ได้รับอนุญาต

"ขออนุญาตค่ะ" 

"ครับ ทำไมมาแต่เช้าจัง" เขาเอ่ยทักทายเปิดคำถามเพราะเห็นว่าฉันไม่ค่อยพูดค่อยจา

"พอดีกลัวรถติดค่ะ"

"ดีครับผมชอบคนขยัน" เขาแค่บอกว่าชอบคนขยันทำไมหน้าของฉันต้องแดงขนาดนี้ด้วยนะ เมื่อวางกาแฟลงไว้จึงรีบเดินออกมาจากห้องทันทีเขาพูดแค่นี้ก็ทำให้ใจของฉันฟูขนาดนี้นี่คงชอบเขามากสินะ แต่ก็คงได้แค่นี้

เมื่อเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก็เห็นข้อความจากเฟชบุ๊คเด้งขึ้นมา ฉันจึงรีบเปิดดู

" คิดถึง กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม"   ข้อความจากแฟนเก่าแฟนคนแรกของฉันที่ส่งมาหาเขาเป็นรักแรกที่ฉันรักมากและทิ้งฉันไปหาผู้หญิงคนอื่นเมื่อ 6 เดือนที่แล้วบอกตรงๆตอนนั้นเสียใจมากแต่ตอนนี้เขากลับมาขอคืนดีถามว่ายังรักเขาไหมก็คงไม่แต่ก็มีคิดถึงบางครั้งแต่ตอนนี้ฉันหลงรักคุณวิทมากกว่า

ฉันนั่งคิดทบทวนว่าจะเอายังไงต่อไปหรือจะลองให้โอกาสเขาดีนะในเมื่อเรื่องของฉันกับคุณวิทนั้นเป็นไปไม่ได้เลย จึงได้ตอบตกลงไปในเย็นวันนั้นเขาก็มาหาที่ห้องและความบังเอิญคือเพื่อนของฉันก็จะย้ายไปอยู่กับแฟน เฟรมแฟนหนุ่มของฉันจึงได้ย้ายเข้ามาอยู่ด้วย

"พี่ลืมแจนไม่ได้เลยขอโทษนะที่ผ่านมาพี่โง่เองมีคนดีๆแบบแจนแล้วไม่รู้จักรักษา" เขาหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความรู้สึกผิดฉันก็ไม่ได้รักเขาแล้วแต่แค่คิดว่าคนที่เคยรักมากถ้าจะให้กลับมารักอีกคงไม่ยากและอีกอย่างอยากให้เขามาทำให้ตัดใจจากคุณวิทด้วย

"ไม่เป็นหรอก เรื่องมันผ่านมาแล้ว" ฉันพูดจบก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำเขาจัดของตอนนี้เราทั้งสองได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้งขอให้เป็นการเริ่มต้นที่ดี

เขานอนกอดฉันทั้งคืนเพราะคิดถึงมากเขาบอกมาแบบนี้ตอนนี้ไม่ได้สนใจหรอกว่าเขาพูดจริงหรือเปล่าแค่ต้องการลืมคุณวิทก็เท่านั้นเอง

 

รุ่งขึ้น

พี่เขาลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะออกไปทำงานเพื่อชดเชยสิ่งที่ทำไม่ดีที่ผ่านมาเขาพยายามทำตัวเป็นคนดีกับฉันเพราะดูออกว่าตอนนี้ฉันไม่ได้รักเขาเหมือนเมื่อก่อน

"พี่ไปทำงานก่อนนะ"

"ค่ะ"ก่อนออกไปเขากอดและหอมที่แก้มของฉัน หลังจากนั้นก็นอนต่อเพราะวันนี้เป็นวันหยุดขอพักร่างกายหนึ่งวันแต่เมื่อลืมตาขึ้นมา

14.00 น. 

ให้ตายสิฉันนอนไปได้ยังไงตั้งหลายชั่วโมงข้าวปลาก็ไม่ได้กิน เมื่อตื่นแล้วก็ขยับร่างกายลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวลงไปหาอะไรทาน

ติ้ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น

"แจนอยู่ไหนมาหาพี่หน่อยสิที่อนุเสาวรีย์" พี่ดิวส่งข้อความมาหาฉันจึงตัดสินใจไปเพราะขี้เกียจอยู่ห้องด้วยพี่เขาพาฉันไปเที่ยวหาของอร่อยทานไม่น่าเชื่อที่ดันไปเห็นคุณวิทที่กำลังเดินอยู่ที่ห้างฉันพยายามก้มหน้าหลบเขาแต่พี่ดิวกลับไปทักทาย

"สวัสดีค่ะคุณวิท" เมื่อเขาหันมามองหน้าจึงต้องเอ่ยทักทาย

"สวัสดีครับน้องดิวน้องแจน มาทำอะไรที่นี่เหรอบังเอิญจัง" แค่นั้นไม่พอเขาชวนพวกเราไปทานข้าวด้วยฉันไม่อยากไปเลยแต่พี่ดิวหน่ะสิดันไปตอบตกลงเขาไปเลยต้องจำใจไปด้วย

"พี่วิทมาที่นี่บ่อยไหมคะ" พี่ดิวเปิดคำถามชวนคุนตลอดเขาก็คุยด้วยความเฟรนลี่แต่กลับจ้องมองมาแต่หน้าฉันเพราะอะไรก็ไม่เข้าใจหรือเพราะฉันไม่ค่อยพูดหรือเปล่านะ

เขาเป็นคนยังไงกันแน่นะบางครั้งก็ดูเหมือนสนใจฉันบางครั้งก็สนใจคนอื่น แต่ก็ช่างเถอะตอนนี้ฉันมีแฟนแล้วไม่มีทางไปสนใจเขาหรอกเมื่อแยกกันกับพี่ดิวกำลังเดินๆอยู่พี่ดิวขึ้นรถเมย์กลับไปแล้วรถของเขาก็แล่นมาจอดอยู่ที่ข้างฉัน ใครกันมาบีบแตรบ้าจริงเมื่อหันกลับไปเห็นเขาเปิดกระจกลงและจ้องมองมาที่ใบหน้านวลของฉันตอนนี้หัวใจของฉันสั่นระรัวยังกับมันจะกระเด็นออก

 

>>>>>ติดตามตอนต่อไป