แอบมอง

"จะกลับบ้านเหรอครับ บ้านอยู่ที่ไหนไปพร้อมผมไหม" เสียงเอ่ยถามที่ดังออกมาจากในรถฉันส่ายหัวทันที ใครจะบ้ากล้านั่งรถไปกับน้องชายเจ้าของบริษัทจะทำตัวถูกได้ยังไง

"ไม่เป็นไรค่ะ"

"บ้านอยู่ที่ไหนครับ" คงไม่เป็นไรหรอกมั้งแค่บอกว่าบ้านอยู่ที่ไหนเขาคงไม่ไปทางเดียวกับเราหรอก

"อยู่เอกมัยค่ะ" ฉันตอบอย่างมั่นใจเพราะคิดว่าคงไม่ไปทางเดียวกันหรอกไม่ขาดคำสีหน้าของฉันต้องเปลี่ยนไปเพราะ

"พอดีเลยผมก็ไปแถวนั้นพอดีขึ้นรถเลยครับ" นี่ฉันต้องไปกับเขาจริงๆเหรอยิ้มเจือดไปเลยก่อนจะก้าวเท้าขึ้นรถหรูด้วยอาการสั่นเด็กบ้านนอกอย่างฉันมีวาสนาได้นั่งรถหรูกับเขาด้วย จะทำรถเขาเปื้อนไหมนะ ฉันกังวลไปหมดทำตัวก็ไม่ถูกได้แต่นั่งนิ่งเก็บอาการใบหน้านี่แดงก่ำ

บรื้น!!!! รถหรูออกตัวอย่างแรงให้ตายสิถ้าเป็นมอเตอร์ไซต์ฉันคงตกไปแล้วฉันถอนหายใจยาวรถดันมาติดอีกไอ้เจ้าหัวใจมันจะเต้นอะไรแรงขนาดนั้นฉันหันไปมองหน้าเขาเพราะกลัวว่าเขาจะได้ยินเสียงหัวใจของฉันที่มันเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมา

ใบหน้าหล่อเหลาใส่ชุดสูทชั่งเท่อะไรขนาดนี้มีความสุขจังเลยได้นั่งรถข้างเขาด้วย อยากจะกรี๊ดร้องออกมาดังๆเหลือเกินแต่ต้องเก็บภาพพจน์นิดนึง

"รถติดจังเลยนะครับ ปกติน้องแจนนั่งรถอะไรมาทำงานครับ"

"รถเมล์ค่ะ และก็ต่อบีทีเอส"เขาทำหน้าคิดอะไรสักอย่างก่อนจะขับรถไปเขาดูขี้อายและไม่ค่อยพูดไม่เหมือนตอนอยู่กับพนักงานคนอื่นๆที่ทั้งดุด่าว่าสารพัดจนพนักงานกลัวเขาบางคนถึงกับเกลียด

ฉันได้ยินคนอื่นเล่ามาว่าเขาเอาแต่ใจด้วยแต่ก็ไม่เคยเจอกับตัวแม้กระทั้งเดินมาเห็นฉันที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ก็ไม่เห็นจะว่าอะไรแถมยังส่งรอยยิ้มที่แสนหวานให้อีก คิดถึงทีไรก็แอบเขินทุกที

"ให้ผมไปส่งตรงไหนดีบ้านอยู่ซอยไหนครับ" เขาเอ่ยถามถึงที่อยู่ของฉัน ใครจะไปบอกละในเมื่ออยู่ห้องพักที่แสนจะถูกและทรุดโทรม

"จอดตรงนี้ก็ได้ค่ะ คุณวิทไปทำธุระเถอะค่ะ" ฉันพูดพร้อมกับใช้มือปลดสายเข็มขัดนิรภัยจนกระทั่งมีมือหนามาจับที่มือของฉัน ให้ตายสีหน้าของฉันแดงขึ้นมากกว่าเดิมอีกเขาทำอะไรของเขานะฉันเขินจนอยู่ไม่เป็นสุขแล้วเนี้ย

"เดี๋ยวก่อนสิครับ พอดีผมหิวข้าวน้องแจนไปทานเป็นเพื่อนผมก่อนได้ไหมเดี๋ยวผมเลี้ยงเอง" อย่างกับความฝันไม่น่าเชื่อว่าจะได้ยินคำชวนทานข้าวจากน้องชายนักธุรกิจที่เป็นไฮโซ ฉันหันไปมองหน้าเขาและทำสีหน้าแปลกประหลาดใบหน้านิ่งตึงทำตัวแข็ง

"เอ่อ.."ยังไม่ทันได้ตอบเขาก็หักเลี้ยวเข้าห้างแห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆตรงนั้น สรุปก็ไม่ได้ต้องการคำตอบจากฉันอยู่ดีขนาดนั่งทานหลายๆคนฉันยังทำตัวไม่ถูกนี่มาทานสองคนฉันจะทำตัวยังไงละทีนี้

เมื่อรถหรูเข้าจอดที่ลานจอดรถของห้างชายหนุ่มผู้ดูดีก็ก้าวเท้าลงจากรถและยืนรอฉันอยู่ที่ข้างรถ ฉันเลือกอะไรไม่ได้จึงต้องเดินลงจากรถไปและเดินตามเขาเด็กบ้านนอกที่ไม่เคยได้ไปทานอาหารหรูวันนี้จะไปทำตัวเองขายหน้าไหมเนี้ย 

เมื่อเดินไปเรื่อยๆก็ถึงร้านอาหารที่ค่อนข้างหรูหราตกแต่งสวยงามราคาน่าจะแพงใช้ได้แต่เอ๊ะเมื่อสักครู่ตอนอยู่กับพี่ดิวก็ทานอาหารมาแล้วหนิพึ่งผ่านมาไม่นานเขาจะหิวอะไรเร็วขนาดนี้เขาต้องคิดอะไรกับฉันแน่นอนแอบหลงตัวเองหน่อยละกัน

"คุณวิทหิวข้าวจริงเหรอคะ" ฉันไม่ลังเลเลยที่จะเอ่ยถามเขาสีหน้าของเขาดูงงๆกับคำถามของฉัน

"ครับทำไมเหรอ?" 

"แต่เราพึ่งทานอาหารมาเมื่อกี้นี้เองนะ" เมื่อได้ยินแบบนั้นใบหน้าของเขาเจือดทันทีก่อนจะแกล้งบอกว่าอาหารที่นั่นไม่อร่อยเลยทานได้น้อยและเกิดอาการหิวอีก

"จริงด้วย สงสัยทานน้อยเกินเลยหิวอีก ไปเถอะครับผมหิวแล้ว" เขาลืมตัวเผลอใช้มือมาจับที่มือเล็กๆของฉันและดึงเข้าร้านอาหารไปฉันอึ้งกับการกระทำของเขาแต่ก็เดินตามไป 

เมื่อเขาได้สติจึงปล่อยมือฉันและหันมามองว่าฉันทำสีหน้ายังไง ใบหน้าใสเล็กน้อยไม่ถึงกับขาวดวงตาใสแป๋วจ้องมองเขาเช่นเดียวกันเราทั้งสองจ้องมองหน้ากันก่อนที่ฉันจะก้มหน้าลงเพราะเขินอาย

"โทษทีครับผมลืมตัว" ทั้งหน้าของฉันและเขาต่างแดงก่ำทั้งสองบอกตรงๆตอนนั้นราวกับว่าโลกหยุดหมุนความสุขมีมากจริงๆถึงจะเป็นเวลาสั้นๆฉันก็มีความสุขเพราะหลงรักเขาตั้งแต่แรกเจอตั้งแต่ที่ยังไม่รู้ว่าเขาเป็นใครเลยด้วยซ้ำ

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูนั่งได้เลยใช่ไหมคะ" ฉันเอ่ยถามและมองลงไปที่เก้าอี้ที่อยู่ตรงหน้า

"ได้เลยครับ" เราทั้งสองคนนั่งลงและสั่งอาหารจะว่าเราก็ไม่ได้มีแต่เขาที่สั่งอยู่คนเดียวฉันสั่งไม่เป็นหรอกไม่เคยมาทานอาหารอะไรแบบนี้อยู่ที่ห้องถ้าไม่กินมาม่าก็กับข้าวถุงที่ซื้อตามท้องตลาดขนาดแค่นั้นยังเงินไม่พอใช้ฉันกับเขาต่างกันราวฟ้ากับเหว

"เอาอะไรเพิ่มไหมครับ" เขาหันมามองหน้าฉันพร้อมกับถามคำถามนั้นฉันจึงส่ายหัวเพราะอิ่มมาจากที่ทานเมื่อสักครู่ด้วย

เมื่ออาหารมาเสิร์ฟฉันก็ต้องตกใจไม่รู้เขาสั่งอะไรมาเต็มโต๊ะนั่งกันอยู่สองคนจะทานหมดหรือเปล่าก็ไม่รู้ ดูๆไปเขาก็รั่วเหมือนกันนะเวลาอยู่กับฉันทีแรกเก็กทำตัวเข้มแต่พออยู่กับฉันคนละอย่างกับตอนอยู่ที่ออฟฟิชเลย

"คุณวิทสั่งอะไรมาเยอะแยะคะทานหมดเหรอ" เขาทำหน้าเจือดเมื่อได้ยินคำถามจากฉันเพราะเขาเองก็คงทำตัวไม่ถูกเวลาอยู่กับฉันเลยน่าจะสั่งเพลินไปหน่อย

"นั่นนะสิครับสั่งนิดเดียวไม่คิดว่าจะเต็มโต๊ะขนาดนี้"

ฉันจึงต้องพยายามช่วยเขาทานเพราะเสียดายเงินที่เขาจ่ายไปเทียบกับฉันกินข้าวได้ตั้งเป็นเดือนเลย มือของฉันมันก็ยังสั่นเหมือนเดิมเวลาอยู่ใกล้เขาบังคับตัวเองไม่ได้เลย

ในตอนนี้มันรู้สึกอึดอัดและมีความสุขในเวลาเดียวกันแต่มันคงเป็นได้แค่ฝันเท่านั้นแหละเมื่อนั่งคิดทบทวนดูปัจจัยหลายๆอย่างฉันเป็นคนที่ถ้ารู้สึกว่าสู้ไม่ได้คือถอยเลยและเมื่อนั่งคิดถึงผู้หญิงที่เข้าหาเขานั้นมีแต่สวยมีระดับเหมาะสมกับเขาทั้งนั้นแถมยังเก่งอีกด้วยฉันที่ทั้งไม่สวยแถมจนจะเอาอะไรไปเทียบกับผู้หญิงเหล่านั้น

ทุกอย่างฉันคงคิดไปเองนั้นแหละแต่ก็ชั่งเถอะแค่มีความสุขกับความคิดเพ้อฝันก็ยังดี

"อ้าวพี่วิทมาทานข้าวที่นี่ด้วยเหรอคะ มากับใคร" เสียงเอ่ยทักทายคุณวิทดังมาจากด้านหลังฉันก่อนที่เธอจะเดินมาและหันมองหน้าฉันเพราะสงสัยว่าเขามากับใคร

 

>>>>>ติดตามตอนต่อไป