สับสนหัวใจ

อยู่ๆก็มีเสียงเรียกจากด้านหลังฉันดังขึ้นมา ฉันหันไปมองด้วยความสงสัยว่านั่นเป็นเสียงของใครและเมื่อหันไปก็เห็นเป็นพี่เฟรมที่ยืนอยู่ด้านหลังและน่าจะเป็นคนที่เรียกฉัน

"คะ?"

"พอดีพี่ต้องรีบไปพบลูกค้าฝากน้องแจนดูงานตรงนี้ให้พี่หน่อยได้ไหม" พี่เฟรม ชายหนุ่มที่เป็นรุ่นพี่ฉันสี่ปี เขาเป็นพนักงานที่เข้ามาใหม่ได้ไม่นานเช่นเดียวกันกับฉัน ตอนนี้เขากำลังจะออกไปพบลูกค้าจึงฝากฝังงานให้ฉันช่วยทำเมื่อฉันหยิบงานมาและหันหลังกำลังจะกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานก็เห็นสายตาของคุณวิทจ้องมองฉันอยู่

จึงรีบเดินไปนั่งที่โต๊ะและแอบคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาแอบชอบฉันหรือเปล่า แต่มันเป็นเรื่องที่ไม่น่าจะใช่เขาเป็นถึงน้องชายเจ้าของบริษัทแต่ฉันเป็นแค่เด็กบ้านนอกที่เข้ามาทำงานใหม่ไม่มีอะไรน่าสนใจสักอย่าง

ฉันจึงรีบสลัดความคิดนั้นทิ้งไปและรีบก้มหน้าทำงานต่อ เพื่อที่จะกลับไปทำงานที่ห้องทำงานเดิมเพราะอยู่ที่นี่รู้สึกอึดอัด

 

เมื่อถึงเวลาเลิกงานฉันเดินไปรอบีทีเอสเหมือนทุกวันแต่วันนี้มันแปลกตรงที่ฉันเห็นคุณวิทเดินตามหลังฉันมารอบีทีเอสด้วย ทำให้ฉันแปลกใจว่าคนอย่างเขาทำไมถึงได้มาขึ้นรถบีทีเอสทั้งที่เขาเอารถส่วนตัวมา

แต่ก็นั่นแหละฉันทำได้แค่สงสัยและก็เดินขึ้นไปยืนบนรถ ในเวลาเย็นแบบนี้แน่นอนว่ารถมีคนเต็มทำให้ต้องยืนเบียดกันแต่ที่น่าตกใจคือฉันเงยหน้าขึ้นคนที่อยู่ตรงหน้าฉันคือคุณวิท

" คนเยอะแบบนี้ทุกวันไหมครับ" เขาเอ่ยถามฉันขึ้นมาขณะที่ฉันมองหน้าเขา

"ค่ะ" 

หญิงสาวอย่างฉันรีบก้มหน้าลงมองพื้นเพราะไม่กล้าที่จะมองหน้าเขาจึงไม่รู้ว่าตอนนี้เขามองหน้าฉันอยู่หรือเปล่า คุณวิทยังคงจ้องมองฉันอย่างไม่ละสายตา

"ที่ทำงานเป็นไงบ้างครับ" จู่ๆเขาก็ชวนฉันคุยอีกจึงต้องเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกรอบ 

"ก็ดีค่ะ งานไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่" ในจังหวะที่ฉันเอ่ยก็มองไปที่หน้าของเขาด้วยความเบียดบนรถทำให้ตัวฉันกับเขาแนบชิดติดกันหัวใจของฉันสั่นระรัวใบหน้าแดงก่ำ ใครจะไม่หวั่นไหวได้ใกล้ชิดกับน้องชายเจ้าของบริษัทที่ทั้งหล่อและรวยแบบนี้

แต่เมื่อฉันสังเกตุดีๆกลายเป็นว่าไม่ใช่แค่ใบหน้าของฉันที่แดงก่ำ ใบหน้าของเขาเองก็เปล่งสีออกแดงเช่นกันในตอนนี้ต้องบอกตามตรงว่าฉันเริ่มหวั่นไหวกับเขามากขึ้นกว่าเดิมแล้ว

และเมื่อถึงสถานีที่ฉันลงจึงรีบเดินออกมาอย่างรวดเร็วแกล้งทำเป็นไม่สนใจเขาทั้งที่ในใจอยากจะร้องกรี๊ดดังๆเพราะความเขิน แต่เมื่อหันกลับไปกลับพบสายตาของเขาที่จ้องมองฉันและส่งรอยยิ้มมาให้บอกตามตรงว่าฉันแทบจะยืนอยู่ไม่ไหว

ทั้งเดินลงจากรถทั้งยิ้ม เมื่อถึงห้องก็นอนนึกถึงแต่ใบหน้าของเขาแต่ก็แอบเสียใจที่นึกได้ว่าฉันคงคิดไปเองผู้หญิงในบริษัทสนใจและเข้าหาเขามากมายเขาคงไม่มาสนใจเด็กบ้านนอกอย่างฉันหรอก

 

รุ่งขึ้น...

ที่บริษัท

"สวัสดีค่ะพี่อ้อม" ฉันเอ่ยทักทายพี่หัวหน้าที่ทำงานของฉันเพราะเห็นว่าเขานั่งทำงานอยู่ เธอหันกลับมาทักทายตอบฉันจึงนั่งลงทำงานวันนี้มาแต่เช้าคนอื่นๆยังไม่มาด้วยซ้ำ

"สวัสดีครับคุณอ้อม" เมื่อนั่งทำงานอยู่จู่ๆก็ได้ยินเสียงของชายคนหนึ่งเป็นเสียงทุ้มใหญ่นิ่งและเป็นเสียงที่คุ้นเคย ฉันรู้ว่าเป็นเสียงของใครแต่ก็แกล้งทำเป็นไม่สนใจจึงไม่ได้หันไปมอง แต่ก็แอบมองผ่านจอคอมเขาจ้องมองมาที่ฉัน ฉันจึงตัดสินใจหันไปแต่เขากลับแกล้งหันหนีทันทีตอนนี้ความสับสนมากมายอยู่ในใจของฉันตกลงเขาสนใจฉันหรือเปล่า หรือเป็นฉันที่คิดไปเอง

"น้องแจน" เสียงของพี่ดิวเอ่ยทักทายฉันเมื่อเธอมาถึงฉันรีบหันไปทักทายด้วยความดีใจเพราะเธอเป็นคนที่ซัพพอร์ตฉันเป็นอย่างดีเธอเห็นฉันเป็นเหมือนน้องสาวแท้ๆของเธอ

"สวัสดีค่ะพี่ดิว" ในจังหวะที่ฉันหันไปพี่ดิวไม่ได้มองฉันด้วยซ้ำมัวแต่หันไปมองตามคุณวิทที่กำลังเดินไป ยิ่งทำให้ฉันคิดว่าฉันไม่ควรไปคิดอะไรกับเขาเพราะพี่ที่เปรียบเสมือนพี่สาวของฉันหลงรักเขาอยู่ฉันได้แต่นั่งก้มหน้าอย่างกับคนอกหักทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรกับเขาหรืออาจจะไม่มีสิทธิ์ด้วยซ้ำ

"แจนวันนี้ได้ห่อข้าวมาไหม" 

"ไม่ค่ะ พอดีหนูรีบ"

"โอเคเดี๋ยวพี่พาไปกิน" ฉันได้แต่พยักหน้า นั่งทำงานไปได้สักพักพี่แอดมินก็เดินมาเรียกฉัน

"น้องแจนพี่รบกวนหน่อยได้ไหม พอดีมีประชุมช่วยเอาน้ำไปเสิร์ฟหน่อยได้ไหมพอดีพี่แม่บ้านลงไปทำธุระข้างล่าง" เมื่อฉันได้ยินก็กังวลใจที่ห้องประชุมมีแต่ลูกค้าและคนใหญ่คนโต กลัวตัวเองจะซุ่มซ่ามทำน้ำหกแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้จึงต้องไป

"ได้ค่ะ" ฉันเดินตรงไปที่ห้องครัวของออฟฟิชและหยิบชุดเบรกกาแฟรีบเดินตรงไปที่ห้องประชุมใหญ่ที่อยู่ในอฟฟิชห้องทำงานฉัน

ก็อกๆๆ! "ขออนุญาตค่ะ"  เมื่อถือกาแฟเดินตรงเข้าไปลืมสังเกตุขออนุญาตวางแก้วกาแฟและชุดเบรก เงยหน้าขึ้นมาเห็นคุณวิทนั่งอยู่แต่เขาไม่ได้มองฉันเลยสงสัยเขาจะไม่ได้สนใจอะไรฉันจริงๆที่ผ่านมาอาจจะเป็นฉันที่เข้าใจผิดมาตลอด

เดินออกมาด้วยความเศร้าใจเล็กน้อยก่อนจะไปหยิบชุดเสิร์ฟที่เหลือไปเสิร์ฟจนครบ  แย่จริงๆฉันไปคาดหวังกับอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้เจ็บดีนะเขาอยู่ระดับไหนฉันอยู่ระดับไหนทำไมไม่เจียมตัวเองบ้าง

 

เที่ยง...

ฉันเดินออกไปทานอาหารที่ข้างล่างตึกกับพี่ดิว ก็เห็นเขาที่กำลังเดินกับพี่วีด้าพนักงานสาวสวยที่ฐานะก็ดีและยังเก่งอีกด้วยเธอชอบเข้าหาคุณวิทเพราะชอบเขาทั้งคู่ดูสนิทสนมกันมากทำให้ฉันต้องเริ่มทำใจ

"ดูสิแจนพี่อุส่าชอบพี่วิทแต่ดูพี่วีด้าเข้าหาอย่างเต็มที่"

พี่ดิวเอ่ยพูดกับฉันเพราะเธอเองก็รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ที่เห็นคนที่เธอชอบนั้นไปสนิทสนมกับผู้หญิงอื่นฉันได้แต่ยิ้มแห้งเพราะคงทำได้แค่นี้

เวลา 17.30 น.

ในขณะที่ฉันเดินกลับบ้านพร้อมพี่ดิวก็พบเจอกับเขาที่กำลังเดินออกมาจากห้องน้ำ ซึ่งห้องน้ำจะอยู่นอกออฟฟิชเป็นห้องน้ำส่วนกลางเพราะในหนึ่งชั้นมีหลายบริษัท

เขาเดินผ่านและหันมาส่งยิ้มให้ตอนนี้ดูไม่ออกเลยว่าเขาส่งยิ้มให้ใครเพราะเดินกันอยู่สองคน ทำไมเขาถึงทำให้ฉันสับสนหัวใจแบบนี้แต่ก็ช่างเถอะฉันไม่ควรหวังเพราะถึงยังไงต่อให้เขาสนใจฉันก็คงไม่กล้าที่จะคิดไปมากกว่านี้หรอกเพราะเขาเป็นคนที่พี่ดิวชอบ

ถึงมันจะเป็นเรื่องที่ค่อนข้างยากแต่ฉันก็ต้องทำเพราะถ้าฉันไม่ทำแบบนี้ฉันคงทำงานอยู่ที่นี่ยากเพราะทุกคนต่างรักแต่ตามใจพี่ดิวไม่เหมือนกับฉันที่เขาคอยช่วยเหลือเพียงเพราะสงสารเท่านั้น

 

1 อาทิตย์ต่อมา

วันนี้เป็นวันที่งานบรรลุเป้าคุณวิทเดินเข้ามาที่แผนกของฉัน

"วันนี้ผมจะพาไปเลี้ยงข้าวนะครับ 11 โมงครึ่งเจอกันที่ตึก จีเอมพาส " ยิ่งฉันพยายามจะไม่สนใจเขาเท่าไหร่แต่ยิ่งต้องเจอกันและแน่นอนว่าเขาก็ทำให้ฉันมีความหวังอีก เพราะส่งสายตาและรอยยิ้มที่อ่อนโยนมาที่ฉันเขาจะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไรรู้หรือเปล่าทำให้จิตใจเด็กบ้านนอกอย่างฉันสับสนไปหมดแล้ว

แต่ช่างเถอะฉันจะไม่สนใจเขาอีกแล้วเพราะเขากับฉันไม่มีอะไรเหมาะสมกันสักอย่าง 

เวลา 11.30 น.

พี่ที่แผนกพาฉันเดินไปที่ตึกจีเอมพาสและไปเจอเขาที่นั้น ฉันแกล้งไม่มองเขาและไม่สนใจก็แอบเห็นเขามองฉันอยู่บ่อยครั้งด้วยห่างตาของฉัน ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องสนใจเขาอีกฉันเดินไปโดยไม่มองเขาแม้แต่น้อยนิ่งทำให้เขานั่นจ้องมองมากขึ้นกว่าเดิม ตาบ้าเอ้ยเล่นอะไรกับหัวใจฉันอยู่

ในขณะที่นั่งทานอาหารอยู่เขาก็เอ่ยขึ้นมา

"มีใครทำอาหารทานเองบ้างไหมครับ" แต่สายตาของเขาจ้องมองมาที่ฉันราวกับว่าคำถามนั้นถามตรงมาที่ฉัน

 

>>>>>ติดตามตอนต่อไป